«Μια μέρα, ένας χωρικός βγήκε στο χωράφι για να σπείρει.
Ένας σπόρος, που έμεινε πάνω στην κορυφή ενός σβόλου χώματος, άρχισε να
καυχιέται σε έναν άλλον, που βρισκόταν βαθιά κάτω από την αυλακιά: — Βλέπεις,
αδελφέ μου; Εγώ περνάω πολύ καλύτερα, ενώ εσύ τυραννιέσαι μέσα στο σκοτάδι του
χώματος, λαχταρώντας μια αχτίδα ήλιου, φως και ζεστή.
Αλλά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα πουλί πέταξε από πάνω
του και κατάπιε τον σπόρο που είχε μείνει έκθετος. Αντίθετα, ο αδελφός του κάτω
από την αυλακιά βλάστησε σε λίγο καιρό και, από τον μικρό σπόρο, βγήκε από το
χώμα ένα όμορφο και δυνατό στάχυ. Μόλις τώρα το φως και η ζέστη του ήλιου του
έκαναν πραγματικά καλό. Με τον καιρό, το στάχυ ωρίμασε και ο καρπός του ήταν
πολύς. Έτσι, η ελπίδα και η ταπεινοφροσύνη του δευτέρου του έφεραν την αληθινή
ζωή, ενώ η υπερηφάνεια κόστισε ακριβά στον πρώτο.»
«O Θεός στους υπερήφανους αντιτάσσεται, ενώ στους ταπεινούς
δίνει χάρη.»
(Ιακ. 4, 6 / Α΄ Πέτρ. 5, 5)
Αυτή η παραβολή δεν μιλάει μόνο για δύο σπόρους.
Μιλάει για δύο τρόπους ζωής. Για δύο τρόπους
διακονίας. Για δύο τρόπους κατανόησης της Εκκλησίας.
Ο σπόρος που πεθαίνει φέρνει καρπό
Ο Σωτήρας λέει:
«Εάν ο κόκκος του σίτου δεν πέσει στη γη και δεν πεθάνει,
μένει μόνος· εάν όμως πεθάνει, φέρει πολύ καρπό.» (Ιωάν. 12, 24)
Ο φυσικός άνθρωπος φεύγει μακριά από το σκοτάδι, τις
στερήσεις, τα βάσανα και τους διωγμούς. Όμως ο Θεός ενεργεί ακριβώς μέσα από
αυτά.
Κάτω από την αυλακιά γεννιούνται οι ρίζες. Κάτω από την
αυλακιά πεθαίνει η υπερηφάνεια. Κάτω από την αυλακιά δυναμώνει η πίστη. Κάτω
από την αυλακιά καρποφορεί η χάρις. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο σκοτάδι, ο
Θεός προετοιμάζει την ανάσταση.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι χωρίς πειρασμούς κανείς δεν
αποκτά την ταπεινοφροσύνη, και χωρίς ταπεινοφροσύνη κανείς δεν μπορεί να λάβει
τη χάρη του Θεού.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ!
Ο σπόρος που έμεινε έκθετος φαινόταν, για λίγο, πιο
ευτυχισμένος. Είχε φως. Φαινόταν. Δεν τον πίεζε η αυλακιά. Όμως αυτή ακριβώς η
κατάσταση τον έκανε ευάλωτο. Δεν είχε ρίζα. Δεν είχε τη δύναμη να καρποφορήσει.
Έγινε λεία για τα πετεινά του ουρανού.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο που αναζητά μόνο τη
δόξα του κόσμου. Αυτόν που επιθυμεί μια πίστη χωρίς σταυρό. Μια ζωή χωρίς
μετάνοια. Μια σωτηρία χωρίς θυσία.
Όμως ο Χριστός δεν είπε ποτέ ότι οι μαθητές Του θα βαδίσουν
σε έναν εύκολο δρόμο. Λέει ξεκάθαρα:
«Στον κόσμο θα έχετε θλίψεις· αλλά θαρείτε, εγώ έχω νικήσει
τον κόσμο.» (Ιωάν. 16, 33)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ!
Αυτή η παραβολή μοιάζει γραμμένη και για τις μέρες μας. Ο
σπόρος που είναι κρυμμένος κάτω από την αυλακιά μπορεί να εικονίσει όλους
εκείνους που επιλέγουν να υπομένουν για τη συνείδησή τους ενώπιον του Θεού.
Μπορεί να εικονίσει μικρές κοινότητες, χωρίς ανθρώπινη δύναμη, χωρίς
υποστήριξη, χωρίς επιβλητικούς τοίχους, οι οποίες δέχονται να ζουν με στερήσεις
και στο περιθώριο επειδή επιθυμούν να διατηρήσουν την πίστη που παρέλαβαν από
τους Αγίους Αποστόλους και τη διαφύλαξαν οι Άγιοι Πατέρες. Ο κόσμος τους βλέπει
λίγους. Τους βλέπει αδύναμους. Τους θεωρεί ασήμαντους. Αλλά ο Θεός βλέπει τις
ρίζες.
Αντίθετα, ο σπόρος που έμεινε στην επιφάνεια μας θυμίζει
πόσο μεγάλος είναι ο πειρασμός της ανθρώπινης δόξας. Μια κοινότητα μπορεί να
έχει επιβλητικούς ναούς. Μπορεί να έχει πλήθος πιστών. Μπορεί να χαίρει τιμής
από τον κόσμο. Όμως κάθε ποιμένας και κάθε πιστός καλείται να αναρωτιέται
πάντα:
«Μένω εγώ πιστός στον Χριστό και στη διδασκαλία που η
Εκκλησία διαφύλαξε εξαρχής;»
Η ιστορία της Εκκλησίας μας δείχνει ότι η αλήθεια δεν ήταν
πάντα με το μέρος των πολλών. Την εποχή του Αρειανισμού, ο Άγιος Αθανάσιος ο
Μέγας έμεινε σχεδόν μόνος εναντίον όλου του κόσμου.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φυλακίστηκε και ακρωτηριάστηκε
επειδή δεν δέχτηκε τον συμβιβασμό.
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε μόνος στη
Φερράρα-Φλωρεντία και ακριβώς αυτή η σταθερότητά του διατήρησε την Ορθόδοξη
ομολογία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου