ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΣΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

visit counter

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Με βάση τη θεολογία, τις επιστολές και την ιστορική στάση του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου κατά τη Μοιχειανική έριδα και την Εικονομαχία, όπως καταγράφονται στις εκκλησιαστικές πηγές, η αντίδρασή του, σήμερα, μετά τη Σύνοδο της Κρήτης (2016), θα διαρθρωνόταν στους εξής άξονες:

1. Ο Όσιος Θεόδωρος θα διέκοπτε αμέσως την εκκλησιαστική κοινωνία και το μνημόσυνο του επιχώριου επισκόπου και του Πατριάρχου που αποδέχθηκαν ή συνυπέγραψαν τις αποφάσεις της Κρήτης. Θα θεωρούσε την επίσημη συνοδική αναγνώριση ετεροδόξων ως «εκκλησιών» και τη συμμετοχή στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» ως δημόσια κήρυξη αιρέσεως («γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»).  Όπως συνέβη το 809 μ.Χ. με τη Μοιχειανική Σύνοδο, ο Στουδίτης δεν θα δεχόταν ότι πρόκειται για απλή «διοικητική οικονομία», αλλά για θεσμική επικύρωση παρανομίας και αλλοτρίωση του Ευαγγελίου.

2. Θα εφάρμοζε αυστηρά τη θεμελιώδη στουδιτική διακήρυξη: «πλήν μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων».  Θα αρνούνταν  κατηγορηματικά να συλλειτουργήσει ή να κοινωνήσει με κληρικούς, που μνημονεύουν οικουμενιστές επισκόπους, θεωρώντας ότι η μνημόνευση εισάγει τον πνευματικό μολυσμό στο θυσιαστήριο και καθιστά τους συμμετέχοντες οργανικούς συνένοχους στην κακοδοξία.

3. Σύμφωνα με την Επιστολή 40 προς Ναυκράτιον, θα επιδείκνυε προσωρινή ποιμαντική συγκατάβαση (οικονομία) σε εξωτερικά ζητήματα (συνεστίαση, συμπροσευχή, ευλογία φαγητού) για ασθενούντες αδελφούς, που ολιγωρούν από φόβο διωγμών, αλλά θα έθετε ως απαράβατη κόκκινη γραμμή την αυστηρή απαγόρευση στη Θεία Μετάληψη. Θα διακήρυττε ότι «τά τῆς Πίστεως οὐ συγχωροῦσιν οἰκονομίαν» και ότι η οικονομία είναι πρόσκαιρη μέθοδος θεραπείας με σκοπό την επιστροφή στην Ακρίβεια, και όχι μέσον διηνεκούς νομιμοποίησης του συμμολυσμού.

4. Θα τελούσε τις ακολουθίες σε ιδιωτικούς ευκτήριους οίκους ή παρεκκλήσια με τη χρήση Αγίου Αντιμινσίου («τεθέντος θυσιαστηρίου»), μνημονεύοντας στις συνάξεις: «πάσης επισκοπής Ορθοδόξων» (Επιστολή 632). Θα απέρριπτε κατηγορηματικά την αυθαίρετη ίδρυση «παράλληλης ιεραρχίας», τις αυτόνομες χειροτονίες ή την αυτοανακήρυξη σε «Σύνοδο». Θα τόνιζε ότι η αποτείχιση είναι αμυντικό μέτρο οχύρωσης του πληρώματος εν αναμονή συγκλήσεως Ορθοδόξου Συνόδου και όχι δημιουργία νέου σχίσματος.

5. Θα συνέγραφε ομολογιακές επιστολές προς μοναχούς, κληρικούς και λαϊκούς, υπενθυμίζοντας ότι ο λαός είναι ο θεματοφύλακας της Πίστεως και προτρέποντας σε ομολογία «έργῳ και λόγω».