ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ
ΤΑΥΙΤΟΤΗΤΕΣ.
|
«Μέ βαθύτατο
σεβασμό, υἱϊκή ἀγάπη καί συντριβή καρδίας,
καταφεύγουμε σήμερα στήν ἐγνωσμένη
ποιμαντική σας εὐαισθησία
καί στό ἀνυποχώρητο ὀρθόδοξο φρόνημά σας. Εἴμαστε μιά ὁμάδα μόνιμων στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων
Δυνάμεων, ἀξιωματικοί καί
ὑπαξιωματικοί μέ πολλά ἔτη εὐδόκιμης ὑπηρεσίας
στήν Πατρίδα, οἰκογενειάρχες,
ἀλλά καί πρωτίστως
ζωντανά μέλη καί πλήρωμα τῆς
Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς
Ἐκκλησίας. Ἀφορμή γιά τήν παροῦσα ἐπιστολή μας ἀποτελεῖ ἡ ἐπικείμενη
καταληκτική ἡμερομηνία τῆς 2ας Αὐγούστου 2026, κατά τήν ὁποία ἐπιβάλλεται
ἀπό τήν Ὑπηρεσία μας ἡ ὑποχρεωτική ἔκδοση
καί παραλαβή τῶν νέων
ψηφιακῶν ὑπηρεσιακῶν ταυτοτήτων, οἱ ὁποῖες
φέρουν ἠλεκτρονικό μέσο ἀποθήκευσης δεδομένων
(μικροτσίπ)». «...Μᾶς ἐπιτρέπει ἡ
Ὀρθόδοξη πνευματική οἰκονομία νά παραλάβουμε τό ἔγγραφο αὐτό ὑπό τό καθεστώς τῆς
ὑπηρεσιακῆς βίας καί τοῦ ἐξαναγκασμοῦ
προκειμένου νά μήν ἀποκοποῦμε ἀπό τήν συλλογικότητα τῆς Ἐκκλησίας
καί νά προστατεύσουμε τίς οἰκογένειές
μας, μεταφέροντας τό πνευματικό βάρος τῆς
εὐθύνης στή Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας πού τό ἀνέχεται; Ἤ μήπως ἡ συνείδησή μας ἐπιτάσσει
τήν πλήρη ἄρνηση καί τή
θυσία τῆς καριέρας μας, ἀκόμη κι ἄν ἡ ἐπίσημη
Σύνοδος δέν μᾶς καλύπτει ὡς διωκόμενους γιά τήν Πίστη;
...» |
ΣΧΟΛΙΑ
Το κεντρικό ερώτημα που θέτουν τα στελέχη περιέχει πολλαπλά
εκκλησιολογικά προβλήματα.
Α. Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τη θρησκευτική
έννοια της «οικονομίας», καθώς στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο όρος αυτός σημαίνει τη
χαλάρωση ενός αυστηρού κανόνα από αγάπη και ενδιαφέρον για τον πιστό, όπως
ακριβώς έκανε ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έδειξε επιείκεια σε όσους λύγισαν
κατά τους διωγμούς και αντί να τους διώξει τελείως από την Εκκλησία, τους έβαλε
μια συγκεκριμένη, πιο ελαφριά ποινή. Επιπλέον, οι κανόνες της οικονομίας
αφορούν αποκλειστικά τις πνευματικές ποινές της ίδιας της Εκκλησίας και όχι την
υποταγή στην κρατική εξουσία. Όμως εδώ η έννοια χρησιμοποιείται εντελώς
ανάποδα, δηλαδή όχι για να ελαφρύνει κάποιον εκκλησιαστικό κανόνα, αλλά για να
δικαιολογήσει τη συμμόρφωση σε μια κρατική υποχρέωση. Αυτό είναι θεολογικά
λανθασμένο, διότι η οικονομία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «παραθυράκι» για
να επιτρέψει την παραλαβή ενός εγγράφου που θεωρείται «αντίχριστο», αφού είτε
κάτι είναι θεολογικά απαράδεκτο και άρα καμία οικονομία δεν μπορεί να το
επιτρέψει, είτε δεν είναι απαράδεκτο και επομένως δεν υπάρχει κανένα πνευματικό
κώλυμα ώστε να χρειάζεται η επίκληση της οικονομίας.
Β. Η «μετάθεση ευθύνης» λειτουργεί ως ένας καθαρά
ψυχολογικός μηχανισμός, καθώς η δικαιολογία ότι μεταφέρεται το πνευματικό βάρος
της ευθύνης στη Διοίκηση της Εκκλησίας αποτελεί απλώς μια ψυχολογική μετατόπιση
και όχι μια πραγματική θεολογική λύση. Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία για
τον άνθρωπο, η ευθύνη για κάθε πράξη ανήκει αποκλειστικά στο ίδιο το άτομο που
την κάνει, αφού η Εκκλησία δεν μπορεί να φορτωθεί την ευθύνη μιας προσωπικής
επιλογής, ενώ και η συγχώρεση μιας αμαρτίας απαιτεί προσωπική μετάνοια και όχι
το να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού. Επομένως, αν η παραλαβή της ταυτότητας είναι
θεολογικά προβληματική, τότε η Διοίκηση της Εκκλησίας που την ανέχεται δεν
μπορεί να απαλλάξει τον πιστό από τις ευθύνες του, ενώ αν δεν είναι
προβληματική, τότε δεν υπάρχει κανένα πνευματικό βάρος για να μεταφερθεί.
Γ. Επίσης, υπάρχει μια παρεξήγηση ανάμεσα στο τι
σημαίνει «Εκκλησία» και τι «οικογένεια». Κάποιοι λένε ότι παίρνουν την
ταυτότητα για να προστατεύσουν τις οικογένειές τους και για να μην απομονωθούν
από τους υπόλοιπους πιστούς, αλλά αυτό το σκεπτικό είναι θεολογικά λάθος. Η
Εκκλησία δεν είναι ένας κοινωνικός σύλλογος για να σε διαγράψει επειδή πήρες
ένα έγγραφο. Από την άλλη, το να φροντίζεις την οικογένειά σου είναι σωστό,
αλλά αυτό είναι μια απλή ηθική υποχρέωση και όχι θρησκευτικό κριτήριο για το αν
είσαι μέλος της Εκκλησίας. Μπερδεύοντας αυτά τα δύο, καταλήγουμε να κρίνουμε το
θέμα με βάση την κοινωνική ηθική και όχι με βάση την πραγματική θεολογία.
Δ. Το δεύτερο μέρος του διλήμματος αναρωτιέται αν η
συνείδηση των πιστών επιβάλλει την πλήρη άρνηση και τη θυσία της καριέρας τους,
ακόμη και αν η επίσημη Σύνοδος της Εκκλησίας δεν τους αναγνωρίζει επίσημα ως
διωκόμενους για την πίστη τους. Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα της «κάλυψης»,
καθώς η απαίτηση να τους στηρίξει η Σύνοδος δείχνει μια λανθασμένη αντίληψη για
το τι σημαίνει μαρτύριο στην Ορθοδοξία. Στην εκκλησιαστική παράδοση, το να
μαρτυρήσει κανείς για την πίστη του είναι μια προσωπική, πνευματική πράξη που
καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα και δεν χρειάζεται καμία επίσημη έγκριση ή
«κάλυψη» από κάποια Σύνοδο. Η προστασία που ζητούν αυτοί οι άνθρωποι είναι στην
πραγματικότητα νομικής και θεσμικής φύσης, γεγονός που δείχνει ότι βλέπουν το
μαρτύριο σαν μια τυπική, γραφειοκρατική διαδικασία —όπως οι παλιοί μάρτυρες που
αναγνωρίστηκαν επίσημα μετά τους διωγμούς— και όχι ως μια ζωντανή πνευματική
πραγματικότητα που βιώνει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.
Ε. Υπάρχει σύγχυση μεταξύ «διωγμοῦ» και «διοικητικῆς
υποχρεώσεως», καθώς τα στελέχη ζητούν να «καλυφθοῦν
ὡς διωκόμενοι γιὰ τὴν
Πίστην», κάτι που είναι εκκλησιολογικά ανακριβές. Ο διωγμός στην εκκλησιαστική
ιστορία αφορά βίαιη εναντίωση στην πίστη, όπως απαγόρευση λατρείας, αναγκαστική
αποστασία και βασανιστήρια. Αντίθετα, η υποχρεωτική έκδοση ταυτότητας είναι μια
διοικητική ρύθμιση που ενδεχομένως θίγει τη συνείδηση, αλλά δεν συνιστά διωγμό
στον κλασικό εκκλησιαστικό ορισμό.Οπότε η ταύτιση αυτών των δύο κατηγοριών
υποβαθμίζει το μαρτύριο των αληθινών διωκομένων και υπερβάλλει τη σοβαρότητα
της σημερινής κατάστασης.
ΣΤ. Το να παρουσιάζεται η «θυσία της καριέρας» ως μια μορφή
μαρτυρίου δείχνει μια σύγχρονη και εντελώς κοσμική νοοτροπία, αφού οι
πραγματικοί μάρτυρες της Εκκλησίας δεν έχασαν απλώς τη δουλειά τους, αλλά
έδωσαν την ίδια τη ζωή τους για την πίστη τους. Η έννοια της «καριέρας» είναι
ένας σύγχρονος, αστικός όρος που δεν έχει καμία σχέση με τη θεολογική σημασία
του μαρτυρίου, πράγμα που σημαίνει ότι το να χάσει κάποιος την επαγγελματική
του θέση είναι μεν μια σοβαρή κοινωνική δυσκολία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί
να εξισωθεί πνευματικά με το μαρτύριο των αγίων.
π.Δ.Α
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου