Μια διδαχή από τον Βίο των Αγίων Μαρτύρων Επικτήτου του Ιερέως και Αστίωνος του Μοναχού:
«(...) Ο διάβολος, βλέποντας τον εαυτό του να καταισχύνεται όχι μόνο από τον γέροντα αλλά και από τον νεαρό Αστίωνα, στερήθηκε το κέρδος που είχε αποκομίσει από τις ανθρώπινες ψυχές και σπαρασσόταν από φθόνο. Γι' αυτό, οπλίστηκε εναντίον τους με όλες τις πανουργίες του, αλλά δεν πέτυχε τίποτα. Στη συνέχεια, ο διάβολος προετοίμασε μια ευνοϊκή ευκαιρία εναντίον του νεαρού με τον εξής τρόπο.
Μια μέρα ο Αστίων βγήκε στο ποτάμι να φέρει νερό χωρίς την ευλογία του γέροντα. Βλέποντας ότι δεν προστατευόταν πλέον από την ευλογία του γέροντα, ο εχθρός αμέσως —με παραχώρηση Θεού— όρμησε επάνω του με ακάθαρτους λογισμούς και τάραξε την ψυχή του νεαρού μοναχού. Επιστρέφοντας στο κελί του, ο Αστίων ντρεπόταν να εξομολογηθεί στον πνευματικό του πατέρα εκείνους τους λογισμούς από τους οποίους είχε νικηθεί. Για τρεις ημέρες πάλευε εναντίον τους, νηστεύοντας και προσευχόμενος με δάκρυα. Εξασθένησε το σώμα του με ασκητικούς κόπους, όμως οι ακάθαρτοι λογισμοί δεν απομακρύνονταν με κανέναν τρόπο από αυτόν, και μέσω αυτών ο εχθρός τον τραυμάτιζε σαν με αόρατα βέλη.
Βλέποντας τον μαθητή του ταραγμένο και περίλυπο, ο γέροντας του είπε: «Τι είναι αυτό, τέκνο μου; Βλέπω ότι είσαι ταραγμένος. Αυτή η λύπη που βλέπω σε σένα δεν είναι η λύπη των αγίων που αγωνίζονται για τη σωτηρία τους, αλλά μάλλον αποκαλύπτει πνευματική ακηδία (απελπισία). Πιστεύω ότι η λύπη σου είναι θανατηφόρα θλίψη, σαν τη θλίψη που κατέστρεψε τον Αχιτόφελ, τον σύμβουλο του Αβεσσαλώμ, και τη θλίψη που έφερε τον Ιούδα, τον προδότη του Χριστού, στην απώλεια».
Τότε ο Αστίων άρχισε να εξομολογείται, λέγοντας: «Πάτερ, πριν από τρεις ημέρες μιλούσατε με κάποιους ευλαβείς άνδρες για τα ουράνια μυστήρια, κι εγώ έπρεπε να πάω να φέρω νερό. Ντράπηκα να ζητήσω την ευλογία σας μπροστά σε εκείνους τους άνδρες επειδή δεν ήθελα να διακόψω τη συνομιλία σας. Έτσι, χωρίς να το γνωρίζετε, πήγα στο ποτάμι χωρίς την ευλογία σας. Αλλά στον δρόμο ένα σκοτεινό σύννεφο ακάθαρτων λογισμών ήρθε ξαφνικά επάνω μου. Τώρα πέρασαν τρεις ημέρες στις οποίες πάλεψα εναντίον τους, όμως δεν μπορώ να τους διώξω, και εξαιτίας αυτού είμαι βαθιά θλιμμένος».
Ο άγιος γέροντας τον κοίταξε με δέος και είπε: «Γιατί βγήκες από την πόρτα του κελιού σου χωρίς την προσταγή μου; Γιατί πήγες στο ποτάμι χωρίς την ευλογία του ιερέως του Χριστού; Δεν γνωρίζεις ότι η ευλογία του προεστώτος είναι απόρθητο τείχος για τον νεότερο, κραταιό ξίφος και αήττητο όπλο κατά του διαβόλου;» Λέγοντας αυτά, τον πρόσταξε να πέσει στο έδαφος σε προσευχή σχηματίζοντας το σημείο του Τιμίου Σταυρού, και ο ίδιος ο γέροντας ξάπλωσε επίσης. Έτσι προσευχήθηκαν και οι δύο μαζί στον Θεό. Αφού σηκώθηκαν από το έδαφος μετά από μακρά προσευχή, ο μακάριος Αστίων είδε ένα σκοτεινό παιδί που κρατούσε ένα αναμμένο κερί να φεύγει τρέχοντας από αυτόν, λέγοντας: «Η εξομολόγησή σου, Αστίων, συνέτριψε τις μεγάλες μου δυνάμεις σήμερα, και η προσευχή σου με έασε χωρίς όπλα».»
«Δεν γνωρίζεις ότι η ευλογία του προεστώτος είναι απόρθητο τείχος για τον νεότερο, κραταιό ξίφος και αήττητο όπλο κατά του διαβόλου;»
(Άγιος Μάρτυς Επίκτητος)
Σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι άνθρωποι κατευθύνουν τη ζωή τους βασιζόμενοι αποκλειστικά στη δική τους κρίση, και η υπακοή θεωρείται αδυναμία, ο βίος των Αγίων Μαρτύρων Επικτήτου του Ιερέως και Αστίωνος του Μοναχού μας αποκαλύπτει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της πνευματικής ζωής: τη δύναμη της ευλογίας και της υπακοής στην Εκκλησία του Χριστού.
Ο Άγιος Αστίων δεν έπεσε επειδή είχε διαπράξει κάποια βαριά αμαρτία. Απλώς βγήκε να φέρει νερό — αλλά πήγε χωρίς την ευλογία του πνευματικού του πατέρα.
Εκείνη η φαινομενικά ασήμαντη πράξη ανυπακοής ήταν αφορμή για να βρει ο εχθρός άνοιγμα για επίθεση.
Μετά από τρεις ημέρες αγώνα με τους ακάθαρτους λογισμούς, ο Άγιος Επίκτητος του είπε:
«Δεν γνωρίζεις ότι η ευλογία του προεστώτος είναι απόρθητο τείχος για τον νεότερο, κραταιό ξίφος και αήττητο όπλο κατά του διαβόλου;»
Αυτό το λόγιο δεν αφορά μόνο τη μοναχική ζωή, αλλά ολόκληρη την τάξη της Εκκλησίας.
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ!
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η ευλογία είναι απλώς μια χειρονομία που γίνεται με το χέρι ή μια ευγενική έκφραση.
Στην πραγματικότητα, η ευλογία είναι η επίκληση της χάριτος του Θεού επάνω στον άνθρωπο που επιθυμεί να ζει όχι σύμφωνα με το δικό του θέλημα, αλλά σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού.
Όταν ένας Χριστιανός λέει:
«Ευλόγησον, Πάτερ!»
ομολογεί ότι δεν επιθυμεί να καθοδηγείται μόνο από τη δική του κρίση, αλλά αναζητά το θέλημα του Θεού μέσω του λειτουργού της Εκκλησίας.
Μια τέτοια ταπείνωση ελκύει τη χάρη του Θεού.
Η ΑΛΥΣΙΔΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Αλλά εδώ πρέπει να κατανοήσουμε ένα μυστήριο που πολλοί άνθρωποι ξεχνούν.
Όπως ακριβώς οι πιστοί λαμβάνουν ευλογία από τον ιερέα, έτσι και ο ιερέας πρέπει να διακονεί υπό την ευλογία του επισκόπου του.
Αυτή είναι η τάξη που θεσπίστηκε από τους Αγίους Αποστόλους και διατηρείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια.
Ο ιερέας δεν είναι ανεξάρτητος λειτουργός. Δεν οικειοποιείται την εξουσία να κηρύττει, να βαπτίζει, να εξομολογεί ή να τελεί τη Θεία Λειτουργία. Λαμβάνει αυτή τη διακονία μέσω της Ιεράς Χειροτονίας, και την ασκεί εν υπακοή στον επίσκοπό του.
Ωστόσο, ο ίδιος ο επίσκοπος δεν είναι ο αυθέντης της αληθείας. Είναι κι αυτός υποχρεωμένος να διατηρεί την Αποστολική Πίστη αλώβητη και να ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας.
Ο Άγιος Απόστολος Παύλος προτρέπει τον Τιμόθεο:
«Σπούδασον σεαυτόν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας.» (Β΄ Τιμοθέον 2:15)
Για τον λόγο αυτό, στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει υπακοή διαχωρισμένη από την αλήθεια.
Υπάρχει υπακοή εν τη αληθεία.
Η ΥΠΑΚΟΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΗ!
Κάποιες φορές οι άνθρωποι λέτε:
«Πρέπει να κάνουμε υπακοή χωρίς να ρωτάμε».
Οι Άγιοι Πατέρες δεν δίδαξαν ποτέ κάτι τέτοιο. Δίδαξαν ότι η υπακοή πρέπει πάντα να παραμένει εντός των ορίων της αληθείας που αποκαλύφθηκε από τον Χριστό.
Ο Άγιος Απόστολος Παύλος το λέει ξεκάθαρα:
«Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» (Γαλάτας 1:8)
Επομένως, κάθε Χριστιανός οφείλει να ζητά την ευλογία ενός Ορθόδοξου ιερέως που ορθοτομεί και ομολογεί την αληθινή πίστη.
Ο ιερέας, με τη σειρά του, οφείλει να παραμένει σε υπακοή στον επίσκοπό του.
Και ο επίσκοπος οφείλει να διατηρεί ακέραιη την Ορθόδοξη Πίστη που παραδόθηκε από τους Αγίους Αποστόλους, διακηρύχθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους και περιφρουρήθηκε από τους Αγίους Πατέρες.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο η αλυσίδα της ευλογίας παραμένει αδιάσπαστη. Αν εγκαταλειφθεί η αλήθεια, η υπακοή δεν μπορεί πλέον να επικαλεστεί ως δικαιολογία για την πλάνη.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ
Ο διάβολος δεν ξεκινά με μεγάλα αμαρτήματα. Ξεκινά πείθοντας τον άνθρωπο ότι δεν έχει ανάγκη από συμβουλή:
«Αποφάσισε μόνος σου.»
«Μη ρωτάς κανέναν.»
«Ξέρεις καλύτερα.»
Αυτή είναι η ρίζα του ιδίου θελήματος.
Ο Αστίων έμαθε μέσα από την εμπειρία ότι η απουσία ευλογίας ανοίγει την πόρτα στον πειρασμό. Κι εμείς πρέπει να μάθουμε να μην παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις χωρίς προσευχή, χωρίς ευλογία και χωρίς πνευματική καθοδήγηση.
Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ
Οι δικές του δυνάμεις δεν έσωσαν τον Άγιο Αστίωνα. Λυτρώθηκε όταν φανέρωσε τους λογισμούς του και προσευχήθηκε μαζί με τον πνευματικό του πατέρα.
Τότε ο ίδιος ο δαίμονας ομολόγησε:
«Η εξομολόγησή σου, Αστίων, συνέτριψε τις μεγάλες μου δυνάμεις σήμερα, και η προσευχή σου με έασε χωρίς όπλα».
Αυτή είναι η δύναμη της ζωής μέσα στην Εκκλησία: η ταπείνωση, η εξομολόγηση και η προσευχή σε κοινωνία με εκείνους που ο Θεός όρισε να ποιμαίνουν το ποίμνιό Του.
ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!
Πόσο συχνά παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις χωρίς να ζητήσουμε συμβουλή;
Αλλάζουμε δουλειά. Μετακομίζουμε σε άλλη πόλη. Ξεκινάμε μια επιχείρηση. Συνάπτουμε μια σχέση. Κάνουμε επενδύσεις. Εμπλεκόμαστε σε διάφορα εγχειρήματα. Και μόνο αφού εμφανιστούν δυσκολίες αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε βήμα στη ζωή πρέπει να γίνεται μόνο αφού ρωτήσουμε έναν ιερέα. Ωστόσο, όταν πρόκειται για σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή μας και τη ζωή των οικογενειών μας, είναι σοφό να ζητάμε την ευλογία και τη συμβουλή ενός Ορθόδοξου πνευματικού πατέρα που διατηρεί την αληθινή Πίστη.
Όχι επειδή ο ιερέας αντικαθιστά την ελευθερία ή την προσωπική μας ευθύνη, αλλά επειδή ο Θεός ευλογεί την ταπείνωση εκείνου που αναζητά τον φωτισμό και δεν βασίζεται αποκλειστικά στη δική του κρίση.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο βίος του Αγίου Αστίωνος μας διδάσκει ότι η ευλογία δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά έργο της θείας χάριτος. Είναι ασπίδα για τους πιστούς, πηγή δύναμης για τον ιερέα και ευθύνη για τον επίσκοπο.
Ωστόσο, αυτή η ευλογία είναι αποτελεσματική μόνο όταν το κάθε πρόσωπο παραμένει στη θέση που έχει οριστεί από τον Θεό και διατηρεί την Ορθόδοξη Πίστη στην καθαρότητά της:
Οι πιστοί παραμένουν σε υπακοή στον ιερέα.
Ο ιερέας παραμένει σε υπακοή στον επίσκοπο.
Ο επίσκοπος παραμένει σε υπακοή στον Χριστό και στη διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων.
Αυτή είναι η αγία αλυσίδα της χάριτος μέσα στην Εκκλησία.
Όταν αυτή η αλυσίδα παραμένει ενωμένη μέσα από την αλήθεια και την αγάπη, εκπληρώνονται τα λόγια του Αγίου Επικτήτου:
«Δεν γνωρίζεις ότι η ευλογία του προεστώτος είναι απόρθητο τείχος για τον νεότερο, κραταιό ξίφος και αήττητο όπλο κατά του διαβόλου;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου