Απόψεις και σχόλια στην ομιλία. "Στη σημερινή βασανισμένη και αφοπλισμένη κόσμο, η Ορθόδοξη Δυναμική χρειάζεται τρεις ζωτικές απαιτήσεις: Ενότητα, Ενότητα, Ενότητα! [8 Οκτωβρίου 2026, Chantilly]

visit counter

Εισαγωγικά

Η παρούσα ομιλία εκφωνήθηκε κατά τη συμπερασματική Στρογγυλή Τράπεζα του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου «Δέκα χρόνια από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης (2016-2026): Αξιολόγηση και Προοπτικές», που πραγματοποιήθηκε στο Chantilly]στις 8 Οκτωβρίου 2026, με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο ομιλητής, κ. Carol Saba, δικηγόρος του Εφετείου στο Παρίσι, Εκπρόσωπος Τύπου των Ορθοδόξων Επισκόπων της Γαλλίας, μίλησε σε προσωπική ιδιότητα, ως φίλος και των δύο ιστορικών Πατριαρχείων, Κωνσταντινουπόλεως και Αντιοχείας. Αναφέρεται με παρρησία στα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη Σύνοδο της Κρήτης, θέτει το ζήτημα της εκκρεμούς διαφοράς Κατάρ, και διατυπώνει προτάσεις για το μέλλον της πανορθοδόξου συνοδικότητας.

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας σε μετάφραση βρίσκεται στο link. https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/10/8-2026-chantilly.html

Από την ανάλυση της ομιλίας αποδεικνύεται περίτρανα αυτό που οι συνειδητοποιημένοι και ανησυχοῦντες Ορθόδοξοι γνωρίζαμε από την πρώτη στιγμή: η δήθεν «αντίσταση» και η μη συμμετοχή του Πατριαρχείου Αντιοχείας στη ληστρική Σύνοδο της Κρήτης (2016) ΟΥΔΕΠΟΤΕ έγινε για λόγους Πίστεως ή δογματικής ακρίβειας.

Η στάση αυτή υπαγορεύτηκε αμιγώς από διοικητικά, γεωπολιτικά και δικαιοδοσιακά συμφέροντα (με αφορμή το ζήτημα του Κατάρ). Όταν η πολιτική συγκυρία άλλαξε, η προσχηματική αφωνία και η πλήρης σύμπλευση επανήλθαν, επιβεβαιώνοντας ότι το ίδιο εκπεσόν οικουμενιστικό φρόνημα καθοδηγεί πλέον τις διοικούσες αρχές των Πατριαρχείων.

Θαυμάστε τις αποκαλυπτικές και προδοτικές απόψεις που διατυπώνονται ανοιχτά, για να αντιληφθούμε όλοι το μέγεθος της πνευματικής καταστροφής και της διολίσθησης, η οποία θα επιδεινωθεί δραματικά και μετωπικά στο άμεσο μέλλον!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ CHANTILLY (8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

Η πορεία της αλλοίωσης της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας δεν σταμάτησε στα κείμενα της Κρήτης. Ενισχύεται, διευρύνεται και θεσμοθετείται συστηματικά σε σκοτεινά ακαδημαϊκά και διπλωματικά παρασκήνια, όπως αποδείχθηκε περίτρανα και στο Συνέδριο του Chantilly (8 Οκτωβρίου 2026) κάτω από τη βιτρίνα της ακαδημαϊκής θεολογίας και της παναιρετικής συγκρητιστικής προπαγάνδας:

• Προωθείται με πρωτοφανή θρασύτητα ο «μετα-πατερικός» εκσυγχρονισμός.
• Επιβάλλεται η καταδικασμένη «Βαπτισματική Θεολογία» και η «Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία» του ZΗΖΙΟΥΛΑ.
• Επιχειρείται η πλήρης νομιμοποίηση των αιρετικών κοινοτήτων ως «ελλειμματικών αλλά υπαρκτών εκκλησιών».
• Δαιμονοποιείται η ιερά παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων, η οποία βαπτίζεται προκλητικά ως «μισαλλόδοξος φονταμενταλισμός» και «στενόκαρδος ζηλωτισμός».

• ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ •  Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος •  Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Ιωάννης •  Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ •  Σεβ. Μητροπολίτης Σμύρνης κ. Βαρθολομαῖος •  Σεβ. Μητροπολίτης Καμερούν κ. Γρηγόριος •  Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος •  Άρχων κ. Jean-François Colosimo •  Σεβ. Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ •  Θεοφιλ. Επίσκοπος κ. Μάξιμος •  Καθηγητής Hyacinthe Destivelle OP •  Ομότιμος Καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής •  Σεβ. Μητροπολίτης Κρήνης κ. Κύριλλος •  Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Viorel Ioniță •  Πρωθιερεύς Καθηγητής Alexander Rentel •  Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτας •  Καθηγητής Michel Fédou SJ •  Rt Revd Christopher Hill •  Καθηγητής Στυλιανός Τσομπανίδης •  Δρ. Andrej Jeftić •  Καθηγητής κ. Εμμανουήλ Καραγεωργούδης •  Σεβ. Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γρηγόριος •  Δρ. Jelisei Heikkilä •  κ. Tauri Tölpt •  Δρ. Αλέξανδρος Σμοτσέφσκυ •  Πρωτοπρεσβύτερος κ. Alexis Struve •  Μ. Εκκλησιάρχης Δρ. Αέτιος •  Καθηγήτρια Julija Vidovic •  Καθηγήτρια Ειρήνη Χριστινάκη

   

Καλούμε επιτακτικά και χωρίς περιστροφές τις παρατάξεις των αποτειχισμένων:

1.Αναθεωρείστε ριζικά, ευθυγραμμιστείτε άνευ όρων και ξεσκονίστε τα επιχειρήματά σας, βάζοντας στο επίκεντρο την αδιαπραγμάτευτη δογματική αλήθεια.

2.Συντρίψτε επιτέλους την εσωστρέφεια, αποκηρύξτε τις μικροπρεπείς φιλοδοξίες και πετάξτε στα σκουπίδια τους διχαστικούς οπαδισμούς και τις μίζερες προσωπικές εμπάθειες.

3. Ξανα-εμβαθύνετε στα ίδια τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης και στα πορίσματα του Chantilly. Φαίνεται πως τα ξεχάσαμε όλα, απορροφημένοι από βιοτικές μέριμνες, διοικητικές διαμάχες και δευτερεύοντα ζητήματα, ενώ ο εχθρός αλωνίζει στα θεμέλια της Πίστεως.

Οφείλουμε να ξανα- ανάψουμε τη φλόγα της πατερικής ομολογίας. Είναι επιτακτική ανάγκη να ενημερώσουμε και να ταρακουνήσουμε το νωθρό, εφησυχασμένο και παραπλανημένο χριστεπώνυμο πλήρωμα για το μέγεθος της κατρακύλας στην οποία μας οδηγεί η οικουμενιστική ηγεσία.

Δεν χωρούν πλέον μεσοβέζικες λύσεις, διπλωματικές σιωπές, ψευτο-αντιστάσεις για τα μάτια του κόσμου, ούτε ο ύπνος των δικαίων.

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ!

π.Δ.Α

----------------------------------------------------------------------------------------------

Σημεία που πρέπει να επισημανθούν.

Α. Η διαφορά ανάμεσα στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και το Πατριαρχείο Αντιοχείας με επίκεντρο το Κατάρ αποτελεί μια σοβαρή εκκλησιαστική και κανονική κρίση που πυροδοτήθηκε στις αρχές του 2013, όταν το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποφάσισε να προχωρήσει στην ίδρυση Αρχιεπισκοπής Κατάρ και διόρισε εκπρόσωπό του. Η κίνηση αυτή αντιμετωπίστηκε από το Πατριαρχείο Αντιοχείας ως κατάφωρη παραβίαση των ορίων της κανονικής του δικαιοδοσίας, καθώς η Μέση Ανατολή εμπίπτει ιστορικά και ποιμαντικά στη δική του ευθύνη για την εξυπηρέτηση του αραβόφωνου ορθόδοξου ποιμνίου.

Για το ιστορικό αρχείο, πάντως, υπήρξαν προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης· ως μέλος της αντιπροσωπείας του Πατριαρχείου Αντιοχείας και εξουσιοδοτημένος από τον Πατριάρχη Ιωάννη Ι΄, συνέταξα τα τρία σημεία της συμφωνίας με τα Ιεροσόλυμα, όπως αυτή συνομολογήθηκε τον Ιούνιο του 2013 στην Αθήνα, στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, κατόπιν ευλογίας του επικεφαλής της αντιπροσωπείας, Μητροπολίτη Χουράν Σάμπα Εσπέρ (νυν Αρχιεπισκόπου Αντιοχειανής Αρχιεπισκοπής Βορείου Αμερικής). Η σύναψη της εν λόγω Συμφωνίας επιβεβαιώθηκε μάλιστα αυθημερόν από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών με δημόσιο δελτίο Τύπου.

Β.Ωστόσο, η ανεπίλυτη ουσιαστική κανονική διάσταση και η εδαφική διαφορά συνέχισαν να βαραίνουν τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, φτάνοντας στο σημείο η Αντιόχεια να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τα Ιεροσόλυμα και, τελικά, να εμποδιστεί δεόντως και να απουσιάσει την τελευταία στιγμή από τη Σύνοδο της Κρήτης το 2016, εφόσον το καταριανό ζήτημα παρέμενε εκκρεμές παραμονές της ενάρξεώς της. Πρόκειται για μια κρίση όπου —αντί για μια γνήσια τήρηση της Ιερής Παράδοσης και των κανόνων— οι εκκλησιαστικές ισορροπίες δοκιμάζονται σκληρά από μονομερείς διεκδικήσεις και αδιέξοδους συμβιβασμούς

Γ. Η κίνηση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων να εκλέξει Αρχιεπίσκοπο Κατάρ υπήρξε κανονικά μετέωρη και εκκλησιολογικά αδικαιολόγητη. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας έχει το κανονικό και ιστορικό δίκιο, καθώς υπερασπίστηκε τα κυριαρχικά του όρια απέναντι σε μια μονομερή παραβίαση της εκκλησιαστικής γεωγραφίας.

Η τοποθέτηση του κ. Carol Saba δεν συνιστά θεολογικό λόγο, αλλά δικανική αγόρευση — και μάλιστα αγώνα υπεράσπισης ενός θνήσκοντος και ηττημένου συστήματος. Ο ίδιος άλλωστε το προδίδει ακούσια  αυτοαποκαλείται "διαμεσολαβητής".

Η διαμεσολάβηση, ωστόσο, προϋποθέτει δύο ισότιμα μέρη με θεμελιωμένα και έννομα αιτήματα. Εν προκειμένω, δεν υφίστανται δύο τέτοια μέρη. Υπάρχει απλώς ένα Πατριαρχείο που αξιώνει δικαιοδοσίες ξένες προς την Ιερά Παράδοση, και οκτώ Τοπικές Εκκλησίες που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα με διάχυτη ανησυχία. Ο κ. Saba, συνεπώς, δεν διαμεσολαβεί· απλώς νομιμοποιεί την αυθαιρεσία

Δ. Η φράση «η Κωνσταντινούπολη ως ο ένας και μοναδικός Διάκονος της Πανορθοδόξου Ενότητας» είναι ολόκληρη η οικουμενιστική αιρετική αρχή συμπυκνωμένη σε μια πρόταση. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι διάκονος· εξ ορισμού ο διάκονος υπηρετεί. Αυτό που περιγράφει ο κ. Saba δεν είναι διακονία αλλά μονοκρατορία — πρωτείο εξουσίας, όχι τιμής. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έγραψε στον Πάπα: «το πρωτείον δεν δίδεται για το αξίωμα αλλά για την τιμήν». Ο κ. Saba αντιστρέφει τη χρήση: το πρωτείο γίνεται όχημα αποφάσεων που «επιβάλλονται» στις άλλες Εκκλησίες (βλ. Ουκρανία, 2019).

Ακόμη χειρότερα: η έννοια ότι υπάρχει «ο ένας και μοναδικός διάκονος» της ενότητας μετατρέπει την ενότητα της Ορθοδοξίας από κοινωνία εν Πνεύματι σε κεντρική διοίκηση. Αυτή δεν είναι Ορθόδοξη εκκλησιολογία· είναι παπικό πρότυπο με βυζαντινή επένδυση.

Ε. Ο κ. Saba ομιλεί με αναχρονιστική νοσταλγία για μια δήθεν εκκλησιαστική ανανέωση, αγνοώντας ότι δέκα χρόνια μετά η αποτίμηση είναι αμείλικτη: η Σύνοδος της Κρήτης έγινε χωρίς το ένα τρίτο των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών (Ρωσία, Αντιόχεια, Βουλγαρία, Γεωργία), αποτελώντας ένα συνοδάριο μειοψηφίας στο οποίο αποδόθηκε αυθαίρετα οικουμενικός χαρακτήρας, ενώ το κείμενο για τις σχέσεις με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο απέδωσε εκκλησιαστικότητα σε ετερόδοξους, συγκρουόμενοι με τον Απόστολο Παύλο. Σήμερα, προτείνοντας μια «Διαρκή Σύνοδο», ο κ. Saba ζητά τη θεσμοθέτηση ενός μόνιμου διοικητικού οργάνου υπό τον έλεγχο του Φαναρίου —ένα «Ορθόδοξο Βατικανό» δυτικού τύπου που στηρίζεται στην κοσμική εξουσία και όχι στην ποιμαντική μέριμνα—.

 

ΣΤ. Η αναφορά του κ. Saba στη διαφορά του Κατάρ συνιστά δικηγορική παραπλάνηση, καθώς ισχυρίζεται εσφαλμένα ότι η Αντιόχεια «αποκλείστηκε» από τη Σύνοδο —ενώ στην πραγματικότητα αυτοαποκλείστηκε δια της Συνόδου της λόγω της διακοπής κοινωνίας με τα Ιεροσόλυμα—, ενώ το επιχείρημά του περί πρωτείας στην αποχή αποτελεί κομματική και όχι εκκλησιαστική λογική. Το γεγονός μάλιστα ότι ο ίδιος υπερηφανεύεται πως συνέταξε τη Συμφωνία της Αθήνας του 2013, η οποία «εγκρίθηκε πλήρως» από τον Μητροπολίτη Περγάμου σε διπλωματικά γραφεία και μακριά από τη μυστηριακή ζωή και τη συνοδική διαδικασία, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα της οικουμενιστικής πρακτικής: λύσεις επί χάρτου από εντεταλμένους διπλωμάτες που αποδεικνύουν ότι η διοικητική διπλωματία δεν αποτελεί ποτέ εκκλησιαστική πράξη.

Ζ. Ο κ. Saba μιλάει με νοσταλγία για μια δήθεν ανανέωση της Εκκλησίας. Δέκα χρόνια μετά, όμως, η πραγματικότητα είναι σκληρή και επιβεβαιώνει τα λάθη χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει: η Σύνοδος της Κρήτης έγινε χωρίς το ένα τρίτο των Ορθόδοξων Εκκλησιών (μεταξύ των οποίων η Ρωσία, η Αντιόχεια, η Βουλγαρία και η Γεωργία) και δεν ήταν καθόλου πανορθόδοξη, αλλά μια απόφαση μειοψηφίας. Επιπλέον, το κείμενο για τις σχέσεις με τους άλλους χριστιανούς αναγνώρισε ως «εκκλησίες» ομάδες που βρίσκονται σε πλάνη, συγκρουόμενο με τον Απόστολο Παύλο. Τώρα, ο κ. Saba ζητάει μια «Μόνιμη Σύνοδο», δηλαδή ένα κέντρο εξουσίας υπό τον έλεγχο του Φαναρίου — ένα είδος «Ορθόδοξου Βατικανού» που θα διοικεί χωρίς ποιμαντική ευθύνη.Η λίστα των «απειλών» που παρουσιάζει (όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κρίση των θεσμών και η woke ατζέντα) είναι φτιαγμένη για να αρέσει στα συντηρητικά κοινά της Δύσης. Το σημαντικότερο, όμως, είναι τι λείπει από αυτή τη λίστα: η εσωτερική αποστασία και η αναγνώριση σχισματικών, το μεγάλο Ουκρανικό ζήτημα που προκάλεσε το μεγαλύτερο σχίσμα από το 1054 εξαιτίας των αυθαιρεσιών του Φαναρίου (το οποίο ο κ. Saba αποσιωπά εντελώς σε μια ομιλία για την «ενότητα»), καθώς και η απουσία κάθε αναφοράς στην πίστη, στη λατρεία και στο κήρυγμα. Η «ενότητα» που προτείνει είναι καθαρά διαχειριστική, μετατρέποντας την Εκκλησία σε μια κοσμική οργάνωση που νοιάζεται μόνο για την επιβίωσή της. Αυτός είναι ο οικουμενισμός στην πιο καθαρή του μορφή: η Εκκλησία δεν ορίζεται πια από την Αλήθεια, αλλά από το πώς θα επιβιώσει απέναντι στους εξωτερικούς κινδύνους.

Η απόρριψη της ομοφωνίας από τον κ. Saba ως δήθεν «φυλακής» πλήττει την ίδια τη συνοδική παράδοση που κράτησε την Ορθοδοξία ενιαία επί αιώνες, επιδιώκοντας την αντικατάστασή της με ένα σύστημα αρχιερατικής κυριαρχίας υπό τον έλεγχο του Φαναρίου. Παράλληλα, ο απροκάλυπτος θαυμασμός του προς τον Παπισμό αποκαλύπτει μια σύγκλιση που γίνεται αποκλειστικά εις βάρος της Ορθοδοξίας. Όταν η «ενότητα» προβάλλεται συνεχώς χωρίς καμία αναφορά στην Αλήθεια, μετατρέπεται σε διαχειριστική συμφωνία και στρατηγική επιβίωσης ενός θρησκευτικού οργανισμού. Η Ορθοδοξία, ωστόσο, παραμένει σώμα αληθείας· η άμυνά μας απέναντι στα νέα σχέδια περί «μόνιμης συνόδου» αρχίζει από την άρνηση να δεχθούμε ότι η διοικητική διαχείριση μπορεί να αντικαταστήσει την ομολογία της πίστης.