ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΗΣ ΤΗΣ UNISEF ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Η ειδική επικοινωνίας της UNICEF, Iman Morooka, έγραψε στο ημερολόγιό της μετά από τη συνάντηση που είχε με μητέρες και παιδιά στην πόλη Homs της Συρίας, μιας από τις πλέον πληγείσες από τις συρράξεις περιοχές…

«Δεν χρειάζεται να οδηγήσεις πολύ μακριά για να δεις τα σημάδια της καταστροφής και της ερήμωσης. Ο βροντερός ήχος των βομβαρδισμών, είναι πλέον κομμάτι της καθημερινής ζωής εδώ. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, από πολλά μέρη στην πόλη Homs, σε αναζήτηση ασφαλέστερων περιοχών.

Στα ομαδικά καταφύγια για τις εκτοπισμένες οικογένειες, στα πιο ήσυχα σημεία της πόλης, παρατήρησα θλίψη για τη ζωή που έχει χαθεί. Γνώρισα οικογένειες που έχουν χάσει τις περιουσίες τους και την αξιοπρεπή ζωή που βίωναν. Πολλές εκτοπισμένες οικογένειες μοιράζονται δωμάτια σε παλαιά δημόσια κτίρια και σχολεία με άλλες οικογένειες, σε ένα χώρο που χωρίζεται μόνο από κρεμασμένες κουβέρτες και ρούχα, ενώ συχνά λείπουν βασικές υποδομές, όπως το ζεστό νερό και το ντους.

Αλλά είδα επίσης ανθεκτικότητα στις δυσκολίες και μια ισχυρή αίσθηση της έννοιας της συλλογικότητας. Τα παιδιά παίζουν και γελούν στους διαδρόμους και τις αυλές των καταφυγίων, φαινομενικά ευτυχισμένα και ήρεμα. Μιλώντας με κάποιους από αυτούς, μου ανέφεραν πόσο έχουν στενοχωρηθεί που έχουν χάσει τα σπίτια τους και τους παλιούς τους φίλους, των οποίων τα ίχνη έχουν χαθεί. Ένα κορίτσι, μου είπε πως αυτό που της λείπει περισσότερο είναι η μικρή χελώνα της που είχε αφήσει πίσω της. Ένα 12χρονο αγόρι είπε πως του λείπει το σπίτι του, όπου δεν ήταν αναγκασμένο να υπομένει την ταπείνωση.

Κατά την επίσκεψή μου σε μια υποστηριζόμενη από τη UNICEF φιλανθρωπική οργάνωση, γνώρισα την Um Ahmed (σ.σ.: όχι το πραγματικό της όνομα), η οποία έκανε τη μηνιαία της επίσκεψή, με δύο από τα παιδιά της, για να συμμετάσχει στη διαδικασία της παροχής αγαθών. Η εν λόγω οργάνωση αφιερώνει δύο ημέρες κάθε εβδομάδα για να βοηθήσει τις οικογένειες που έχασαν τους προστάτες τους, κυρίως λόγω των συγκρούσεων, παρέχοντας τους ταυτόχρονα οικονομική, αλλά και υποστήριξη σε είδος, συμπεριλαμβανομένων ιατρικών προμηθειών, μη-διατροφικών ειδών και ρούχων. Η UNICEF έδωσε σετ προσωπικής υγιεινής και κουβέρτες σε αυτή την οργάνωση, για να τα διανείμει στις πληγείσες οικογένειες.

Η Um Ahmed, ζει σε μια γειτονιά, όπου οι σφοδρές μάχες προκάλεσαν μεγάλης κλίμακας καταστροφές και ανάγκασαν πολλούς από τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τόσο ο σύζυγός της, όσο και ο μεγαλύτερος γιος της, έχουν σκοτωθεί. Η Um Ahmed, επέστρεψε πρόσφατα στο σπίτι της, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της, αφού προηγουμένως είχαν εκτοπιστεί. Η μόνη πηγή βοηθείας της, είναι μια τοπική ΜΚΟ: αυτή της δίνει 7800 λίρες (περίπου $80) κάθε μήνα, ενώ σε αυτό το ποσό προσθέτει όσα βγάζει από τις ελεημοσύνες τις οποίες αναγκάζεται να κάνει. Η οικογένεια ζει σε ένα δωμάτιο του σπιτιού, που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές. Η στέγη στάζει, όταν βρέχει.

«Η ζωή είναι πολύ δύσκολη, επειδή οι τιμές είναι τόσο υψηλές. Το ψωμί, για παράδειγμα, είναι πολύ ακριβό και για να πάρω επιδοτούμενο ψωμί, θα πρέπει να σταθώ σε μια μεγάλη ουρά. Τα λαχανικά, το γάλα, τα αυγά, η ζάχαρη και τα καύσιμα είναι μια πολυτέλεια που δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά. Είμαστε περιορισμένοι κυρίως στο σπίτι μας», λέει η Um Ahmed. Και συμπληρώνει: «Τα παιδιά μου δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι παρά μόνο για να πάνε στο σχολείο. Κάθε φορά που ξεκινούν οι μάχες, θα πάω να τα πάρω νωρίτερα, για να τα φέρω στο σπίτι. Τα παιδιά μου φοβούνται συνεχώς».

Μια άλλη γυναίκα που μίλησε είπε ότι φοβάται για την ασφάλεια του γιου της, ο οποίος είναι 16 ετών, κάθε φορά που εκείνος βγαίνει από το σπίτι τους για να πάει στο σχολείο: «Φοβάμαι πως θα απαχθεί, ή θα τον συλλάβουν στα σημεία ελέγχου, αλλά εκείνος αριστεύει στο σχολείο και γι’ αυτό πρέπει να τον αφήσω να βγαίνει από το σπίτι. Θέλω πολύ να λάβει ανώτατη εκπαίδευση».

Σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η οικογένεια, η Um Ahmed πρόσθεσε επίσης: «Εάν τα παιδιά μου αρρωστήσουν το βράδυ, ή την Παρασκευή, δεν υπάρχει πουθενά που να μπορώ να τα πάω. Δεν αισθανόμαστε ασφαλείς εκεί που ζούμε. Έχουν αυξηθεί οι περιπτώσεις κλοπών, λεηλασίας και άλλων εγκλημάτων. Τη νύχτα, μπλοκάρω την πόρτα με ένα ξύλο, ώστε να μην ανοίγει, επειδή φοβόμαστε μην μπουν άγνωστοι μέσα».

Υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες που έχουν στερηθεί το παρελθόν τους και υπομένουν ένα σκληρό παρόν. Ωστόσο, μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή, αυτό που μου κάνει εντύπωση – και αυτό που μου δίνει ελπίδα – είναι η αφοσίωση των γονέων και των κοινοτήτων στο να βεβαιωθούν ότι τα παιδιά τους λαμβάνουν εκπαίδευση, παρά τους κινδύνους».

Πηγή: Unisef