Το «χάραγμα του θηρίου».

 

Δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει πόσο λίγες είναι στην πατερική παράδοση οι ερμηνείες ειδικά στο θέμα της «σφραγίδας του θηρίου». Οι Πατέρες έστρεψαν την προσοχή τους στο από πού θα προέλθει ο Αντίχριστος· στο ποιον θα προσποιείται ότι είναι· στα θαύματα που θα επιχειρήσει να κάνει· στο τι θα πρέπει να πιστεύουν και σε τι να μην εμπιστεύονται οι αληθινοί χριστιανοί εκείνων των καιρών… Όμως, το εξωτερικό χάραγμα, που ο Αντίχριστος θα θέτει σε όσους τον προσκυνούν, ελάχιστα απασχόλησε τους Πατέρες. Το κύριο ήταν η προσκύνηση.
Ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης κατανοούσε το χάραγμα στο χέρι ως θυμίαμα θυσιαστικό προς το είδωλο, και το χάραγμα στο μέτωπο ως στέψη με τον τελετουργικό ειδωλολατρικό στέφανο.
Το πώς θα μοιάζει η εξωτερική σφραγίδα, με την οποία θα επισφραγιστεί η πλάνη – δεν έχει τόση σημασία… Και απολύτως τίποτε δεν είπαν οι Πατέρες για το «υλικό» από το οποίο θα γίνει η «σφραγίδα».
Αξίζει να σεβαστούμε αυτήν την ομόφωνη σιωπή των Πατέρων. Εφόσον εκείνοι δεν έκριναν αναγκαίο να μιλήσουν για το υλικό κατασκευής της σφραγίδας του Αντιχρίστου και για την τεχνολογία της κατασκευής της, έχει άραγε νόημα εμείς να δίνουμε έμφαση σε αυτό; Να θεολογούμε για κάτι, για το οποίο δεν είπε λέξη ούτε η Γραφή ούτε οι Πατέρες, δεν είναι αυτό επικίνδυνο τόλμημα; Και το να επιμένει κάποιος ότι οι νέες του εικασίες είναι «διδασκαλία της Εκκλησίας» και να καταδικάζει τους διαφωνούντες, δεν είναι αυτός νεωτερισμός; Το να φυλάσσουμε την παράδοση σημαίνει να συμφωνούμε με όσα είπε η παράδοση· να επιτρέπουμε ποικιλία εκεί όπου οι προηγούμενοι φορείς της παράδοσης είχαν μεταξύ τους διαφωνίες· και να σιωπούμε εκεί όπου οι Πατέρες σιώπησαν με ομογνωμία…
Η παραδοσιακή αυτή προσοχή δικαιολογείται, μεταξύ άλλων, και από το εξής: αν πεισθεί ο άνθρωπος ότι η σφραγίδα του θηρίου θα του προταθεί με μια ορισμένη μορφή (π.χ. με τη μορφή γραμμωτού κώδικα, αριθμού, μικροτσίπ), τότε, στην περίπτωση που η μορφή της σφραγίδας αποδειχθεί διαφορετική, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα μπορέσει εγκαίρως να αναγνωρίσει την πνευματική απειλή, όταν αυτή έρθει με απροσδόκητο ένδυμα.
Σήμερα όμως, αντίθετα προς την εκκλησιαστική παράδοση, ακούγονται αυτάρεσκα και νεωτεριστικά επιχειρήματα για τη «σφραγίδα» και τον τρόπο επιβολής της όπως επί παραδείγματι:

«Αν η ''σφραγίδα'' θα δίνεται με τον εξαναγκασμό με φανερή και ανοιχτή άρνηση του Χριστού, τότε πολλοί δεν θα τη δεχτούν. Αν όμως δεν εξαναγκάζονται φανερά και ανοιχτά να αρνηθούν την πίστη τους, τότε όλος ο κόσμος εύκολα θα την δεχτεί».  

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τοποθετηθεί απαρατήρητα ένας γραμμωτός κώδικας - αριθμός στο σώμα του ανθρώπου. Αυτοί που επιτελούν το ''μυστήριο της ανομίας'' ξέρουν πώς να το κάνουν έτσι ώστε να μη το καταλάβουμε ποτέ, και σε εμάς δεν θα το αποκαλύψουν».

«Όσοι πήραν αυτόν τον αριθμό, ήδη, θα μπορούσε να πει κανείς, βρίσκονται υπό την επιρροή του Αντιχρίστου. Μην παίρνετε τίποτα! Γιατί δεν θα καταλάβετε πότε θα πάρετε τη σφραγίδα του Αντιχρίστου!».

«Αφού δεν βλέπουμε εξωτερικά πώς στον υπολογιστή προστίθενται τρία εξάρια, ποια εγγύηση υπάρχει ότι εξίσου απαρατήρητα δεν θα προστεθούν, με κακή βούληση κάποιου (και όχι του υπολογιστή), και λόγια αποκήρυξης;» .

«Στην πολυκλινική του νοσοκομείου δεν επιτρέπουν την εξέταση από γιατρούς, αν δεν έχουμε μαζί μας ΑΜΚΑ. Οπότε, να μη πάμε και στα νοσοκομεία; Εκεί μπορούν να μας κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς τη γνώση μας, να εμφυτεύσουν αυτά τα ''μικροτσίπ'' κ.λπ.»

Η βασική διαφορά του «θεολογήματος των αριθμών κ.λπ.» από την παραδοσιακή εκκλησιαστική διδασκαλία είναι ότι οι υποστηρικτές του δεν θέτουν το ερώτημα με ποιες προϋποθέσεις θα συνδεθεί η χορήγηση της σφραγίδας του Αντιχρίστου. Κατά τη γνώμη τους, το ζήτημα βρίσκεται στην ίδια τη διαδικασία χορήγησης, και όχι σε αυτό που θα συμβολίζει η αποδοχή αυτής της «σφραγίδας». Ενώ, κατά την εκκλησιαστική διδασκαλία, «η μόνη προϋπόθεση για τη λήψη της θα είναι η εκούσια αναγνώριση του παγκόσμιου ηγέτη ως θεού». Οι νεωτεριστές θεωρούν ότι δεν θα υπάρξουν καθόλου κοσμοθεωρητικές προϋποθέσεις: η σφραγίδα απλώς θα μπαίνει σε οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά και, για την αποτελεσματικότητά της, δεν θα έχει καμία σημασία η στάση του «σφραγιζόμενου» ανθρώπου απέναντι στον Αντίχριστο.
Παρά το κύμα αυτό του νεωτερισμού, στο Μήνυμα της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 9ης Φεβρουαρίου 1998 έγινε λόγος για μία απολύτως παραδοσιακή εκκλησιαστική πεποίθηση:

«Το ζήτημα περί της "σφραγίδος του Αντιχρίστου", για το οποίο τόσος λόγος και γραφή έγινε τον τελευταίο καιρό, που διατάραξε την εσωτερική γαλήνη των πιστών και προκάλεσε σύγχυση, διαμάχες και ανησυχίες τόσο μεταξύ των επισήμων προσώπων όσο και μεταξύ του απλού λαού, δεν είναι καθόλου ζήτημα ούτε για δημόσιες αντιπαραθέσεις και συζητήσεις ούτε, πολύ περισσότερο, για προσωπικές και συλλογικές "αυθεντικές" ερμηνείες. Οι άγιοι Πατέρες με τρόμο άγγιζαν τα θέματα της Αποκαλύψεως και με τη μέγιστη προσοχή διατύπωναν τις γνώμες τους, συμβουλεύοντας να είμαστε εξαιρετικά άγρυπνοι και νηφάλιοι όταν τυχόν χρειαστεί να συγκρίνουμε τα βιούμενα ιστορικά γεγονότα με όσα προφητικώς περιγράφονται στην Αποκάλυψη. Η "σφραγίδα", είτε πρόκειται να είναι το όνομα του Αντιχρίστου είτε ο αριθμός του ονόματός του, όταν έρθει η στιγμή να τεθεί, τότε μόνον θα συνεπάγεται την αποκήρυξη του Χριστού και τη σύζευξη με τον Αντίχριστο, όταν θα έχει εκουσίως γίνει δεκτή από τον άνθρωπο».

Το ανώτατο συμφέρον του  Σατανά είναι η επιθυμία να γίνει «Κύριος», δεσπότης, άρχοντας. Είναι η θέλησή του να ανακατευθύνει στον εαυτό του εκείνα τα αισθήματα που οι άνθρωποι τρέφουν προς τον Δημιουργό. Και επειδή, κατά την αντίληψη του πεσμένου αγγέλου, αυτά τα αισθήματα είναι απολύτως εξηγήσιμα και συμφεροντολογικά, μπορεί κανείς απλώς να τα εξαγοράσει. Τι ζητάτε από τον Δημιουργό; Να, όλα αυτά θα σας τα δώσω εγώ, και μάλιστα σ’ αυτήν τη ζωή. Αδυνατώντας να χαρίσει πνευματικά δώρα, ο σατανάς θα προσπαθήσει να τους κατακλύσει με γήινα, απτά δώρα, με τον επακόλουθο λόγο: «Ξέχασε τον Θεό, σε μένα προσευχήσου – οι ανταμοιβές μου είναι πιο σίγουρες!» (έτσι πειράζει ο δαίμονας Ασμοδαίος στη «Δέσποινα» του Ζουκόφσκι).
Ο Αντίχριστος, ως «αντὶ-Χριστός», θα θελήσει οι άνθρωποι να σχετίζονται με αυτόν όπως οι χριστιανοί με τον Κύριό τους (Αγίου Ιππολύτου, Ερμηνεία του Βιβλίου του Προφήτου Δανιήλ 4:49). Προϋποθέτει το χριστιανικό βίωμα συνειδητότητα πίστεως; Ναι. Έτσι και ο σατανάς επιθυμεί να τον τιμούν συνειδητά. Είναι υπερβολικά υπερήφανος για να δεχθεί υπηρεσία από εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται καν ότι τον υπηρετούν. Αν κατόρθωνε να εξαπατήσει κάποιον και να τον οδηγήσει σε πράξη ευάρεστη στον σατανά, χωρίς ο αμαρτάνων να γνωρίζει ποιον εξυπηρέτησε, αυτό δεν θα σήμαινε ότι ο σατανάς νίκησε τον Θεό στο «στοίχημα» περί του ανθρώπου και της αποστολής του. Εάν όμως του δινόταν η δυνατότητα να εξαναγκάσει ολόκληρη την ανθρωπότητα να διακηρύξει συνειδητά: «Σε σένα, χορηγέ των γήινων αγαθών, υπηρετούμε, και όχι στον υπερουράνιο Θεό!», τότε η ματαιοδοξία του θα έβρισκε παρηγοριά (θα τον απογοητεύσουν μόνο οι άγιοι προφήτες - ελεγκτές του, και αυτούς θα χρειαστεί να τους «εξαλείψει»).
Γενικώς δεν πρέπει να ταυτίζουμε την πολιτική με τη θρησκεία. Στην πολιτική, σκοπός είναι η εξουσία· όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μέσα. Για τον Αντίχριστο, όμως, η παγκόσμια εξουσία δεν θα είναι ο σκοπός, αλλά μόνο το μέσο για να αποκτήσει πρόσβαση στη βούληση των ανθρώπων. Η απατημένη βούληση, η δεσμευμένη βούληση, είναι ακόμη μόνο η μισή νίκη. Εκείνη η διαμάχη μεταξύ Θεού και διαβόλου, που βλέπουμε στις σελίδες του βιβλίου του Ιώβ, διεξάγεται ακριβώς εξαιτίας του ανθρώπου. Η διαμάχη δεν έχει τελειώσει, διότι τίποτε δεν έχει αλλάξει: «Ἔτσι καὶ τώρα ὁ Ἰώβ ὁ αὐτός, καὶ ὁ Θεὸς ὁ αὐτός, καὶ ὁ διάβολος ὁ αὐτός». Και μόνο η ελεύθερη κλίση της ανθρώπινης βούλησης μπορεί να επιλύσει αυτή τη διαμάχη. Οι πράξεις που τελούνται ασυνείδητα «δεν λογαριάζονται» για την ουσία της διαμάχης δεν έχουν καμία σημασία.
Εν ολίγοις, την «σφραγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου» πρέπει ακόμη κανείς να την «αξιωθεί» στα μάτια εκείνου που θα απονέμει αυτή τη σφραγίδα στους πιστούς του.
Έτσι, η «σφραγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου» δεν γεννά τόσο μια εσωτερική άρνηση του Χριστού, όσο την εκφράζει. Η ψυχή εκείνη που έχασε την επιθυμία να ζει εν Χριστῷ, ήδη φέρει μέσα της το πνεῦμα του Αντιχρίστου, το οποίο θα φανερωθεί στην αποδοχή της «σφραγίδας».

Η σφραγίδα ως σημείο κατοχής ιδιοκτησίας.

Όπως στα νομίσματα του αρχαίου κόσμου απεικονιζόταν ο αυτοκράτορας για να δηλώσει ότι το νόμισμα είναι δική του ιδιοκτησία, έτσι και η σφραγίδα του μυστηρίου του Χρίσματος τίθεται επάνω μας, ώστε να δηλώσει ότι δεν είμαστε πλέον δούλοι του κόσμου, ότι επιλέξαμε άλλον δρόμο: θελήσαμε να υπηρετήσουμε τον Χριστό. Κατ’ ανάλογο τρόπο, η «σφραγίδα του Ἀντιχρίστου» θα σημαίνει εκείνους τους ανθρώπους που ήδη πολύ πριν από την εξωτερική αποδοχή της, είχαν χάσει την επιθυμία να αναζητούν τον Χριστό.
Γι’ αυτό στους Πατέρες συναντάται μία αρκετά ευρεία κατανόηση της «σφραγίδας του Ἀντιχρίστου».

«Μερικοί ἅγιοι Πατέρες, χωρίς να αρνούνται την παραδοσιακή κατανόηση του χαράγματος του θηρίου στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, έδιναν ηθική ερμηνεία: το δεξί χέρι είναι η ενεργός ζωή σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, το μέτωπο είναι η γνώση της θείας αλήθειας. Όποιος λάβει στο δεξί χέρι και στο μέτωπο το χάραγμα του θηρίου δεν θα μπορεί να πράξει «αγορά», δηλαδή την εξαγορά της Βασιλείας των Ουρανών με αντάλλαγμα την επίγεια ζωή. Η ερμηνεία αυτή βασίζεται στα λόγια της παραβολής του Κυρίου: «Πραγματεύσασθε ἕως ὅτου ἔλθω» (Λουκ. 19,13)» (Ηγούμενος Ανδρόνικος (Τρουμπάτσεφ). Πατερική κατανόηση της βιβλικής έννοιας της «σφραγίδας του Αντίχριστου». Έκθεση στην 7η Ολομέλεια της Συνοδικής Θεολογικής Επιτροπής).

Και αλλού:

«Η μνησικακία είναι σφραγίδα του Ἀντιχρίστου, και η καρδιά του μνησίκακου είναι σφραγισμένη με τη σφραγίδα του. Και όταν ο Αντίχριστος (δηλαδή το πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου που ενεργεί στον κόσμο) θέτει αυτή τη σφραγίδα, από αυτή τη σφραγίδα της μνησικακίας πάντοτε παγώνει η ανθρώπινη καρδιά… Έτσι πεθαίνει ο άνθρωπος, όταν η καρδιά του σφραγισθεί με το μίσος. Αυτή η καταραμένη μνησικακία καθιστά τον άνθρωπο τόσο αναίσθητο, ώστε οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτοκτονούν με διάφορους θανάτους» [415]. Οι εκδότες των διδαχών του οσίου Νείλου εξηγούν: ο άγιος θεωρεί ότι όλες οι ταραχές, οι επαναστάσεις και οι αναστατώσεις προέρχονται «ἀπὸ τῆς μνησικακίας, δηλαδή τῆς ὑπερήφανης κατακρίσεως τῶν ἐλαττωμάτων τοῦ πλησίον, τῆς ἀσεβείας τῶν τέκνων πρὸς τοὺς γονεῖς, τῶν ὑποτακτικῶν πρὸς τοὺς ἡγουμένους κτλ.… Ιδιαιτέρως και με λεπτό τρόπο, αυτό το δηλητήριο της κατακρίσεως έχει εκχυθεί στα έργα τοῦ Λ. Τολστόι… Η νεολαία που τα διαβάζει με ενθουσιασμό δηλητηριάζεται από τη νεότητά της με το φαρμάκι της μνησικακίας και της κατακρίσεως, σφραγίζεται με τη σφραγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου, χάνει την εμπιστοσύνη προς την Ἐκκλησία» (Μεταθανάτιες διδασκαλίες του σεβάσμιου πατρός ημών Νείλου του Μυροβλύτη, σελ. 56).

Ο όσιος Μακάριος της Ὀπτινα, μιλώντας για το ότι πολλοί ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους ενώπιον άλλων, υποθέτει:

«Πώς λοιπόν ο εχθρός θέτει τη σφραγίδα στο μέτωπο και στο δεξί χέρι; Δεν είναι αλλιώς, παρά εισάγοντας σταδιακά στα ήθη του κόσμου τις πανουργίες του· και ακόμη δολίως κρύβεται με τις ενέργειές του – υποβάλλει στους ανθρώπους τη σκέψη ότι δεν υπάρχει διάβολος». (Συλλογή επιστολών του πρεσβύτερου Ιερομονάχου Μακαρίου της Όπτινα. Μόσχα, 1862. σελ. 368).

Οι θεολόγοι της προεπαναστατικής περιόδου προτιμούσαν να στρέφουν την προσοχή τους στην εσωτερική κατάσταση των ανθρώπων και όχι στα εξωτερικά σημεία:

«Αυτός ο αριθμός του θηρίου ή το όνομα του θηρίου δεν είναι σημείο καθαρά γραμματικό, αλλά συμβολικό, μυστηριακό· πιθανότατα εκφράζει τον χαρακτήρα της ομολογίας της πίστεως ή τον διεστραμμένο τρόπο σκέψεως και ζωής εκείνης της κοινωνίας των ανθρώπων, η οποία εδώ ονομάζεται θηρίο. Να έχει κανείς το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του, με μυστικό νόημα σημαίνει να ομολογεί εκείνη τη διδασκαλία που κηρύττει το θηρίο και έτσι να διακρίνεται από τους λοιπούς» (Πέτρος, Επίσκοπος Τομσκ. Εξήγηση της Αποκάλυψης. Τομσκ, 1885.σελ. 179· επίσης: Μπάρσοφ, Μ. Συλλογή άρθρων σχετικά με την ερμηνευτική και εποικοδομητική ανάγνωση της Αποκάλυψης με βιβλιογραφικό ευρετήριο. Μόσχα, 1902.σελ. 217).

Η Σύνοδος της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντιδρῶντας τὸν Ἰούνιο τοῦ 1997 ἐπεξήγησε:

«Ἡ Ἐκκλησία μας ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ σφραγὶς τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι κάποιο ἐξωτερικὸ σύμβολο, ἀλλὰ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἔτσι καὶ ἡ "σφραγὶς τοῦ Ἀντιχρίστου" δὲν εἶναι κάτι ἐξωτερικὸ ἐπιβαλλόμενο ἔξωθεν, ἀλλὰ ἡ ἐκούσια ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τῆς ἐκούσιας ἀρνήσεως τῆς πίστεως ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτὴρ τοῦ κόσμου».

Όμως, ποία ἐρμηνεία δὲν ἔχει ποτὲ συναντηθῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση; Αὕτη ἡ ἀντίληψη, ὅτι δήθεν ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ ἀθελήτως νὰ «συναντήσει» τὴν «σφραγὶδα τοῦ Ἀντιχρίστου», ἡ ὁποία κατὰ τὸ παρὰ τὴν θέλησή του θὰ ἐπιφέρει πνευματικὴν ἀνατροπὴν στὴν ψυχή του καὶ ἀπὸ δοῦλον Χριστοῦ θὰ τὸν μεταβάλει σὲ ὑπηρέτη τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὕτη ἡ ἀντίληψη, ποὺ συχνὰ ἐκφράζεται σήμερα ἀκόμη καὶ ἀπὸ μοναχοὺς (ἐνῶ οἱ μοναχοὶ στὴν Ὀρθοδοξία εἶναι κλημένοι νὰ εἶναι φορεῖς καὶ φύλακες τῆς παραδόσεως), εἶναι κάτι ἐντελῶς μοντερνιστικὸ.
Μοντερνιστικὸ εἶναι ἐπειδὴ ἀντιφάσκει ἄμεσα μὲ τὴ φωνὴ τῶν Πατέρων, κατὰ τὴν κρίση τῶν ὁποίων:

«Τὸ νὰ προσκυνήσει κανείς τὸν Ἀντίχριστο καὶ νὰ δεχθεῖ τὴ σφραγίδα του σημαίνει νὰ τὸν ἀναγνωρίσει ὡς Θεό, δηλαδή μὲ ἔργα, λόγια καὶ διάνοια νὰ τὸν ὁμολογήσει. Ἡ ἐπιβολὴ τῆς σφραγίδος στὸ μέτωπο καὶ στὸ χέρι σημαίνει ἀλλοίωση τῶν λογισμῶν καὶ τῶν πράξεων» (Ἀρέθας Καισαρείας).

«Μηχανικά, με δόλο, δεν είναι δυνατόν να στερηθεί της πίστεως ένας χριστιανός, ο οποίος φυλάσσεται άνωθεν. Το να θεωρεί κανείς υπερβολικό και ξένο προς τον ορθόδοξο άνθρωπο τον αυξανόμενο φόβο απέναντι στους αριθμούς. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, πρέπει να φοβάται κανείς τον Θεό περισσότερο από τους εξωτερικούς κανονισμούς που ρυθμίζουν τη γήινη ζωή μας». (Μήνυμα του Ευλόγιου, Αρχιεπισκόπου Βλαντιμίρ και Σούζνταλ, προς τον κλήρο της Επισκοπής Βλαντιμίρ // Ραντονέζ Αρ. 19-20, 2000).

 Αλλά όχι, δεν ακούνε… 

Πρώτα ένα άτομο θα εμποτιστεί με το πνεύμα του Αντίχριστου και μόνο τότε θα δεχτεί την εξωτερική σφραγίδα. Δεν είναι η σφραγίδα που προκαλεί την απώλεια του Χριστού, αλλά η απώλεια της πίστης στον Χριστό που τελικά εκδηλώνεται και τελειοποιείται με την αποδοχή της σφραγίδας. Αν ένα άτομο δεν είχε συνειδητή επιθυμία να ζήσει «εκτός» του Χριστού, αν ο ίδιος δεν «απέκλεισε» τον Χριστό από το κατώφλι της ζωής του, τότε αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Δεν μπορεί κανείς να σκεφτεί τόσο ταπεινωτικά τον Χριστό. «Μοντερνισμός» είναι να πιστεύεις ότι ένα άτομο, άθελά του και χωρίς να θέλει να χάσει τον έλεγχο του εαυτού του, μπορεί παρ' όλα αυτά να χάσει τη σύνδεσή του με τον Χριστό.
Από την ψυχή τον Χριστό μπορεί να τον εκδιώξει μόνο η αμαρτία. Η αμαρτία, την οποία επιθυμεί ο ίδιος ο άνθρωπος. Ναι, η συνειδητή αποκήρυξη του Χριστού ως Κυρίου και η λατρεία άλλου θεού δεν είναι η μόνη αμαρτία που οδηγεί στην τελική εγκατάλειψη από τον Θεό. Και άλλες αμαρτίες, εάν δεν ''καούν'' μέσα στο μυστήριο της μετανοίας, θα οδηγήσουν στο ίδιο τέλος. Δεν είναι εκεί το ζήτημα της διαμάχης μας με τους «εσχατολόγους», ποια αμαρτία είναι προς θάνατον και ποια όχι. Το ερώτημα είναι εντελώς άλλο: μπορεί άραγε μια άψυχη τεχνολογία να εισχωρήσει στη ζωή του ανθρώπου μέχρι εκείνο το βάθος, όπου ο Χριστός ενώθηκε μαζί του στο μυστήριο του Βαπτίσματος και της Θείας Κοινωνίας;
Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος, μέσα στις καθημερινές του βιοτικές μέριμνες, μπορεί να λησμονήσει την άνω κλήση του. Μπορεί απαρατήρητα να υποκαταστήσει την αληθινή διακονία του Χριστού με κάτι ψεύτικο. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: μπορεί αυτή η υποκατάσταση να γίνει μέσα του από εξωτερική, τεχνολογική επίδραση;
Υπό τον όρο της ζωής σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού και της Εκκλησίας, μπορεί άραγε ένας, όχι κατ’ όνομα, αλλά ειλικρινής χριστιανός, να στερηθεί τη σχέση του με τον Σωτήρα εξαιτίας κάποιου σήματος από δορυφόρο ή επειδή σε κάποιο από τα χαρτιά όπου αναφέρεται το όνομά του κάποιος προσθέσει ένα παγανιστικό σημείο;
Δυστυχώς (και προς ντροπή μας), δεν θα στερήσει τους ανθρώπους από την ελευθερία τους ο Αντίχριστος με τη μαγική του εξουσία, και έτσι θα μας επιβάλει τη δύναμή του, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι θα δεχθούν ένα τέτοιο τρόπο ζωής και ένα τέτοιο σύστημα αξιών, ώστε να διώξουν τον Χριστό από τη ζωή τους. Και όταν στο νου τους δεν υπάρχει χώρος για τον Σωτήρα, τότε θα εμφανιστεί στο μέτωπό τους η «σφραγίδα του θηρίου». Όταν στις πράξεις τους οι άνθρωποι βαδίσουν στο μονοπάτι της ανομίας, δικαιολογώντας όλες τις αμαρτίες τους και χωρίς να αισθάνονται μετάνοια, τότε και στο δεξί τους χέρι θα αποτυπωθεί η ίδια «σφραγίδα».
Τον πέμπτο αιώνα, ο Άγιος Αυγουστίνος έδωσε την ακόλουθη ερμηνεία της προειδοποίησης του Αποστόλου Ιωάννη για το «σημάδι του Αντίχριστου»: το σημάδι, δηλαδή το στίγμα του εγκλήματος, θα χαραχθεί «στο μέτωπο για χάρη της εξομολόγησης, στο χέρι για χάρη των πράξεων».
Είναι ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς στην Παλαιά Διαθήκη χρησιμοποιείται το σύμβολο του “μετώπου”.  Ο Ησαΐας, απευθυνόμενος στον «οίκο του Ιακώβ», λέει: «Το μέτωπό σου είναι από χαλκό» (Ησαΐας 48:4). Ως αποτέλεσμα της ανομίας που διέπραξε ο βασιλιάς Οζίας, «εμφανίστηκε λέπρα στο μέτωπό του» (Β' Χρονικών 26:19). Ο Δαβίδ χτύπησε επίσης τον Φιλισταίο γίγαντα στο μέτωπο (Α' Σαμουήλ 17:49). Στο μέτωπο του Ααρών τοποθετήθηκε η πλάκα που έφερε την επιγραφή  (Έξοδος 28:34). Έτσι, το «μέτωπο» γίνεται ένας ορισμένος δείκτης της σχέσης ενός ατόμου με τον Θεό. Αν κάποιος στρέψει το μέτωπό του στον Κύριό του, τα σημάδια της αγιότητας και της αλήθειας αποτυπώνονται πάνω του.  Ότι το σημάδι στο μέτωπο και στο χέρι σημαίνει τήρηση των εντολών του Θεού, αναφέρεται και στο Δευτερονόμιο (Δευτ. 6,6-8).
Ένα άλλο σημαντικό και συχνά χρησιμοποιούμενο παλαιότερο σύμβολο είναι το “δεξί χέρι”. Ο Κύριος κρατά τον δίκαιο από το δεξί χέρι και τον ενισχύει (Ησ. 41,13)· ο Κύριος “θέτει στα δεξιά” τον δίκαιο (Ψαλμ. 15,8). Επομένως, η αντικατάσταση του σημείου του Κυρίου με το σημείο του Αντιχρίστου, σημαίνει απόρριψη της εντολής του Θεού και επιλογή της αμαρτίας. Ο απόστολος Ιωάννης ήταν αναμφίβολα ριζωμένος στην Παλαιά Διαθήκη, και οι εικόνες που χρησιμοποιεί συνδέονται με αυτές της Παλαιάς Διαθήκης».
Για να κατανοήσει κανείς τη «σατανική σφραγίδα», πρέπει να τη συγκρίνει με τη «Θεϊκή σφραγίδα». Για την τελευταία, ο προφήτης Ιεζεκιήλ λέει:

«Καὶ ἀνέκραγεν εἰς τὰ ὦτά μου φωνῇ μεγάλῃ λέγων· ἤγγικεν ἡ ἐκδίκησις τῆς πόλεως· καὶ ἕκαστος εἶχε τὰ σκεύη τῆς ἐξολοθρεύσεως ἐν χειρὶ αὐτοῦ. καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς ὑψηλῆς τῆς βλεπούσης πρὸς βοῤῥᾶν, καὶ ἑκάστου πέλυξ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἷς ἀνὴρ ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνδεδυκὼς ποδήρη, καὶ ζώνη σαπφείρου ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἔστησαν ἐχόμενοι τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χαλκοῦ. καὶ δόξα Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέβη ἀπὸ τῶν Χερουβὶμ ἡ οὖσα ἐπ᾿ αὐτῶν εἰς τὸ αἴθριον τοῦ οἴκου. καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυκότα τὸν ποδήρη, ὃς εἶχεν ἐπί τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὴν ζώνην, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· δίελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνωμένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς. καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου· πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν καὶ κόπτετε καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν καὶ μὴ ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ νήπια καὶ γυναῖκας ἀποκτείνατε εἰς ἐξάλειψιν, ἐπὶ δὲ πάντας, ἐφ᾿ οὕς ἐστι τὸ σημεῖον, μὴ ἐγγίσητε· καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε. καὶ ἤρξαντο ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν τῶν πρεσβυτέρων, οἳ ἦσαν ἔσω ἐν τῷ οἴκῳ». (Ιεζ. 9, 1-6).

Όπως βλέπουμε, η σφραγίδα του Θεού τοποθετείται σε εκείνους που ζουν μέσα σε έναν κόσμο ασεβών, αλλά δεν αποδέχονται το αντι-σύστημα των αντι-αξιών τους. Αντίθετα, εκείνος που στους διεφθαρμένους λέει «καλό, καλό», αυτός ο ίδιος έχει ήδη διαφθαρεί. Και πάνω του βρίσκεται η μη-Θεϊκή σφραγίδα…
Το έργο του Αντίχριστου και της βασιλείας του είναι να καλλιεργήσουν έναν τρόπο σκέψης που θα καταστήσει τους ανθρώπους ανίκανους να προσεύχονται στον Χριστό. Μέσω της εκπαίδευσης και της διαφήμισης, μέσω των σχολείων και των εφημερίδων, μέσω της τηλεόρασης, ακόμη και μέσω του εκκλησιαστικού (ψευδοεκκλησιαστικού) κηρύγματος, οι άνθρωποι θα παρασυρθούν πρώτα στην θρησκευτική αδιαφορία και στη συνέχεια στην ενεργή συμμετοχή σε διάφορα «παγκόσμια» μυστήρια. Και ακριβώς σε τέτοιες μέρες «όποιος επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί» (Πράξεις 2:21) και αυτό αποδεικνύεται και από το εξής γεγονός.
Τον Ιανουάριο του 1998, ήρθαν σε μένα μερικοί νέοι, που προετοιμάζονταν να γίνουν πεντηκοστιανοί κήρυκες, και μου είπαν ότι ήθελαν να γίνουν Ορθόδοξοι. Σύγκριναν για πολύ καιρό τη θεολογία τους με την Ορθόδοξη, και στο τέλος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι πεντηκοστιανοί δεν είναι Εκκλησία. Τους ζήτησα να μου εξηγήσουν λεπτομερέστερα ποιο ήταν το τελευταίο ερέθισμα που τους ανάγκασε να φύγουν από εκεί. Και ένας από αυτούς εξηγεί:

«Πρόσφατα ήμουν σε μια προσευχητική συνάθροιση των πεντηκοστιανών. Μετά από τις συνήθεις προσευχές, άρχισαν να “ομιλούν γλώσσες”, η γλωσσολαλιά. Και αποφάσισα εκείνη τη στιγμή να μην συμμετάσχω στη γενική προσευχή, αλλά να προσευχηθώ με την ορθόδοξη προσευχή το “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με τον αμαρτωλό!” Αλλά για ολόκληρα δέκα λεπτά δεν μπορούσα να θυμηθώ την αρχή αυτής της προσευχής. Υπήρχε η αίσθηση ότι κάποια δύναμη είχε εισβάλει μέσα μου και δεν μου επέτρεπε να απευθυνθώ στον Χριστό, ότι ελέγχει τη συνείδησή μου. Με τεράστια προσπάθεια κατάφερα να θυμηθώ την αρχή της “Προσευχής του  Ιησού”, να αρχίσω να την προφέρω, και μέσα σε ένα λεπτό όλα αυτά τα φαινόμενα γύρω μου ξαφνικά έπαυσαν, η προσευχή στις “γλώσσες” έπαψε. Και κατάλαβα ότι είναι επικίνδυνο. Πρέπει να φύγω από τους πεντηκοστιανούς».

Δεν συμφωνείτε ότι είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν προτεστάντη που δεν μπορεί να θυμηθεί το όνομα του Ιησού; Κάτι εξαιρετικό πρέπει να του έχει συμβεί, ώστε να ξεχάσει πώς λέγεται ο «καλύτερός» του φίλος... Μετά από αυτή την ιστορία έγιναν κατανοητά για μένα τα λόγια του αποστόλου σχετικά με τη σωτηρία μέσω της επίκλησης του ονόματος του Κυρίου. Φαινομενικά δεν υπάρχει τίποτα πιο απλό. Ζήσε ειρηνικά μέχρι να έρθει η ώρα των δοκιμασιών και τότε σίγουρα θα θυμηθώ το όνομα του Χριστού. Θα επικαλεστώ το όνομα του Κυρίου και θα σωθώ. Αλλά αν ο άνθρωπος δεν ζει πλήρως τη ζωή της Εκκλησίας, την ορθόδοξη ζωή, πριν την εμφάνιση του Αντιχρίστου, δεν θα μπορέσει να προστατεύσει τον νου και την ψυχή του σε εκείνες τις τρομερές μέρες. Θα γίνει ως «ζόμπι». Οι δυνάμεις του σκότους θα εισβάλουν μέσα του και θα αδειάσουν τη μνήμη του, θα παραλύσουν τη βούλησή του για προσευχή. Δεν θα μπορέσει να επικαλεστεί το Σωτήριο Όνομα. Γι’ αυτό τώρα πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να φυλάμε τον νου μας και να τρεφόμαστε με τον άρτο της ορθόδοξης πνευματικότητας.
Από την άλλη πλευρά, δεν συνέβη αυτή η πνευματική απώλεια μνήμης του ονόματος του Θεού σε κάποιον τυχαίο περαστικό. Αυτός ο άνθρωπος είχε ενταχθεί ο ίδιος στην αίρεση και είχε περάσει αρκετά χρόνια εκεί. Αν ένας Ορθόδοξος Χριστιανός περνούσε από μια λέσχη όπου είχαν συγκεντρωθεί Πεντηκοστιανοί, είναι απίθανο να του συμβεί κάτι παρόμοιο. Μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τον εαυτό του τέτοιο ώστε η «σφραγίδα του Αντίχριστου» να είναι αποτελεσματική σε αυτόν.
Επομένως, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε υπερβολικά τους προπαγανδιστές που προσφέρουν τρομακτικές «λογικές αλυσίδες» λέγοντας ότι όποιος αποδέχεται τον αριθμό, στη συνέχεια θα υποκύψει στον πειρασμό να αποδεχτεί μια ηλεκτρονική κάρτα και στη συνέχεια ένα μικροτσίπ, το οποίο θα αποδειχθεί η «σφραγίδα του Αντίχριστου», και μετά την παρουσίαση αυτής της αλυσίδας στους έκπληκτους ακροατές τίθεται το ερώτημα: «αν δεχθούμε τώρα τον αριθμό, πού θα σταματήσει κανείς;».
Η απάντηση στο ερώτημα πού πρέπει να σταματήσει ένας Χριστιανός και να απορρίψει «προσφορές που δεν μπορεί να αρνηθεί», είναι προφανής. Αν η προϋπόθεση για να μου πουλήσουν ένα εισιτήριο τραμ είναι να απαρνηθώ τον Χριστό ή να λατρέψω τον ελεγκτή ως Θεό, τότε το ίδιο το εισιτήριο του τραμ θα μπορούσε να γίνει το «χάραγμα του θηρίου». Ότι εκδίδεται χωρίς θρησκευτικούς όρους, τότε ούτε αυτά θα είναι πνευματικά επιβλαβή. Και δεν υπάρχει λόγος να συσκοτίσουμε αυτή την απλή απάντηση με επιχειρήματα περί «παγκοσμιοποίησης», «ηλεκτρονικής χειραγώγησης» και ενός «συλλογικού Αντίχριστου».  

Στην σύγχρονη, υπερβολική ερμηνεία (από τους αντιδρώντες) των βιβλικών συμβόλων στη γλώσσα της σύγχρονης τεχνολογίας, υπάρχει κάτι το μοντερνιστικό, το υλικό και το βέβηλο. Υποβιβάζεται ο μυστικισμός της Αποκάλυψης στο επίπεδο της κοινότοπης κοινωνιολογίας· είναι σαν να λέμε ότι «οι κωδικοί-αριθμοί είναι το μυστήριο της ανομίας, που τώρα συντελείται». «Το μυστήριο της ανομίας» εξηγείται από τον Άγιο Θεοφάνη τον Έγκλειστο μέσω της σύγκρισης με μια άλλη αποστολική έκφραση: «το μυστήριο της ευσέβειας», το οποίο συνίσταται στο γεγονός ότι «ο Θεός φανερώθηκε εν σαρκί» (Α' Τιμ. 3:16). «Η πίστη σε αυτό καταστρέφει τo βασίλειo της αμαρτίας. Το μυστήριο της ανομίας είναι τα τεχνάσματα του Σατανά ώστε να υπονομεύσει αυτή την πίστη... την απιστία στην ενσάρκωση του Θεού Λόγου εν Χριστώ Ιησού. Αυτό το κακό θα αυξηθεί, και ο Υιός του Ανθρώπου, όταν έρθει, δύσκολα θα βρει πίστη στη γη. Αυτό είναι το μυστήριο που τότε θα αποκαλυφθεί και θα φανερωθεί!»[1]. Αλλά οι μοντερνιστές διορθώνουν τον άγιο λέγοντας ότι «το μυστήριο της ανομίας» είναι η συμμετοχή στα παραπάνω...
Το «χάραγμα - σφραγίδα του θηρίου» δεν μπορεί να είναι μικροτσίπ διότι ο Αντίχριστος θα μιμηθεί τον Χριστό σε όλα. Εφόσον η σφραγίδα του Χριστού δεν είναι κάτι που εμφυτεύεται σε ένα άτομο, δεν είναι κάτι τεχνολογικό ή βασισμένο σε υπολογιστή, τότε η «σφραγίδα του θηρίου» δεν μπορεί να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. «Ο Κύριος έδωσε ένα σημάδι σε όσους πιστεύουν σε αυτόν· και αυτός (ο Αντίχριστος) θα δώσει επίσης το σημάδι του», έγραψε ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ[2]. Το να βλέπεις το «σημάδι του θηρίου» σε οποιονδήποτε μικροϋπολογιστή που αλληλεπιδρά με το ανθρώπινο σώμα είναι ανόητο. Το θέμα δεν είναι το κομμάτι του υλικού, αλλά τι θα «χαραχθεί» σε αυτό και η επίδραση αυτού του υλικού σε ένα άτομο. Το να πούμε ότι «η σφραγίδα του Αντίχριστου είναι ένα μικροκύκλωμα κάτω από το δέρμα ενός ατόμου» είναι το ίδιο με το να πούμε ότι «η σφραγίδα του Αντίχριστου είναι μια επιγραφή γραμμένη με στυλό». Δεν έχει σημασία το ίδιο το όργανο, αλλά η ηχογράφηση που γίνεται με αυτό το όργανο και η στάση του ατόμου απέναντι σε αυτήν την ηχογράφηση. Δεν έχει σημασία το ίδιο το εργαλείο, αλλά οι πληροφορίες που χρησιμοποιούνται και η στάση του ατόμου απέναντι σε αυτές τις πληροφορίες. Στην αρχαιότητα, το σημάδι ενός σκλάβου γινόταν με πυρακτωμένο σίδερο. Θα έπρεπε λοιπόν να πούμε ότι «το πυρακτωμένο σίδερο είναι η σφραγίδα του Αντίχριστου»;
Η μοντερνιστική δυσοσμία είναι αισθητή από ένα μίλι μακριά, ακόμη και στον πλέον μοντέρνο ισχυρισμό ότι «η εικόνα του θηρίου είναι μια τηλεόραση» ή «ρομπότ». Οι σύγχρονοι των τότε εσχατολογικών γεγονότων θα δουν ένα «θαύμα» στο γεγονός ότι ο ψευδοπροφήτης του Αντίχριστου θα δημιουργήσει την «εικόνα του θηρίου» και θα την κάνει να μιλήσει.
Για να κατανοήσει κανείς πλήρως την προειδοποίηση του αποστόλου («καὶ ἐδόθη αὐτῷ πνεῦμα δοῦναι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου, ἵνα καὶ λαλήσῃ ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ ποιήσῃ, ὅσοι ἐὰν μὴ προσκυνήσωσι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου, ἵνα ἀποκτανθῶσι.» – Αποκ. 13:15 ), πρέπει να θυμάται ότι «η ομιλία του αγάλματος, σύμφωνα με την κατανόηση των ειδωλολατρών, ήταν μια σαφής απόδειξη της παρουσίας σε αυτό μιας ισχυρής θεότητας και επομένως ήταν πολύ ικανή να προκαλέσει σεβασμό και λατρεία ενώπιόν του».
Στις απόκρυφες ερμητικές πραγματείες (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, γράφτηκαν μετά την Αποκάλυψη) επισημάνθηκε άμεσα μια μαγική τεχνική, με τη βοήθεια της οποίας μπορεί κανείς να στείλει «θεούς» σε αγάλματα: «Όπως ο Κύριος δημιούργησε τους θεούς κατ' εικόνα του, έτσι και ο άνθρωπος δημιουργεί θεούς κατ' εικόνα του. – Μιλάς για αγάλματα, Τρισμέγιστε; – Ναι, για αγάλματα, Ασκληπιέ. Τα αγάλματα, είναι γεμάτα συνείδηση ​​και πνεύμα, εκτελούν τόσα πολλά σπουδαία έργα. Υπάρχουν προφητικά αγάλματα, που προλέγουν το μέλλον σε όνειρα και με άλλους τρόπους, και άλλα που μας πλήττουν με ασθένειες ή μας θεραπεύουν από παθήσεις, μας προκαλούν πόνο ή μας δίνουν χαρά» (Ασκληπιός, 8)[3]. «Εφόσον δεν ήταν στη δύναμή τους (των προπατόρων) να δημιουργήσουν ψυχή, καλούσαν τις ψυχές δαιμόνων ή αγγέλων και τις φυλάκιζαν στα είδωλά τους μέσω ιερών και θεϊκών τελετών, προικίζοντας τα είδωλα με τη δύναμη να κάνουν το καλό και το κακό» (Ασκληπιός, 13)[4]. «Ο Ερμής... υποστηρίζει ότι τα ορατά αγάλματα είναι, κατά κάποιο τρόπο, τα σώματα των θεών· σε αυτά τα σώματα έλκονται πνεύματα, τα οποία έχουν εν μέρει τη δύναμη είτε να βλάψουν είτε να εκπληρώσουν ορισμένες επιθυμίες εκείνων που τα λατρεύουν. Το να συνδέεις αόρατα πνεύματα με ορατά πράγματα μέσω κάποιας τέχνης ισοδυναμεί με τη δημιουργία θεών» (Αυγουστίνος. Πόλη του Θεού. 8,23).
Τα «ζωντανά αγάλματα» ήταν γνώριμα στους αρχαίους Χριστιανούς - και ακόμη και στα απόκρυφα ο λόγος για την «ζωντάνια» τους συνδέεται με εκπεσόντα πνεύματα: «Υπήρχε ένα είδωλο εκεί (στην Αίγυπτο)... Υπήρχε ένας ιερέας που τον υπηρετούσε, και όλα όσα έλεγε ο Σατανάς από τα βάθη των ειδώλων, τα μετέδιδε στους λαούς της Αιγύπτου»[5]. Οι απόκρυφες ιστορίες υποστηρίζουν το ίδιο πράγμα για τα ινδικά είδωλα - «ένας συγκεκριμένος δαίμονας ζούσε στο είδωλο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι θεράπευε τους ασθενείς, αλλά θεράπευε μόνο εκείνους που ο ίδιος είχε διαφθείρει»[6]. Ο Άγιος Βικτωρίνος Πεταβίου, ερμηνεύοντας την αποκαλυπτική προφητεία για την «ομιλούσα εικόνα», λέει ότι ένας εκπεσών άγγελος θα εισέλθει στο άγαλμα του Αντίχριστου που θα έχει ανεγερθεί στον ναό της Ιερουσαλήμ[7]. Χωρίς να κατανοήσουμε αυτές τις παγανιστικές πεποιθήσεις για τα αγάλματα ως τόπο κατοικίας θεοτήτων και ως πηγή μαγικής επιρροής στους ανθρώπους, θα ήταν ακατανόητο να κατανοήσουμε την τόλμη με την οποία οι Χριστιανοί εισέβαλαν σε παγανιστικούς ναούς και κατέστρεφαν αγάλματα. Από κοσμική άποψη, αυτή η συμπεριφορά φαίνεται βάρβαρη, η καταστροφή καλλιτεχνικών μνημείων από «εκκλησιαστικούς σκοταδιστές». Αλλά το γεγονός είναι ότι οι Χριστιανοί είδαν σε αυτά τα αγάλματα ακριβώς αυτό που έβλεπαν οι ίδιοι οι παγανιστές σε αυτά - όχι έργα τέχνης, αλλά μαγικά φυλαχτά...
Οι αποκρυφιστές ισχυρίζονται ότι αυτή η μαγική τέχνη των αγαλμάτων δεν έχει χαθεί. Ο Τζορτζιάνο Μπρούνο υποστήριξε: «Πράγματι, βλέπω πώς αυτοί οι σοφοί κατάφεραν να κάνουν τους θεούς κοντά τους, ελεήμονες και ευγενικούς, οι οποίοι, μέσω φωνών που προέρχονταν από τα αγάλματα, τους έδωσαν συμβουλές, διδασκαλίες, αποκαλύψεις και υπεράνθρωπα διατάγματα»[8].
Η Ε. Π. Μπλαβάτσκι επιβεβαιώνει: «Η εξουσία πάνω στις απόκρυφες δυνάμεις της φύσης έδωσε στους ιεροφάντες της αρχαιότητας την ικανότητα να αναβιώνουν αγάλματα και να τα κάνουν να ενεργούν και να μιλούν σαν ζωντανοί άνθρωποι»[9].
Αυτή η μαγική τεχνική περιγράφεται λεπτομερέστερα: «Πώς να ετοιμάσουμε ένα τεραφίμ[10]; Πρέπει να βρούμε ένα δωμάτιο όπου η ψυχική ενέργεια του χυτού έχει στρώσει επαρκώς τον χώρο και έχει εγκατασταθεί σε αντικείμενα. Σε ένα συγκεκριμένο μέρος, σχηματίζεται μια εικόνα οποιουδήποτε είδους από κερί ή πηλό ή ασβέστη... Κατά τη διάρκεια των ξορκιών, όπως γνωρίζετε, απαγγέλλονταν ψαλμωδίες, αποτελούμενες από παράξενες, μερικές φορές χωρίς νόημα λέξεις. Αλλά όχι το νόημα, αλλά ο ρυθμός είναι σημαντικός. Δεν έχει σημασία με ποιες λέξεις δίνεται η εντολή στο τεραφίμ. Πρέπει να είμαστε γεμάτοι με μια ομοιόμορφη αναρρόφηση κατά τη δημιουργία του τεραφίμ. Κάθε μέρα, το τεραφίμ πρέπει να φορτίζεται τουλάχιστον τρεις φορές» (Agni Yoga, 420-421). Δεν καταλαβαίνετε τη λέξη «τεραφίμ»; – Οι σχολιαστές εξηγούν: «τα τεραφίμ είναι αντικείμενα ενεργειακά φορτισμένα με τη βοήθεια της αρχαίας μαγείας των ξορκιών»[11].
Έτσι, η σύνδεση που θέλουν να κάνουν οι αντιδρώντες με την «εικόνα του Αντίχριστου» δεν είναι ορθή και δεν έχει νόημα να υποκύπτουμε σε αδαείς, μοντερνιστικές ερμηνείες της Αγίας Γραφής ακόμα κι αν προέρχονται από μοναχούς...
Γενικά, είναι εντυπωσιακό το πόσο εύκολα οι συγγραφείς φυλλαδίων και άρθρων «κατά κωδικών - αριθμών» ταυτίζουν την πολύ επίκαιρη, σύγχρονη (επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι το συνώνυμο της λέξης «σύγχρονο» είναι «μοντέρνο») ανάγνωση της Αποκάλυψης με τη διδασκαλία της Εκκλησίας και τη σκέψη του Αποστόλου Ιωάννη.
Ακόμα υπάρχει και μία θεωρία ορισμένων ότι «ο Αντίχριστος θα γεννηθεί από πόρνη χωρίς σπόρο ανθρώπου»[12]; Ούτε η Αγία Γραφή ούτε η πατερική παράδοση περιέχουν μια τέτοια θέση. Από μια πόρνη ναι. Αλλά τίποτα στην παράδοση δεν υποδηλώνει το αφύσικο της σύλληψής του. Υπάρχει απλώς η ανάγκη να ενταχθούν βιβλικές ιστορίες σε τίτλους εφημερίδων –όπως, «Η τεχνολογία της ανθρώπινης κλωνοποίησης, η καλλιέργεια ανθρωπόμορφων πλασμάτων, έχει ήδη ξεκινήσει»[13], και επομένως όλα είναι έτοιμα για τη γέννηση του Αντίχριστου...
Οι Πατέρες γράφουν άμεσα για τους δαίμονες που θα βοηθήσουν τον Αντίχριστο. Οι σημερινοί «δαιμονόφωνοι» στρέφουν αμέσως τη συζήτηση στους υπολογιστές: «Ο Ιππόλυτος γράφει ότι οι εντολές θα αποστέλλονται με τη βοήθεια δαιμόνων και αισθησιακών ανθρώπων. Δεν είναι αυτό ένδειξη της απάνθρωπης φύσης των γιγάντιων κυβερνο-υπολογιστών, που αποτελούνται εν μέρει από οργανική ύλη και εν μέρει γεμίζουν με ηλεκτρονικά, συνδυάζοντας τις δυνατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου με την αδίστακτη φύση μιας αισθησιακής μηχανής;»[14].
Να πώς ξεκινά ένα από τα φυλλάδια: «Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, ένας αριθμός αναγνώρισης, όταν τυπώνεται στο ανθρώπινο σώμα, εκβάλλει ένα άτομο από την Εκκλησία». Τίποτα τέτοιο. Ένας αριθμός αναγνώρισης (αν φανταστούμε το είδος που οι αντιδρώντες κατά του «κώδικα-αριθμού» ισχυρίζονται ότι θα τυπωθεί στο σώμα) περιέχει πληροφορίες για το άτομο που τον φέρει. Ο Απόστολος Ιωάννης δεν λέει πουθενά ότι πληροφορίες για το ίδιο το άτομο θα καταγράφονται στο ανθρώπινο σώμα. Σύμφωνα με αυτόν, το μοναδικό «όνομα του θηρίου» (και όχι το όνομα κάθε πολίτη ή η κατάσταση του τραπεζικού του λογαριασμού) θα χαράζεται στους ανθρώπους .
Διαβάστε ξανά την προειδοποίηση του αποστόλου: «Και κάνει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους, να λάβουν χάραγμα στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους. Και κανένας δεν θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει παρά μόνο αυτός που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. Εδώ είναι η σοφία. Όποιος έχει σύνεση ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, επειδή είναι αριθμός ανθρώπου. Ο αριθμός του είναι χξς΄» (Αποκ. 13:16-18). Η αναφορά γίνεται πάντα στο «όνομα του θηρίου» (και όχι στο όνομα αυτού που φέρει το χάραγμα), στον «αριθμό του θηρίου» (και όχι στον αριθμό του άτυχου φορολογούμενου).
Η εποχή της βασιλείας του Αντιχρίστου θα είναι γεμάτη φυσικές καταστροφές που ο Θεός θα φέρει στη Γη για να συνέλθει ο κόσμος, και, σύμφωνα με την εικασία του Λ. Τιχομίροφ, ο Αντίχριστος θα χρησιμοποιήσει αυτές τις καταστροφές για να στρέψει τους ανθρώπους εναντίον του Θεού, τον οποίο θα παρουσιάσει ως την Αιτία όλων αυτών των ατυχιών[15]...
Αλλά το θέμα είναι ότι δεν θα είναι η τεχνολογία που θα κρατά τους ανθρώπους υποταγμένους στον εχθρό του Θεού, αλλά μάλλον ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι θα προσκολληθούν σε αυτόν μέσω της δικής τους ελεύθερης βούλησης. Και αυτό δεν είναι θέμα τελειότητας της τεχνολογίας των υπολογιστών, αλλά απώλειας από τους ανθρώπους του γεμάτου χάρη δώρου της διάκρισης των πνευμάτων...

---

[1] Επίσκοπος Θεοφάνης, Ἑρμηνεία τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς (Α΄ καὶ Β΄), 1895, σελ. 323.

[2] Δημήτριος, Μητροπολίτης Ροστώφ και Γιαροσλάβλ, Περί τοῦ Σταυροῦ, 1855, σελ. 82–83.

[3] Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος καὶ ἡ ἐρμητικὴ παράδοση τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως. 1998, σελ. 114.

[4] Ὄ.π., σελ. 128.

[5] Εὐαγγέλιον τῆς παιδικῆς ἡλικίας τοῦ Σωτῆρος τὸ Ἀραβικόν, 10 // Σκογκορέφ, Α. Π., Ἀπόκρυφες πράξεις τῶν ἀποστόλων. Τὸ Ἀραβικόν Εὐαγγέλιον τῆς παιδικῆς ἡλικίας τοῦ Σωτῆρος. Ἔρευνες. Μεταφράσεις. Σχόλια. Ἅγ. Πετρούπολη, 2000, σελ. 371.

[6] Τὰ Πάθη τοῦ Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, 1 // Ὄ.π., σελ. 304.

[7] Βικτωρίνος Πεταβίου. Σχόλιο στην Ἀποκάλυψη καὶ ἄλλα συγγράμματα. Παρίσι, 1997, σελ. 108 (Sources chrétiennes, 423).

[8] Μπρούνο Τζ. Ἡ Ἐξορία τοῦ Θριαμβεύοντος Θηρίου. Ἀναφ. κατά: Γιέητς Φ. Τζορντάνο Μπρούνο καὶ ἡ ἑρμητικὴ παράδοση. Μ., 2000, σελ. 192.

[9] Μπλαβάτσκι, Ε. Π., Ἡ Ἀποκαλυφθείσα Ἴσις, Τόμος 2, 1994, σελ. 606

[10] https://en.wikipedia.org/wiki/Teraphim

[11] Κλιουτσνίκωφ, Σ., Αγκνι Γιόγκα. Συμφωνία, 1997, Τόμος 1, σελ. 350.

[12] «Ποιο εἶναι τὸ πρόβλημα τοῦ ΑΦΜ», Ρωσικὸς Κήρυξ, 2001, αρ. 7.

[13] Ὄ.π.

[14] Παστούχ, Λ. Ι., «Ο Αντίχριστος: Η Υλοποίηση του Μυστικισμού στη Διάσταση του Χρόνου»,1996, σελ. 17.

[15] Τιχομίροφ, Λ., Θρησκευτικο-φιλοσοφικά θεμέλια τῆς ἱστορίας, 1997, σελ. 585.

ΠΗΓΗ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ