Η Εσχατολογία του «Κινήματος κατά των Κωδικών - αριθμών» στο Φως της Ορθόδοξης Παράδοσης-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΤΑ
Το τελευταίο επιχείρημα του ΚΚΤΚ που αξίζει προσοχής: ο αριθμός αποδίδεται σε ένα πρόσωπο, αντικαθιστά το «θεόδοτο όνομα» και εισάγει στο «σύστημα του Αντιχρίστου».
Πρώτον, ο προσωπικός αριθμός ταυτοποίησης δεν αντικαθιστά το όνομα, αλλά το συμπληρώνει· και μάλιστα, εξατομικεύει στο μέγιστο βαθμό το όνομα του ανθρώπου (και τον ίδιο τον άνθρωπο), διότι κανένας άλλος δεν έχει ούτε μπορεί να έχει τον ίδιο αριθμό!
Δεύτερον, ο προσωπικός αριθμός ταυτοποίησης είναι απλώς μια διευκόλυνση για το ηλεκτρονικό σύστημα, και δεν υπάρχει τίποτε το φοβερό σε αυτό. «Εάν κάποια κλειδαριά με αναγνωρίζει μέσω του αποτυπώματος του δακτύλου μου, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ μετατράπηκα σε αποτύπωμα δακτύλου ή ότι στερήθηκα το όνομά μου. Αν πάλι ο φορολογικός υπολογιστής με αναγνωρίζει με τη βοήθεια ενός συνόλου αριθμών, ούτε αυτό σημαίνει ότι στερήθηκα το χριστιανικό και ανθρώπινο όνομά μου», εξηγεί ο πρωτοδιάκονος Ανδρέας Κουράεφ[1].
Τρίτον, τι σημαίνει «θεοδότο όνομα»; Η πρώτη γυναίκα έλαβε το όνομά της όχι από τον Θεό, αλλά από τον άνθρωπο, ήδη μετά την πτώση (Γεν. 3:20). Εξάλλου, οποιοδήποτε όνομα κι αν έχει ο άνθρωπος, στην ουσία του λειτουργεί ως αναγνωριστικό της προσωπικότητάς του και ένα γνώρισμα του πεπτωκότος μας κόσμου, διότι δεν μπορεί να αποτυπώσει πλήρως το «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» στον άνθρωπο.
Τέταρτον, στον Θεό δεν χρειάζονται τα ονόματά μας για να μας διακρίνει· μας γνωρίζει ούτως ή άλλως. Αν ο Θεός έδινε σημασία στα ονόματα, δεν θα ονόμαζε τον πρώτο δημιουργημένο άνθρωπο Ἀδάμ – δηλαδή γη.
Πέμπτον, είμαστε δημιουργημένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, και όπως ο Θεός δεν ταυτίζεται με το όνομά Του – είναι μεγαλύτερος από αυτό, έτσι και ο άνθρωπος δεν ταυτίζεται με το όνομά του. Όπως γράφει ο Β. Ν. Λόσκι:
«Η προσωπικότητα του Χριστού, όπως και η προσωπικότητα του ανθρώπου, δεν περιορίζεται στο φυσικό σώμα, την ψυχή ή το πνεύμα, αλλά υπάρχει πέρα από αυτά τα συστατικά, τα οποία είναι μόνο μια έκφραση της φύσης της.»[2]. «Η προσωπικότητα, αυτή η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, είναι η ελευθερία του ανθρώπου σε σχέση με τη φύση του…»[3], και επομένως και σε σχέση με το όνομά του.
Δεν χρειάζεται να θεοποιούμε το όνομα. Είναι απλώς ένα αναγνωριστικό της προσωπικότητας στον πεπτωκότα κόσμο. Στην Παράδοση της Εκκλησίας, τα ονόματα δεν θεοποιούνται, όπως απεδείχθη από το αποτέλεσμα των συζητήσεων γύρω από τις ονοματολατρικές έριδες.
Έκτον το ίδιο το επώνυμο κατέχει τα ίδια χαρακτηριστικά με έναν προσωπικό αναγνωριστικό κωδικό.
«Όπως και ο κώδικας, το επώνυμο δεν επιλέγεται· όπως και ο κώδικας, το επώνυμο είναι αμετάβλητο και παραμένει με τον άνθρωπο (τουλάχιστον για τον άνδρα) σε όλη του τη ζωή. Όπως και ο κώδικας, το επώνυμο πρέπει να δηλώνεται σε όλες τις επαφές του ανθρώπου με τις επίσημες υπηρεσίες. Όπως και ο κώδικας, το επώνυμο στην καθημερινή χρήση δεν εμπεριέχει καμία αναφορά για την ένταξη του ανθρώπου στην Χριστιανική Εκκλησία»[4].
Πολλά από τα σύγχρονα επώνυμα σχηματίστηκαν από παρατσούκλια ή από την «δουλική υπαγωγή» στον γαιοκτήμονα, από τον τόπο, το επάγγελμα κτλ. Πού λοιπόν μπορεί να βρεθεί μέσα σε αυτά «θεϊκό» στοιχείο;
Δεν είναι το όνομα που κοσμεί τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος το όνομα. Ένα όμορφο όνομα – “Εωσφόρος”– δεν βοήθησε τον διάβολο να παραμείνει πιστός στον Θεό. Υπάρχουν ονόματα που προέρχονται από ειδωλολατρικούς θεούς, ωστόσο τα ονόματα αυτά έγιναν άγια. Πολλά ειδωλολατρικά ονόματα στο εκκλησιαστικό μηναίο, ανήκουν σε μάρτυρες, οσίους, οσιομάρτυρες, ιερομάρτυρες και αγίους.
«Περί του “αντιχρίστου συστήματος”, το οποίο οικοδομείται με τις ψηφιακές τεχνολογίες και το Διαδίκτυο.»
Δεν πρέπει να θεωρείται «σύστημα του Αντίχριστου» ό,τι γίνεται με τα χέρια και το μυαλό του ανθρώπου, ούτε ότι δεν περιγράφεται με «βιβλικούς» όρους. Οι ίδιες λέξεις, με την ίδια ορθογραφία, μπορεί να έχουν διαφορετική σημασία. Για παράδειγμα, ο όρος «όνομα» στις ψηφιακές τεχνολογίες δεν ταυτίζεται ακριβώς με τον ίδιο όρο στη φιλοσοφία ή τη θεολογία. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ό,τι διαφέρει από τη θεολογία είναι «αντιχριστιανικό σύστημα». Ομοίως, το ηλεκτρονικό όνομα ως σύνολο ψηφίων, που χρησιμοποιεί η μηχανή για να καταγράψει τον κάτοχό του σε ένα μητρώο, δεν σημαίνει «είσοδο στη παγκόσμια εξουσία του κακού». Αν φυσικοί, μαθηματικοί, βιολόγοι κ.ά. στην εργασία τους δεν χρησιμοποιούν βιβλική γλώσσα ή αν κάποιες λέξεις έχουν διαφορετικό νόημα (όπως το «όνομα») αυτό δεν σημαίνει ότι υπηρετούν τον μέλλοντα Αντίχριστο ή «προετοιμάζουν την έλευσή του». Επομένως, οι ισχυρισμοί ότι μέσω προσωπικών αριθμών αντικαθίσταται το «θεϊκό» όνομα με κάτι «σατανικό» δεν έχουν καμία θεολογική ή άλλη βάση.
Έτσι, η εσχατολογία του ΚΚΤΚ, παρά την εξωτερική ομοιότητά του με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό (στη χρήση ορολογίας), στα βασικά του αξιώματα έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας στα βασικά της δόγματα: τη διδασκαλία για το τέλος των καιρών, τον Αντίχριστο και το μυστήριο της ανομίας. Ταυτόχρονα, το ΚΚΤΚ εκδηλώνει επικίνδυνες απόψεις που είναι χαρακτηριστικές για σχισματικές κοινότητες, αιρετικές ομάδες και αποκρυφιστικές οργανώσεις: (όπως το πνεύμα του Αντίχριστου, η αυτοδύναμη δράση της «σφραγίδας του Αντίχριστου», η επίδραση των αριθμών και των ονομάτων στον άνθρωπο).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το σύνολο των αποκαλυπτικών δογμάτων του ΚΚΤΚ (Κίνημα κατά των κωδικών) διαφέρει ουσιαστικά από την εσχατολογική διδασκαλία της Εκκλησίας.
Η «εσχατολογία» του ΚΚΤΚ αντιτίθεται στην Ορθόδοξη Παράδοση στη διδασκαλία:
· για τον χρόνο της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού,
· για τα σημεία της «συντελείας του κόσμου»,
· για τον χρόνο εμφάνισης, τον ρόλο, τους τρόπους και τη σειρά των ενεργειών του Αντιχρίστου.
Στη διδασκαλία του ΚΚΤΚ για την «συντέλεια των καιρών» δεν προσδιορίζεται το κύριο σημείο της έλεύσεώς της – η εμφάνιση του Αντιχρίστου. Η «Ημέρα της Κρίσεως», σύμφωνα με το ΚΚΤΚ, αρχίζει είτε με την προσέγγιση σε κάποιο «μοιραίο όριο», είτε (ταυτόχρονα) με τη «στιγμή της Θυσίας του Γολγοθά».
Αντιβαίνει επίσης στην Παράδοση και η διδασκαλία για το «πνεύμα του Αντιχρίστου», που «δεν έχει ακόμη βασιλέψει», αλλά δύναται να ενεργεί. Στο ΚΚΤΚ ο Αντίχριστος παρουσιάζεται ως αόρατη προσωπικότητα που ήδη υπάρχει στην ιστορία και την καθοδηγεί.
Η «σφραγίδα» στην «εσχατολογία» του ΚΚΤΚ αποκτά αυτόνομη υπόσταση: εμφανίζεται στον ορατό κόσμο πριν από τον Αντίχριστο, υπάρχει χωρίς το όνομά του και «προετοιμάζει» τον κόσμο να τον λατρεύσει. Μπορεί να επηρεάζει τη συνείδηση των ανθρώπων, να στερεί από τον άνθρωπο τον νου, τη βούληση και τη δυνατότητα μετανοίας, να «μολύνει τη συνείδηση», να τον εξαναγκάζει να αρνηθεί τον Χριστό (αυτοτελώς, προτού ακόμη εμφανισθεί ο Αντίχριστος), καθώς και να επηρεάζει την πορεία της ιστορίας.
Η διδασκαλία του ΚΚΤΚ περί «σφραγίδας του Αντιχρίστου» φανερώνει μεταβλητότητα στο περιεχόμενό της (σε αντίθεση με την Παράδοση της Εκκλησίας). Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας μεταβάλλεται και η βάση της διδασκαλίας του ΚΚΤΚ: παλαιότερα ως «σφραγίδα του Αντιχρίστου» εθεωρείτο το barcode (εξ ου και η ονομασία «κίνημα κατά των κωδικών»), ενώ σήμερα (μετά από 40 χρόνια) στην έννοια της «σφραγίδας» συμπεριλαμβάνονται πλέον τα ηλεκτρονικά κυκλώματα – τα «τσιπ». Όμως, στον κόσμο ήδη δοκιμάζονταν τεχνικά μέσα ταυτοποιήσεως μέσω αποτυπώματος παλάμης ή ίριδας του οφθαλμού, ενώ το ΚΚΤΚ παραμένει κίνημα «κατά των κωδικών» και δεν παύει να υπάρχει στον ορθόδοξο χώρο. Αυτό συμβαίνει διότι έχει δημιουργήσει τη δική του παράδοση. Μπορεί να υποτεθεί ότι θα συνεχίσει να υπάρχει και να αναπτύσσεται, συμπεριλαμβάνοντας στην έννοια της «σφραγίδας του Αντιχρίστου» ολοένα και νέα τεχνολογικά επιτεύγματα.
Στην «εσχατολογία» του ΚΚΤΚ απουσιάζει ο Χριστός. Όλα τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στον «αποκαλυπτικό» του λόγο – εκτυλίσσονται χάριν του Αντιχρίστου. Ο «Αρμαγεδδών» τους τελειώνει με την βασιλεία του Αντιχρίστου. Δεν έχει συνέχεια. Έτσι, ο Αντίχριστος από αντικείμενο της ιστορίας (σημείο της εγγύς Δευτέρας Παρουσίας) γίνεται πλήρης υποκείμενό της.
Ωστόσο, στα κύρια δογματικά του σημεία, το ΚΚΤΚ μέσα στο περιβάλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας παραμένει ταυτόσημο με το ΚΚΤΚ του νεοπεντηκοστιανισμού:
· το barcode είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου,
· οι ψηφιακές τεχνολογίες οδηγούν στην απαγόρευση της αγοραπωλησίας, επομένως συμφωνούν με την Αποκάλυψη 13:17 («ούτε να αγοράσει ούτε να πουλήσει»),
· η παγκοσμιοποίηση είναι «διαδικασία του Αντιχρίστου».
Κατά συνέπεια, το σύνολο των αποκαλυπτικών δογμάτων, δανεισμένο από τους νεοπεντηκοστιανούς, δεν μπορεί να ονομαστεί μέρος της Παραδόσεως της Εκκλησίας ούτε ως «ιδιαίτερη άποψη» περί των εσχάτων του κόσμου. Πρόκειται για διδασκαλία ξεχωριστή από την Ορθόδοξη Παράδοση, η οποία έχει δημιουργήσει δική της ερμηνεία του Ευαγγελίου και της Αποκαλύψεως του Ιωάννη του Θεολόγου, που δεν έχει τίποτε κοινό με την Ορθοδοξία. Σε αυτήν υπάρχει λίγη πολιτική, λίγη νομική, λίγη οικονομία· όλα τα υπόλοιπα είναι φήμες, αναξιόπιστα γεγονότα, υποθέσεις και εικασίες – κατά την έκφραση του Αποστόλου Παύλου, «μυθοπλασίες γραωδείς» (Α΄ Τιμ. 4,7)· και, το κυριότερο, ένας νεοπεντηκοστιανικός τρόπος προσεγγίσεως της Αγίας Γραφής, μακριά από την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας.
Ο όγκος της παρούσης εργασίας δεν επιτρέπει την εξέταση σειράς άλλων θεμάτων, σχετικών με το αντικείμενο. Θα μπορούσε να μελετηθεί η επίδραση της ιδεολογίας του ΚΚΤΚ στην ηθικο-ασκητική μορφή και την πνευματική ζωή του χριστιανού. Επίσης αξίζει προσοχής η διδασκαλία του ΚΚΤΚ για την Εκκλησία «στα έσχατα χρόνια», στην οποία επίσης παρατηρείται απόκλιση από την Ορθόδοξη Παράδοση.
Η επίλυση αυτών των ζητημάτων και η απάντηση σε αυτά μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της προτεινόμενης εργασίας.
''Η εσχατολογία του «κινήματος κατά των κωδίκων» (ΚΚΤΚ) υπό το φως της Ορθόδοξης Παραδόσεως''. Συγγραφέας Ουκρανιέτς, Γ. Ι., Προϊστάμενος Τμήματος Θεολογίας Μάλκοφ Π. Γ.
https://pstgu.ru/upload/medialibrary/b08/b08083cd79a457ecd6bd8a8b999017ab.pdf
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου