Το πρόσφατο φαινόμενο της μετατροπής των Ιερών Ναών
σε χώρους συναυλιών ή καλλιτεχνικών δρώμενων έχει προκαλέσει βαθύ διχασμό και
έντονες αντιδράσεις στους κόλπους των πιστών. Όταν η βυζαντινή κατάνυξη
αντικαθίσταται από μουσικά όργανα και χειροκροτήματα, τίθεται ένα κρίσιμο
ερώτημα: Ποια είναι η ενδεδειγμένη στάση ενός πιστού;
Η πρώτη και πιο αυτονόητη επισήμανση είναι ότι η
διαμαρτυρία δεν μπορεί να δανείζεται τις μεθόδους του κόσμου που επικρίνει.
Τα συνθήματα, οι φωνές και οι προπηλακισμοί εντός του Ναού αποτελούν εξίσου
μεγάλη προσβολή προς την ιερότητα του χώρου όσο και η ίδια η εκδήλωση που
καταγγέλλεται. Το να μετατρέπεται ο οίκος του Θεού σε "γήπεδο" για
χάρη της "ορθοδοξίας" αποτελεί πνευματική αντίφαση.
Η πιο ισχυρή μορφή διαμαρτυρίας στη δημοκρατική και
εκκλησιαστική ζωή είναι η ΔΙΑΚΟΠΗ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ 31Ο ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ΓΙΑ
ΛΟΓΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ..
|
Το Κανονικό
Κείμενο «Εἴ
τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου
ἐπισκόπου, χωρὶς
συναγάγῃ, καὶ
θυσιαστήριον ἕτερον πήξῃ,
μηδὲν κατεγνωκώς τοῦ
ἐπισκόπου ἐν
εὐσεβείᾳ
καὶ δικαιοσύνῃ,
καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος· τύραννος γάρ ἐστιν.» Μετάφραση: «Αν κάποιος
πρεσβύτερος, καταφρονώντας τον ίδιο του τον επίσκοπο, συνάξει [λαό] χωριστά
και στήσει άλλο θυσιαστήριο, χωρίς να έχει καταγνώσει τίποτε εναντίον του
επισκόπου σε θέματα ευσεβείας και δικαιοσύνης, ας καθαιρεθεί ως φιλάρχων·
τύραννος γαρ εστίν.» |
Η φράση «μηδὲν κατεγνωκώς... ἐν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ»
ανοίγει τον δρόμο: αν ο ποιμένας έχει καταγνωσθεί για προσβολή της
ευσεβείας (λατρευτικής τάξεως) και της δικαιοσύνης (σεβασμού του ιερού χώρου),
τότε η αποχή δεν είναι «φιλαρχία» αλλά υπακοή στον Χριστό, τον αληθινό
Επίσκοπο της ψυχών μας (Α' Πτ 2:25).
Αν οι πιστοί γυρίσουν την πλάτη τους και οι ναοί μείνουν άδειοι, το μήνυμα
προς την ηγεσία θα είναι σαφώς πιο ηχηρό από οποιοδήποτε σύνθημα. Ο πιστός
οφείλει να εκφράζει την αντίθεσή του με την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ μέσω των θεσμικών οργάνων (ενοριακά
συμβούλια, επιστολές προς την Ιερά Σύνοδο) με λόγο συγκροτημένο και θεολογικά
τεκμηριωμένο. Η "ομολογία" απαιτεί ήθος, όχι κραυγές.
Στην εκκλησιαστική παράδοση, οι μεγαλύτερες νίκες
κερδήθηκαν με την υπομονή και την πνευματική διάκριση. Ο φανατισμός συχνά
θολώνει την αλήθεια και δίνει επιχειρήματα σε εκείνους που θέλουν να
χαρακτηρίσουν κάθε αντίδραση ως "σκοταδισμό".
Η ηθική της διαμαρτυρίας αποτελεί κρίσιμο ζήτημα. Η
αντίδραση των πιστών δεν μπορεί να δανείζεται τις μεθόδους του κόσμου που
επικρίνει. Συνθήματα, φωνές, προπηλακισμοί ή βίαιη διακοπή εκδηλώσεων εντός του
ναού αποτελούν εξίσου μεγάλη προσβολή προς την ιερότητα του χώρου όσο και η
ίδια η εκδήλωση που καταγγέλλεται. Το να μετατρέπεται ο οίκος του Θεού σε
γήπεδο για χάρη της ορθοδοξίας αποτελεί πνευματική αντίφαση. Ο απόστολος Παύλος
παραγγέλλει ότι πάντα πρέπει να γίνονται «ευσχημόνως και κατά τάξιν», και αυτή
η αρχή διέπει κάθε εκκλησιαστική ενέργεια. Η ομολογία απαιτεί ήθος, όχι
κραυγές.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου