Η ιστορική φιγούρα του Πόντιου Πιλάτου παραμένει το
διαχρονικό σύμβολο της δειλίας και της αποποίησης των ευθυνών. Σήμερα, ωστόσο,
το φαινόμενο του «Πιλατισμού» δεν περιορίζεται μόνο στις κοσμικές εξουσίες.
Μεταφέρεται αυτούσιο εντός των τειχών της Εκκλησίας, όπου η «νίψη των
χειρών» έχει γίνει η επίσημη στάση όχι μόνο πολλών ποιμένων, αλλά και ενός
μεγάλου μέρους του λαού απέναντι στην αλλοίωση της Ορθόδοξης ομολογίας.
Η σύγχρονη «νίψη των χειρών» εκδηλώνεται με τον πιο
επικίνδυνο τρόπο απέναντι στην αίρεση του Οικουμενισμού. Ενώ η πίστη
νοθεύεται μέσα από ΣΥΝΟΔΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
(ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΡΗΤΗΣ 2016), συγκρητιστικές συμπροσευχές και θεολογικούς
συμβιβασμούς, παρατηρείται μια συλλογική φυγοπονία. Ο σύγχρονος Πιλάτος –είτε
φοράει ράσο είτε πολιτικά– αναγνωρίζει την εκτροπή από την Πατερική παράδοση,
αλλά επιλέγει τη στρατηγική της σιωπής. Προτάσσει μια ψευδεπίγραφη «υπακοή» ή
μια «αγάπη» χωρίς αλήθεια, προκειμένου να μην διαταράξει τις σχέσεις του με το
εκκλησιαστικό κατεστημένο.
Η στάση του λαού στα σημερινά εκκλησιαστικά δρώμενα είναι
συχνά πανομοιότυπη με εκείνη του πλήθους στα Ιεροσόλυμα. Αν ο Πιλάτος έπλυνε τα
χέρια του μία φορά, ο λαός που παραμένει απαθής στην αλλοίωση της πίστης του,
τα πλένει καθημερινά. Η αδιαφορία για τα δογματικά ζητήματα και η αποδοχή της
αίρεσης με το πρόσχημα της «ενότητας» δεν είναι ουδετερότητα· είναι συμμετοχή
στο έγκλημα.Όταν ο πιστός λαός ανέχεται ηγέτες που προδίδουν την ακρίβεια της
πίστης για χάρη της διπλωματίας , ουσιαστικά επαναλαμβάνει την ιστορική κραυγή
υπέρ του κοσμικού συμφέροντος έναντι της Αλήθειας.
Η αλλοίωση της πίστης δεν συμβαίνει πάντα με βίαιο τρόπο,
αλλά με την ανοχή των πολλών. Οι σύγχρονοι Πιλάτοι καθησυχάζουν τη συνείδησή
τους θεωρώντας ότι «δεν φέρουν αυτοί την ευθύνη των αποφάσεων». Όμως, στην
Εκκλησία, ο λαός είναι ο φύλακας της Ορθοδοξίας. Όταν ο φύλακας σιωπά
μπροστά στον λύκο που εισβάλλει στην ποίμνη υπό το ένδυμα του Οικουμενισμού,
τότε η νίψη των χειρών μετατρέπεται σε προδοσία.
«Η σιωπή είναι η τρίτη μορφή αθεΐας» — Άγιος Γρηγόριος ο
Παλαμάς.
Οι σύγχρονοι Πιλάτοι και ο συμβιβασμένος λαός αποτελούν τις
δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της πνευματικής ακαμψίας. Η πραγματική πίστη
δεν κρίνεται από την τυπική ευσέβεια, αλλά από τη δύναμη της ομολογίας σε
καιρούς νόθευσης.
Το νερό της λεκάνης του Πιλάτου δεν καθάρισε ποτέ το αίμα
της αδικίας. Παρομοίως, καμία δικαιολογία περί «ειρήνης» ή «υπακοής» δεν μπορεί
να καθαρίσει τη συνείδηση εκείνων που βλέπουν την πίστη τους να εκποιείται και
επιλέγουν να παραμένουν απλοί παρατηρητές. Η ιστορία της Εκκλησίας γράφτηκε από
εκείνους που αρνήθηκαν να νίψουν τας χείρας τους και επέλεξαν να σηκώσουν τον
Σταυρό της Αλήθειας, κόντρα στο ρεύμα της εποχής και της βολικής αδιαφορίας.
(Από το προσωπικό μου αρχείο).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου