Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος (339–397 μ.Χ.) ἀποτελεῖ μία ἀπό τὶς πιο επιβλητικὲς φυσιογνωμίες τοῦ 4ου αἰῶνα. Ἐνῶ ἦταν νομικός, πολιτικός καὶ ἀκόμη κατηχούμενος, ὁ λαός τῶν Μεδιολάνων τὸν ἀνέδειξε ἐπίσκοπο, ὅπως ἀναφέρει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, βλέποντας σ’ αὐτὸν ἄνθρωπο ἀρετή, δικαιοσύνη καὶ διάκριση.
🔷 Ἡ ἐποχή τοῦ: μία «θύελλα» αἱρέσεων
Ο 4ος αἰώνας ἦταν ἡ ἐποχή:
-
τοῦ Αρειανισμοῦ (ἄρνηση θεότητος Υἱοῦ),
-
τῶν Ομοιουσιανῶν καὶ Ανομοίων,
-
τῆς Πνευματομαχίας,
-
τῶν υπόλοιπων ἑτεροδόξων κινημάτων ποὺ ἀναστάτωναν τὴν Δύση καὶ τὴν Ἀνατολή.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος ἔζησε μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἀναστάτωση, ὅπως οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς (Μ. Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Ἀθανάσιος ὁ Μέγας).
I. ἈΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΩΝ
🔹1. De Fide (Περὶ Πίστεως) – Ἕργο κλειδί ἐναντίον τῶν Ἀρειανῶν
Σύντομη περιγραφή περιεχομένου:
-
Ἀναλύει τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ μέ ἀποδείξεις ἀπὸ τὴ Γραφή.
-
Ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμότιμος, ὁμοούσιος, συναιώνιος μετὰ τοῦ Πατρός.
-
Ἀποδομεί ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Ἀρειανῶν (π.χ. «ὁ Πατὴρ μείζων μου ἐστίν»).
Ἔχει μεγάλη σημασία ὅτι τὸ ἔργο αὐτὸ ἐστάλη κατ’ ἐντολὴ τοῦ αὐτοκράτορα Γρατιανοῦ, ποὺ ἐμπιστευόταν τὸν Ἀμβρόσιο γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία του.
🔹2. De Spiritu Sancto – Ὑπεράσπιση τῆς θεότητος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Στὸ ἔργο αυτό:
-
Ἀποδεικνύει ὅτι τὸ Πνεῦμα ἔχει θεία ἐνέργεια, σοφία, ἰσχύ.
-
Τονίζει ὅτι λατρεύεται μαζί με Πατέρα καὶ Υἱό.
-
Χρησιμοποιεῖ παραδείγματα ἀπὸ καίρια σημεῖα τῆς Γραφῆς (Πράξεις, Παύλεια).
Ἔτσι πολέμησε ὄχι μόνον Ἀρειανὸυς, ἀλλὰ καὶ Πνευματομάχους.
🔹3. Υπομνήματα στὴ Γραφή
-
Ὁμιλίες στὸ Κατὰ Λουκᾶν
-
Ἐρμηνευτικὴ τῶν Ψαλμῶν
-
Ἐξήγηση τῆς Γενέσεως
Μέσα ἀπὸ αὐτὰ δείχνει πὼς ὁλόκληρη ἡ Γραφὴ ἀναφέρεται στὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἐνότητα τῆς Τριάδος.
II. ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙ-ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗΣ
🔹1. Ἡ πολιορκία τοῦ ναοῦ τῶν Μεδιολάνων (ἔτος 385–386)
Η αὐτοκράτειρα Ιουστίνη, ὁπαδὸς τῶν Ἀρειανῶν, ἀπαιτεῖ:
-
Να παραχωρηθεῖ ὁ ναὸς τῆς Πορτᾶ Ρεντά (Porta Renata) στους αἱρετικούς.
-
Να καταδικασθεῖ ὁ Ἀμβρόσιος ὡς «στασιαστής» ἐὰν ἀρνηθεῖ.
Ὁ Ἅγιος κηρύττει ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ:
«Ο ναός τοῦ Θεοῦ δὲν παραδίδεται. Ὁ ἱερεὺς δὲν παραδίνεται.»
Ὁ λαός μένει ἡμέρες μέσα στο ναό με ψαλμωδίες∙ ἐκείνη τὴν περίοδο ὁ Ἀμβρόσιος καὶ ὁ λαός ψάλλουν ἀντιφωνικὰ ὕμνους καὶ ψαλμούς (ἀρχή ἀντιφωνικῆς ψαλμωδίας στὴ Δύση).
Τελικῶς ἡ Ἰουστίνη ὑποχωρεῖ.
🔹2. Ἡ σύγκρουση με τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο
Ὅταν ὁ Θεοδόσιος διέπραξε τὴ σφαγὴ στὴ Θεσσαλονίκη, ὁ Ἀμβρόσιος μὲ παρρησία τοῦ ἀπαγόρευσε τὴν εἴσοδο στὸν ναό ὅσο δὲν μετανοοῦσε.
Αὐτὸ δείχνει:
-
πῶς ὁ Ἀμβρόσιος δὲν ὑποχωρεῖ σὲ αἱρέσεις,
-
δὲν φοβᾶται τὴν κρατικὴ ἐξουσία,
-
βάζει πάνω ἀπ’ ὅλα τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ἐκκλησία.
Ἡ στάση του εἶναι πρότυπο Ὀρθόδοξου ἐπισκόπου.
🔹3. Ἡ κατήχηση καὶ μεταστροφή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου
Ὁ Ἀυγουστῖνος, μέχρι τότε Μανιχαῖος, ἤρθε κοντά στὴν ὀρθόδοξη πίστη λόγω:
-
τῆς ὀρθότητος τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἀμβροσίου,
-
τῆς ἠθικῆς του ἀκεραιότητος,
-
τῆς ἀγάπης καὶ πραότητος του.
Αὐτὸ δείχνει πὼς ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας δὲν γίνεται μόνο με λόγους, ἀλλὰ μὲ ἁγιότητα ζωῆς.
III. ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙ-ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ;
✔ 1. Σταθερότητα στὴν Ὀρθόδοξη πίστι
Χωρίς φανατισμό, ἀλλὰ με ἀλήθεια.
✔ 2. Ἀγάπη γιὰ τὸν πλανεμένο
Δὲν πολεμᾶ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὴν πλάνη.
Αὐτὸ εἶναι καθαρά πατερικὸ πνεῦμα (Μ. Βασίλειος, Χρυσόστομος, Παλαμᾶς).
✔ 3. Προσευχὴ καὶ λατρεία
Κατὰ τὴν πολιορκία τοῦ ναοῦ ὁ λαός προσεύχεται, ψάλλει, συγκρατεῖ τὴν ἐνότητα.
Ἡ προσευχή γίνεται «ὅπλον» ἀγάπης.
✔ 4. Ὑπεράσπιση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ πολιτικὲς πιέσεις
Ὁ Ἐπίσκοπος δὲν ὑποχωρεῖ ὅταν ἡ πίστη κινδυνεύει.
Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀρχὴ πατερικὴ καὶ συνοδικὴ.
IV. ΠΟΙΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ;
1. Αρειανισμός
Ἄρνηση θεότητος τοῦ Υἱοῦ.
Ὁ Ἀμβρόσιος ἀπαντᾶ μὲ τὴν Τριαδική θεολογία τῶν Πατέρων.
2. Πνευματομαχία
Ἄρνηση θεότητος Πνεύματος.
Στο De Spiritu Sancto ἐπιχειρηματολογεῖ ὅπως ὁ Μ. Βασίλειος.
3. Μανιχαϊσμός
Ἐπηρέαζε τὴ Δύση.
Ὁ Ἀμβρόσιος, μὲ τὸ κήρυγμα καὶ τὴ ζωή του, ὀδήγησε τὸν Αὐγουστῖνο μὲ διάκριση στὴν Ὀρθοδοξία.
4. Πελαγιανὰ προ-ρεύματα
Διδασκαλίες ποὺ ὑποτιμοῦσαν τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ.
Τὶς ἀντικρούει μὲ ἔμφαση στὴν θεία χάρη καὶ στὴν σωτηρία ἐκ πίστεως.
ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΑΝΙΧΑΙΟΙ;
Οἱ Μανιχαῖοι ἦταν ἡ ἑτεροδοξία ποὺ ἴδρυσε ὁ Πέρσης Μάνης (216–276 μ.Χ.).
Πρόκειται γιὰ ἕνα δυαρχικό – γνωστικό θρησκευτικὸ σύστημα ποὺ συνδύαζε στοιχεῖα:
-
χριστιανικά (αλλά διαστρεβλωμένα)
-
ζωροαστρικά
-
γνωστικά
-
βουδιστικά
Ήταν μία "παγκόσμια θρησκεία" μὲ ἀξιώσεις καθολικής ἐπικυριαρχίας.
🔷 ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΥ
1️⃣ Απόλυτος δυισμός
Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο αιώνιες και ισοδύναμες αρχές:
-
ΦΩΣ (καλό)
-
ΣΚΟΤΟΣ (κακό)
Αυτή η αντίληψη είναι απολύτως αντίθετη με την Ορθόδοξη πίστη, η οποία διδάσκει μία και μόνη Αρχή:
➡️ τον Άναρχο, Αιώνιο και Πανάγαθο Θεό.
2️⃣ Ο κόσμος είναι προϊόν σύγκρουσης και όχι δημιουργίας
Σύμφωνα με τη Μανιχαϊκή διδασκαλία:
-
Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε τὸν κόσμο
-
Ὁ κόσμος προήλθε ἀπὸ μίξη φωτὸς καὶ σκότους
-
Ἡ ὕλη θεωρεῖται κακὴ ἐξ ὁρισμοῦ
Αὐτὸ συγκρούεται με τὴν βιβλικὴ ἀλήθεια:
➡️ «καὶ εἶδεν ὁ Θεός ὅτι καλόν».
3️⃣ Ο Χριστός των Μανιχαίων
Δεν πιστεύουν στον Χριστό της Εκκλησίας. Υποστηρίζουν:
-
ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν προσέλαβε πραγματικὴ σάρκα
-
ὅτι ἦταν φανταστικὴ ἐμφάνιση (δοκητισμός)
-
ὅτι ἦρθε μόνο για να διδάξει τη γνώση (γνώση = σωτηρία)
Αυτό αντιστρατεύεται πλήρως την Ορθόδοξη διδασκαλία τῆς πραγματικῆς Ἐνανθρωπήσεως.
4️⃣ Σωτηρία μέσω «γνώσης»
Η λύτρωση δεν προέρχεται από τη χάρη του Θεού, αλλά:
-
από μυστική γνώση
-
από αποδέσμευση του φωτός που βρίσκεται "φυλακισμένο" στη σάρκα
5️⃣ Αυστηρότατη άσκηση για κάθαρση του «φωτός»
Υπήρχαν δύο κατηγορίες πιστών:
✔ Τέλειοι (Electi)
Απόλυτη νηστεία
Αποχή από σεξουαλικές σχέσεις
Αποχή από εργασία
Απαγόρευση κατοχής περιουσίας
Δεν μπορούσαν να φάνε οτιδήποτε «σκότωνε» φως (π.χ. φυτά με σπόρους)
✔ Ακροατές (Auditores)
Πιο ήπιοι κανόνες
Υποστήριζαν τους «τέλειους»
Ο Αυγουστίνος υπήρξε «Ακροατής» για 9 χρόνια
🔷 ΓΙΑΤΙ Ο ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ;
✔ Διαστρέβλωνε την Χριστιανική πίστη
Χρησιμοποιούσε χριστιανική ορολογία, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
✔ Παρουσιαζόταν ως λογική και φιλοσοφική θρησκεία
Εντυπωσίαζε μορφωμένους νέους όπως ο Αυγουστίνος.
✔ Ανέμινε ένα κοσμικό-κοσμολογικό σύστημα ελκυστικό
Λειτουργούσε ως «ορθολογική εξήγηση» του κακού, αν και λανθασμένη.
🔷 ΠΩΣ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΝΙΧΑΙΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΜΒΡΟΣΙΟ;
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος:
-
ἔζησε σε περιβάλλον ὅπου υπήρχαν ακόμα Μανιχαϊκά στοιχεία
-
ἔδρασε ἀντιαιρετικά και εναντίον τοῦ Μανιχαϊσμοῦ
-
ἔσωσε τὸν Ἅγιο Αὐγουστῖνο ἀπὸ τὴν Μανιχαϊκὴ πλάνη με τὴν διδασκαλία του και τὸ παράδειγμά του
Ο Αὐγουστῖνος, ὑπό τὴν καθοδήγηση τοῦ Ἀμβροσίου:
-
ἀπεκήρυξε τὸν Μανιχαϊσμό
-
βαπτίστηκε
-
πολέμησε τὴν αἵρεση με τα έργα του (Contra Faustum, De Moribus Manichaeorum, κ.λπ.)
Έτσι, ὁ Ἀμβρόσιος συνέβαλε καθοριστικά στη διάλυση της αίρεσης στη Δύση.
ΓΙΑΤΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ Ο ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ;
-
Ἐσωτερικὲς ἀντιφάσεις
-
Κακοδοξία που συγκρούστηκε μὲ τὴν Χριστιανικὴ θεολογία
-
Διωγμοί ἀπό κοσμικὲς ἐξουσίες
-
Σφοδρὴ θεολογικὴ ἀντιμετώπιση ἀπὸ Πατέρες (Ἀυγουστῖνος, Ἀθανάσιος, Ἀμβρόσιος κ.ά.)
Μέχρι τον 6ο αἰώνα ἤδη ἔχει ὡς μεγάλο βαθμό ἐξαφανισθεῖ.
Απομεινάρια του επέζησαν στην Ανατολή μέχρι τον Μεσαίωνα
Συγκριτικός Πίνακας Μανιχαϊσμού – Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης
Παραθέτω συνοπτικό αλλά θεολογικά ακριβή συγκριτικό πίνακα στηριγμένο αποκλειστικά στην Ορθόδοξη Παράδοση και στη διδασκαλία Αγίων Πατέρων (π.χ. Μ. Βασιλείου, Ιω. Χρυσοστόμου, Γρηγορίου Θεολόγου, Ιω. της Κλίμακος) καθώς και στα επίσημα εκκλησιαστικά κείμενα των πηγών:
📌 1. Θεολογία – Κοσμολογία
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Ύπαρξη Θεού | Δύο αιώνιες, αντίθετες αρχές: ΦΩΣ – ΣΚΟΤΟΣ | Ένας Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα («Ἐγώ εἰμι ὁ ὤν» – Ἐξ. 3:14) |
| Φύση του κακού | Το κακό είναι αιώνια θεότητα | Το κακό είναι στέρηση αγαθού· δεν έχει ουσία (Ἅγ. Μ. Βασίλειος) |
| Δημιουργία | Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό· είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης Φωτός-Σκότους | Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο «καλῶς λίαν» (Γεν. 1:31) |
📌 2. Ανθρωπολογία
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Φύση ανθρώπου | Ο άνθρωπος είναι μίξη φωτός (καλό) και ύλης (κακό) | Ο άνθρωπος είναι εικόνα Θεού, ενωμένος με ύλη και πνεύμα από τον Δημιουργό |
| Ύλη – σώμα | Απόλυτα κακό | Αγαθή δημιουργία Θεού («καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι καλόν») |
| Αμαρτία | Φυσική αιχμαλωσία του φωτός στη σάρκα | Τραυματισμός της σχέσης με τον Θεό· θεραπεύεται με μετάνοια και χάρη |
📌 3. Χριστολογία
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Πρόσωπο Χριστού | Ο Χριστός δεν έλαβε πραγματική σάρκα· ήταν φανταστική εμφάνιση (δοκητισμός) | Ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος («ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο») |
| Σταυρός | Δεν δέχονται αληθινή Σταύρωση· το "Φως" δεν μπορεί να πάθει | Η αληθινή Σταύρωση σώζει τον άνθρωπο από θάνατο και αμαρτία |
| Σωτηρία | Μέσω απόκρυφης γνώσης και απελευθέρωσης φωτός από το σώμα | Μέσω χάριτος, πίστεως, Μυστηρίων και ένωσης με τον Θεό (θέωση) |
📌 4. Ηθική – Ασκητική
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Σώμα και ηθική | Το σώμα θεωρείται εμπόδιο· επιδιώκεται καταστροφή της υλικότητας | Το σώμα σώζεται και αγιάζεται· είναι ναός Αγίου Πνεύματος |
| Ασκητισμός | Αυστηρή, συχνά υπερβολική αποχή (π.χ. απαγόρευση τροφών με «φως») | Νηστεία με διάκριση· θεραπευτική, όχι τιμωρητική (Ἅγ. Ιω. Κλίμακος) |
| Γάμος | Ουσιαστικά απορρίπτεται | Μυστήριο Θεού· ο αγιασμός της ανθρώπινης αγάπης |
📌 5. Εκκλησιολογία
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Εκκλησία | Οργάνωση «τελείων» και «ακροατών» | Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία |
| Εξουσία – Πνεύμα | Μυστικές γνώσεις μέσω ηγετών | Αγιοπνευματική εμπειρία, Αποστολική Παράδοση, Πατέρες |
| Μυστήρια | Απουσία Μυστηρίων | Επτά Μυστήρια· οδοί χάριτος και σωτηρίας |
6. Τελική Κατάληξη θέσεων
| ΘΕΜΑ | ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΣ | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ |
|---|---|---|
| Τελικός σκοπός | Απελευθέρωση φωτός και διάλυση υλικού κόσμου | Ανάσταση νεκρών, ανακαίνιση της κτίσης, Βασιλεία Θεού |
| Τέλος ιστορίας | Διάσπαση δύο βασιλείων | Νίκη του Χριστού & πλήρης ανακαίνιση μέσω Χάριτος |
Πνευματική Σημείωση
Οι Άγιοι Πατέρες υπογράμμισαν ότι ο Μανιχαϊσμός παραχαράσσει τον Θεό, τον άνθρωπο και τον Χριστό. Ο Μ. Βασίλειος και ο Άγ. Γρηγόριος Θεολόγος διδάσκουν ξεκάθαρα ότι:
«Ο Θεός πάντων ποιητής ἐστίν· καὶ ὡς ἀγαθός, οὐδέν κακὸν ἐποίησεν.»
Αυτή η αλήθεια καταλύει όλο το μανιχαϊκό σύστημα.
Τα Αντιαιρετικά Επιχειρήματα του Αγίου Αμβροσίου κατά των Μανιχαίων
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων (4ος αἰ.) ὑπήρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοτέρους Πατέρες ποὺ ἀντιμετώπισαν τὸν Μανιχαϊσμό, ὅχι μόνο διοικητικά καὶ ἐκκλησιαστικά, ἀλλὰ κυρίως θεολογικά καὶ ποιμαντικά.
Ο λόγος του ἦταν ἀποφασιστικός στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου ἀπὸ τὴν πλάνη.
Παρακάτω παραθέτω τὰ κεντρικὰ θεολογικὰ του επιχειρήματα, βασισμένα στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, τὴ Γραφή καὶ τὴν πατερικὴ διδασκαλία.
1. Ὁ Θεός εἶναι Εἷς – δὲν ὑπάρχουν δύο αἰώνιες ἀρχές
Οι Μανιχαῖοι ὑποστήριζαν ὅτι υπάρχουν δύο θεότητες:
-
μία του Φωτός (καλή)
-
μία του Σκότους (κακή)
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος, ἀκολουθώντας τὴν Γραφή, ἐπέμενε:
«Ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐμοῦ.» (Ησ. 45,5)
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἀν ὑπάρχουν δύο θεοί, τότε κανείς δεν εἶναι παντοκράτωρ.
-
Ἄν το κακό εἶναι θεότητα, τότε ἀκυρώνεται ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ.
-
Ὁ Θεός εἶναι ὁ μόνος ἀναίτιος, ἀπόλυτα αγαθός καὶ ἀναρχος Δημιουργός.
Αυτό διαλύει το θεμέλιο όλου του Μανιχαϊσμού.
2. Ἡ ὕλη δὲν εἶναι κακή – ὁ Θεὸς τὴν ἔκτισε «καλήν λίαν»
Οι Μανιχαῖοι θεωρούσαν την ύλη πονηρή και σκοτεινή.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος διδάσκει:
«Ὅ,τι ποιεῖ ὁ Θεός εἶναι καλὸ καὶ ἅγιο· ἡ ὕλη οὐκ ἔχει κακίαν καθ' ἑαυτήν.»
Παραπέμπει στη Γένεση:
«Καὶ εἶδεν ὁ Θεός ὅτι καλόν.» (Γεν. 1)
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἀν ἡ ὕλη ἦταν κακή, τότε ὁ Θεός δὲν θὰ ἐνσαρκωνόταν.
-
Ὁ Χριστὸς προσέλαβε ἀληθινὴ σάρκα – ἄρα ἡ σάρκα εἶναι ἁγιασμένη.
3. Ὁ Χριστὸς ἦταν πραγματικὸς ἄνθρωπος – ὄχι φαντασία (κατὰ τοῦ δοκητισμοῦ)
Ο Μανιχαϊκὸς Χριστός εἶναι εἴδωλο, φανταστικὴ μορφή Φωτός.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος ἀντιτάσσει:
«Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο.» (Ἰω. 1,14)
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἄν ὁ Χριστὸς δὲν ἔγινε ἀληθινὸς ἄνθρωπος, τότε δὲν θεραπεύθηκε ἡ φύση μας.
-
Ἄν δὲν ἔπαθε πραγματικά, δὲν ὑπάρχει σωτηρία.
-
Ο δοκητισμός καταλύει όλο το σχέδιο της θείας Οἰκονομίας.
4. Ἡ σωτηρία δὲν ἔρχεται ἀπὸ μυστικὴ γνώση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ
Οι Μανιχαῖοι πίστευαν ὅτι ἡ σωτηρία ἔρχεται ἀπὸ ἀπόκρυφη γνώση.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος ἐπιμένει:
«Οὐ τῇ γνώσει, ἀλλὰ τῇ Χάριτι ἐσώθητε.» (πρβλ. Ἐφ. 2,8)
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι διανοητική ἀποκάλυψη, ἀλλὰ σχέση μὲ τὸν Θεὸν.
-
Οὐδεμία γνώση σώζει ἄνευ ταπείνωσης καὶ Μυστηρίων.
-
Ἡ Χάρη ἀνακαινίζει τὸν ἄνθρωπο, ὄχι ἡ διαφυγὴ ἀπὸ τὴν ὕλη.
5. Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἀκυρώνει τὸν μανιχαϊκὸ ἀπόλυτο δυισμό
Ο Μανιχαϊσμός ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «φυλακισμένο φῶς» καὶ δὲν ἔχει ἠθικὴ ἐλευθερία.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος διδάσκει:
«Ὁ Θεὸς ἔδωκεν τῷ ἀνθρώπῳ ἐλευθέριον βούλημα.»
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐλεύθερη ἐπιλογή, ὄχι μεταφυσικὴ μοῖρα.
-
Ἡ μετάνοια εἶναι δυνατὴ ἐπειδὴ ὑπάρχει ἐλευθερία.
-
Ὁ δυισμός καταργεῖ την ἠθική καὶ την προσωπική ευθύνη.
6. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σώμα Χριστοῦ – ὄχι μυστικὴ ὀργάνωση μυσταγωγῶν
Οι Μανιχαῖοι ἔκαναν διάκριση «Τελείων» και «Ἀκροατῶν».
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος ἀπορρίπτει τὴν ἐλιτιστική δομὴ:
«Οἱ πάντες ἕν ἐστε ἐν Χριστῷ.» (Γαλ. 3,28)
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ὁ Χριστὸς ἀπεκάλυψε τὴν ἀλήθεια σε ὅλους.
-
Δὲν ὑπάρχουν μυστικά στὴ σωτηρία.
-
Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ μετέχει ὁμοίως τῆς Χάριτος.
7. Ἡ ἀσκητικὴ τοῦ Μανιχαϊσμοῦ εἶναι ἀντιφυσική – ὄχι θεραπευτική
Οι Μανιχαῖοι ἀπέρριπταν τροφές, γάμο, ὕλη.
Ο Ἅγιος Ἀμβρόσιος συμφωνώντας μὲ τὴν πατερικὴ γραμμή διδάσκει:
-
νηστεία = ἔργο ταπεινώσεως
-
γάμος = ἅγιο μυστήριο
-
σωτηρία = συνεργία χάριτος και ἀνθρώπου
Επιχείρημα Αμβροσίου
-
Ἡ ἀπόρριψη τῆς ὕλης δὲν ἁγιάζει· ὁδηγεῖ σε ὑπερηφάνεια.
-
Ἡ ὀρθόδοξη ἄσκηση εἶναι ἰατρεία ψυχῆς, ὄχι μισολογία τῆς φύσης.
Συμπέρασμα
Τα επιχειρήματα τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου ἀνατρέπουν τὸν Μανιχαϊσμό στὶς βασικὲς του θέσεις:
-
Θεός: Εἷς, όχι δυαρχικός
-
Κτίση: Καλή
-
Χριστός: Σαρκωμένος
-
Σωτηρία: Δῶρο Χάριτος
-
Ἄνθρωπος: Ἐλεύθερος
-
Ἐκκλησία: Σῶμα Χριστοῦ
-
Ἀσκητική: Θεραπευτική, ὄχι εξωφρενικὴ ἀποχή
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου