Αποτελέσματα του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού-
Οι φρικτές πτώσεις του Παπισμού είναι συνεχείς, αδυνατώντας να τις παρακολουθήσουμε. Η εδραίωση του «Χρισλάμ», δηλαδή της «εναρμονίσεως» και «συμβιβασμού» Χριστιανισμού και Ισλάμ, το οποίο εγκαινίασε ο τωρινός «αλάθητος», βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε πως το Βατικανό ρίχνει «γέφυρα» προς το Ισλάμ, την θρησκεία του μίσους και της καταστροφής, χρησιμοποιώντας ως μέσον το ιερότατο πρόσωπο της Θεοτόκου!
Δείτε την είδηση: Η Ποντιφική Διεθνής Ακαδημία Marian (PAMI) προωθεί την Παναγία ως γέφυρα για τον συνδυασμό του Ισλάμ και του Καθολικισμού μετά το σύμφωνο του Αμπού Ντάμπι μεταξύ του Πάπα Φραγκίσκου και του μεγάλου ιμάμη του al-Azhar Ahmed al-Tayyeb. Η Ακαδημία Marian στη Ρώμη ξεκίνησε μία σειρά διαδικτυακών σεμιναρίων διάρκειας 10 εβδομάδων με τίτλο “Μαρία, ένα μοντέλο πίστης και ζωής για τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ”, σε συνεργασία με το Μεγάλο Τζαμί της Ρώμης και το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο της Ιταλίας.
Με βάση την πεποίθησή του ότι η Μαρία είναι «Εβραία, Χριστιανή και Μουσουλμάνα», ο π. Gian Matteo Roggio, διοργανωτής της εκδήλωσης για την Παναγία, επιδιώκει να εμφανίσει την Θεοτόκο ως πρότυπο «ανοιχτών συνόρων» μεταξύ θρησκευτικών και πολυπολιτισμικών κόσμων. Η Μαρία απαντά «στους γενετικούς κώδικες του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ»!
Απίστευτα βλάσφημη και βέβηλη η δήλωση του φραγκόπαπα!
Σημειώνουμε πως η Μαρία για το Ισλάμ (έτσι την αποκαλούν και μάλιστα την μπερδεύουν με την αδελφή του Μωυσή!!!), γέννησε έναν άνθρωπο προφήτη, τον Ιησού, κατώτερο του Μωάμεθ. Και το χειρότερο: σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, η Μαρία, στον ισλαμικό «παράδεισο», είναι μία από τις συζύγους του Μωάμεθ! Φρίκη μας καταλαμβάνει (και) από αυτή την ασέβεια του Παπισμού!
(*) Εφημερ. «Ορθόδοξος Τύπος», 12.3.2021, σελ. 2.
------------------------------------------------------------------
ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί αδιαπραγμάτευτα ότι η Υπεραγία
Θεοτόκος είναι Μητέρα του Θεού Λόγου, διότι ο Υιός της είναι «Θεός
αληθινός και άνθρωπος αληθινός». Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος (Έφεσος, 431)
καθόρισε δογματικά τον όρο «Θεοτόκος», και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
διακήρυξε ότι όποιος δεν ομολογεί την Παρθένο ως Θεοτόκο, χωρίζει τον Χριστό σε
δύο πρόσωπα. Συνεπώς, κάθε παρουσίαση της Παναγίας που αποσυνδέει το πρόσωπό
της από το μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως αλλοιώνει τον ίδιο τον Χριστολογικό
πυρήνα της πίστεως.
Η Αγία Γραφή είναι σαφής: «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο» (Ιω.
1,14). Δεν εγεννήθη απλώς προφήτης, αλλά ο Μονογενής Υιός του Θεού. Η Ελισάβετ
ονομάζει την Παναγία «Μητέρα του Κυρίου μου» (Λουκ. 1,43), ομολογώντας την
θεότητα του εμβρύου που φέρει. Εάν λοιπόν μια θρησκευτική προσέγγιση αρνείται
την θεότητα του Χριστού και Τον θεωρεί κτίσμα ή κατώτερο προφήτη, τότε δεν
μπορεί να γίνεται λόγος για κοινό θεολογικό έδαφος ως προς το πρόσωπο της
Μαρίας. Διότι η τιμή της Θεοτόκου πηγάζει από την αλήθεια περί του Υιού της.
Όπου αλλοιώνεται η Χριστολογία, αλλοιώνεται και η Μαριολογία.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αντιπαρατιθέμενος σε αιρέσεις,
διδάσκει ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν συμβιβάζεται «δι’ οικονομίαν ψευδούς
ενώσεως». Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ομολογεί: «Ουδέν ούτω ξένον της αληθείας
ως ο συμβιβασμός αυτής». Η ενότητα χωρίς ομολογία της αληθείας δεν είναι
ενότητα, αλλά σύγχυση. Η Εκκλησία καλεί σε αγάπη προς όλους, αλλά η αγάπη δεν
ταυτίζεται με δογματική εξίσωση. «Τις κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β΄ Κορ.
6,14). Ο λόγος αυτός δεν εκφράζει μίσος, αλλά διάκριση θεολογική.
Η Θεοτόκος δεν είναι σύμβολο διαθρησκειακής γεφυρώσεως, ούτε
ιδεολογικό πρότυπο «ανοιχτών συνόρων». Είναι το ζωντανό πρόσωπο της Εκκλησίας,
η Κεχαριτωμένη, η «πλατυτέρα των ουρανών». Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει
ότι δια της Θεοτόκου «επληρώθη το μυστήριον της σωτηρίας». Εάν αφαιρεθεί η
ομολογία της θεότητος του Χριστού, τότε η Παναγία απογυμνώνεται από το
σωτηριολογικό της νόημα και μετατρέπεται σε ουδέτερο διαθρησκειακό σημείο
αναφοράς — πράγμα θεολογικά απαράδεκτο.
Επιπλέον, η Ορθόδοξη Παράδοση γνωρίζει ότι η αλήθεια της
πίστεως δεν αποτελεί προϊόν «γενετικών κωδίκων» θρησκειών, αλλά αποκάλυψη του
Θεού εν Χριστώ. «Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ Εμού» (Ιω. 14,6). Η
σωτηρία δεν είναι αποτέλεσμα συγκρητισμού, αλλά μετοχή στο Σώμα του Χριστού,
που είναι η Εκκλησία. Η Θεοτόκος στέκεται εντός αυτού του μυστηρίου, όχι εκτός
αυτού.
Συνεπώς, η θεολογική κριτική είναι σαφής: κάθε απόπειρα
παρουσιάσεως της Παναγίας ως κοινού δογματικού παρονομαστή μεταξύ πίστεως που
ομολογεί την Ενανθρώπηση και πίστεως που την αρνείται, αντιβαίνει στην ορθόδοξη
Χριστολογία, στην εκκλησιολογία και στην παράδοση των Αγίων Πατέρων. Η Εκκλησία
δύναται να διαλέγεται, αλλά δεν δύναται να αποσιωπά το δόγμα. Ο σεβασμός προς
τα πρόσωπα είναι καθήκον· η παραχώρηση της αληθείας δεν είναι.
Η ορθόδοξη στάση δεν είναι φανατισμός ούτε εμπάθεια, αλλά
ακλόνητη ομολογία. Με ταπείνωση, με προσευχή και με καθαρότητα πίστεως, μένουμε
στην παράδοση που παραλάβαμε: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» (Β΄ Θεσσ.
2,15).
π.Δ.Α
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου