Διαμόρφωση κειμένου σε μορφή
διαλόγου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου
Ο
Διάλογος της Μετάνοιας: Η Πόρνη και ο Αρωματοπώλης
Αφηγητής: Σήμερα,
ο Φαρισαίος κάλεσε τον Δεσπότη σε δείπνο, μπερδεύοντας την τιμή με την ατιμία.
Όμως μια γυναίκα, η πόρνη της πόλης –εκείνη που ήταν το «σιδερένιο βέλος» και η
«παγίδα των νέων»– πήρε μια απόφαση ζωής. Χωρίς φόβο για τους υπηρέτες ή την
κατακραυγή, αποφάσισε να γίνει «σιδερένια» για να σωθεί.
(Η
Πόρνη στέκεται μόνη, ψιθυρίζοντας στον εαυτό της)
Πόρνη: Τώρα
είναι ο καιρός! Πρέπει να νικήσω αυτόν που με πολεμούσε τόσο καιρό. Τόσο καιρό
άρεσα στους ανθρώπους για την αμαρτία· τώρα πρέπει να αρέσω στον Θεό για τη
μετάνοιά μου. Αλλά πώς θα πάω; Τι θα κρατάω; Θα πάρω ένα δώρο, ένα μύρο
πολύτιμο. Αν με διώξει, θα ξέρω πως δεν αξίζω συγχώρεση. Αλλά αν με δεχτεί...
(Τρέχει
στο μαγαζί του Αρωματοπώλη. Μπαίνει λαχανιασμένη)
Πόρνη: Δώσε
μου μύρο! Το πιο εκλεκτό, το βασιλικό, το πιο τίμιο που έχεις. Δώσ' το μου
γρήγορα, γιατί Εκείνος που θα το προσφέρω είναι ο μεγαλύτερος από όλους!
Αρωματοπώλης
(με απορία και ειρωνεία): Μα τι λες, γυναίκα; Ποιος σε αυτή τη χώρα δεν σε
ξέρει; Όλοι γνωρίζουν τους εραστές σου. Σε ποιον, λοιπόν, θέλεις να πας το
βασιλικό μύρο; Τι αντάλλαγμα μπορεί να σου δώσει αυτός για κάτι τόσο ακριβό;
Γνωρίζω όλους τους αγαπητικούς σου, αλλά κανείς τους δεν έχει τη δύναμη να σου
ανταποδώσει τέτοιο δώρο.
Πόρνη
(ανυπόμονη): Μη με καθυστερείς!
Αρωματοπώλης: Θέλω
να το πουλήσω, αλλά θέλω και να μάθω: Γιατί τόσος ζήλος; Γιατί τέτοια ταραχή;
Μήπως είναι γιος βασιλιά; Μήπως είναι μεγαλύτερος κι από τον Δαβίδ; Ποιος είναι
αυτός ο «αγαπητικός» σου;
Πόρνη
(με ιερή οργή): Φοβήσου τον Θεό, άνθρωπε! Σε ορκίζω στον Θεό του Μωυσή,
που έσκισε την Ερυθρά Θάλασσα! Σε ορκίζω στα ιερά λείψανα του Ιωσήφ! Πάρε όσα
χρήματα θέλεις, αλλά δώσ' μου το μύρο. Πρέπει να δω τον αγαπητικό μου, τον
Αμόλυντο!
Αρωματοπώλης
(σαστισμένος): Βλέπω την αξία του μύρου και απορώ... Με έκανες να θέλω κι
εγώ να τον δω. Πες μου, γιατί τόση αγάπη; Ποιος είναι;
Πόρνη: Γιατί
με πιέζεις να σου πω κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις; Δεν βλέπεις ότι η
καρδιά μου καίγεται; Φοβάμαι μήπως περάσει η ώρα και χάσω τον μόνο Γιατρό που
μπορεί να με σώσει! Ήρθα να αγοράσω, όχι να πολυλογώ. Δώσε μου το αγγείο να
φύγω!
Αρωματοπώλης: Μα
πες μου...
Πόρνη
(με δάκρυα στα μάτια): Άκου, λοιπόν. Όλοι ξέρουν τα αίσχη μου. Ξέρουν
πόσους παρέσυρα στην αμαρτία. Αλλά όταν είδα αυτόν τον Άγιο Γιατρό, η ψυχή μου
έγινε δούλη Του. Είδα με τα μάτια μου θαύματα! Δέχεται αμαρτωλούς, κάθεται με
τελώνες, αγκαλιάζει λεπρούς και δεν θυμώνει. Ανασταίνει νεκρούς μόνο με τον
λόγο Του!
Αρωματοπώλης: Και
πιστεύεις πως θα δεχτεί εσένα;
Πόρνη: Πιστεύω
πως είναι ο Θεός! Έχει εξουσία να συγχωρεί. Δεν θα αμελήσω την υγεία της ψυχής
μου. Θέλω να Του παραδώσω το «χειρόγραφο» των αμαρτιών μου. Ξέρω πως αν και
μόνο Τον πλησιάσω, θα με αγιάσει. Γιατί Αυτός είναι ο Χριστός!
Αφηγητής: Και
έτσι, η γυναίκα πήρε το μύρο και έτρεξε να συναντήσει το Φως, μετατρέποντας τη
μύρο της αμαρτίας σε μύρο αιώνιας σωτηρίας.
Απόδοση στη Νεοελληνική: Βίκτωρ Μοναχός
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου