Αφιέρωμα στον μακαριστό επίσκοπο Stara Raška και Loznica Νικόλαο, της επισκοπής Ράσκας-Πριζένης στην εξορία.

visit counter

Η Χειροτονία του Χωρεπισκόπου Παλαιάς Ράσκας και Λόζιτσας, Nikolaj (29 Απριλίου 2015)

Κατά την Ιερά Αρχιερατική Λειτουργία στη Μονή του Αγίου Νικολάου των Μύρων στη Λόζνιτσα, κοντά στο Τσάτσακ, την Κυριακή των Μυροφόρων, 26 Απριλίου του τρέχοντος έτους, ο Σεβασμιότατος Επίσκοπος Ράσκας-Πριζρένης και Κοσσυφοπεδίου-Μετοχίας στην εξορία, Σεβασμιότατος Αρτέμιος, τέλεσε τη χειροτονία του Χωρεπισκόπου Παλαιάς Ράσκας και Λόζιτσας, Σεβασμιωτάτου Νικολάου, μακροχρόνιου ηγουμένου της Μονής Τσρνα Ρέκα, φημισμένου ποιμένα της Εκκλησίας του Θεού και ζηλωτή αγωνιστή για την καθαρότητα της Αγίας Ορθόδοξης Πίστης.

Στη Θεία Λειτουργία, στον εξόριστο Επίσκοπο Ράσκας-Πριζρένης και Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίας συλλειτούργησαν περίπου δεκαπέντε κληρικοί της ομώνυμης επισκοπής. Πριν από τη χειροτονία του, ο εκλεγμένος Επίσκοπος Νικόλαος, ενώπιον του Επισκοπίου Αρτεμίου και ολόκληρης της Εκκλησίας του Θεού, ομολόγησε την Ορθόδοξη Πίστη του στον Τριαδικό Θεό. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιότατος Αρχιμανδρίτης Νικόλαος χειροτονήθηκε στον βαθμό του χωρεπισκόπου.

Σε αυτό το μεγάλο και πολύ σημαντικό γεγονός για την Εκκλησία του Χριστού παρευρέθηκαν πολυάριθμοι μοναχοί της επισκοπής και περίπου 500 πιστοί από όλη τη Σερβία. Γνωρίζοντας τον ρόλο που έπαιξε ο πατήρ Νικόλαος στα έργα της πνευματικής ανανέωσης του λαού μας και της υπεράσπισης της Εκκλησίας από την αίρεση του οικουμενισμού, όλοι οι παρευρισκόμενοι με ενθουσιασμό και ομόφωνα φώναξαν κατά τη διάρκεια της χειροτονίας: «Άξιος! Άξιος!»

Χαρά και ευγνωμοσύνη στον Θεό για τον νέο επίσκοπο ήταν τα δύο συναισθήματα που έγιναν αισθητά σε όλους τους παρευρισκόμενους. Χαρά —γιατί με αυτή τη χειροτονία νέα ζωτική ενέργεια χύνεται στο σώμα της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα— και ευγνωμοσύνη στον Θεό —γιατί κάθε αγαθό δώρο και κάθε τέλειο δώρο είναι από πάνω, κατεβαίνει από τον Πατέρα των Φώτων (Ιάκωβος 1:17).

Ο Λόγος του Επισκόπου Αρτεμίου

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αρτέμιος απευθύνθηκε στον νεοχειροτονηθέντα Χωρεπίσκοπο Νικόλαο με τα λόγια:

«Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ, Επίσκοπε Νικολάιε!

Σήμερα είναι η εορτή της Πεντηκοστής, σήμερα το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε σε αυτόν τον ναό πάνω στη Σεβασμιότητά Σας, όπως κάποτε κατέβηκε στους αγίους μαθητές και αποστόλους του Κυρίου Χριστού. Η έλευση του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους με τη μορφή γλωσσών φωτιάς είναι η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας του Θεού, είναι η ενίσχυση εκείνων των φοβερών ψαράδων της Γαλιλαίας, οι οποίοι, ακόμη και μετά την Ανάσταση του Κυρίου Χριστού, αν πίστευαν σε Αυτόν, κρύφτηκαν από τους Ιουδαίους και την οργή τους. Και ο Κύριος τους υποσχέθηκε πριν από την ένδοξη Ανάληψή Του: "Μείνετε στα Ιεροσόλυμα μέχρι να ντυθείτε δύναμη από ψηλά". Και την πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, και τη δέκατη ημέρα μετά την Ανάληψη, συνέβη· η υπόσχεση που είχε δώσει ο Κύριος στους μαθητές Του εκπληρώθηκε. Το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε πάνω τους, η δύναμη κατέβηκε πάνω τους από ψηλά, και έγιναν ατρόμητοι μαχητές και κήρυκες. Τι; Του Αναστημένου Κυρίου Χριστού. Κήρυκες της αιώνιας ζωής, κήρυκες του Ευαγγελίου του Χριστού.

Πρόδρομοι/Κήρυκες όλων όσων ο Κύριος έφερε στη γη από τον ουρανό και παρέδωσε στους ανθρώπους στην Εκκλησία Του. Το γεγονός αυτό επαναλαμβάνεται σε κάθε χειροτονία Επισκόπου. Επαναλήφθηκε και σήμερα εδώ σε αυτόν τον ναό του Θεού, και η χάρη του Αγίου Πνεύματος, η δύναμη εξ ύψους κατέβηκε στην Προσωπότητά Σας, και σας κάλεσε στο μεγάλο έργο στον θερισμό του Κυρίου, διότι ο θερισμός είναι πολύς, οι δε εργάτες λίγοι. Λίγοι είναι σήμερα όσοι κηρύττουν την αλήθεια, όσοι βαδίζουν στον αληθινό δρόμο, όσοι ακολουθούν τους Αγίους Αποστόλους, τους Αγίους Θεοφόρους Πατέρες, τον Άγιο Πατέρα μας Σάβα τον Σέρβο, και πολλοί είναι αυτοί που αναζητούν κάποιες παραδρόμους και βαδίζουν σε αυτές. Γι' αυτό το Άγιο Πνεύμα σας κάλεσε σήμερα, να είστε κήρυκας της Αναστάσεως του Χριστού, και κήρυκας της ορθής ευαγγελικής Ορθόδοξης πίστης, ακέραιης, αδιάφθορής, αμώμητης, αλλά τέτοιας ακριβώς όπως μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες. Είθε ο Κύριος να ενδυναμώσει τις σωματικές και σωματικές σας δυνάμεις, για αυτόν τον μεγάλο σταυρό που πήρατε σήμερα στους ώμους σας. Να τον φέρετε αξia και όταν τελειώσετε τον δρόμο σας σε αυτόν τον κόσμο, να λάβετε την αξia αμοιβή από τον Αρχιποίμενα Κύριο Ιησού, ο οποίος ας είναι ελεήμων και ας είναι μαζί σας σε όλες τις ημέρες της ζωής σας. Αμήν».

Η Πρώτη Αρχιερατική Ομιλία του Χωρεπισκόπου Νικολάου

Ваше Преосвештенство, часни и преподобни оци, христољубиви народе, (Σεβασμιώτατε, τίμιοι και όσιοι πατέρες, φιλόχριστε λαέ,)

Σε αυτήν την πιο ιερή στιγμή της ζωής μου, όταν λαμβάνω το ραβδί της επισκοπικής διακονίας, στέκομαι ενώπιον του Θεού και ενώπιον του πληρώματος της Εκκλησίας του Χριστού με τρεμάμενη ψυχή, γεμάτος από αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, δοξολογία και προσευχή. Και τα τρία αυτά αισθήματα συγχωνεύονται σε μια τρισυπόστατη καρδιακή κραυγή: «Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα Σου, καὶ οὐδεμία λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων Σου».

Περισσότεροι είναι οι λόγοι αυτού του молитвеного (προσευχητικού) τρέμουλου της ψυχής μου. Ο πρώτος είναι το μέγεθος του Μυστηρίου που τελέστηκε σήμερα επάνω μου. Κάθε χειροτονία νέου Επισκόπου είναι μια νέα Πεντηκοστή, διότι εκ νέου συνίσταται και συγκροτείται η Εκκλησία του Θεού δια της καθόδου του Αγίου Πνεύματος. Σε αυτήν, η θεία χάρη θεραπεύει την ανθρώπινη αδυναμία και αναπληρώνει τα ελλείποντα, οριστικοποιώντας και οπλίζοντας τον άνθρωπο —το πολυτιμότερο ον σε ολόκληρη τη δημιουργία— για την υψίστη αρχιποιμαντική, σταυroαναστάσιμη διακονία.

Δόξα και τιμή στον Θεό για αυτό το ανεκτίμητο ουράνιο δώρο.

Στο νέο και συνάμα βαρύτερο διακόνημά μου —την αποστολή του Επισκόπου της Εκκλησίας του Θεού, του συνεργού του Θεού στην καλλιέργεια των ανθρώπινων ψυχών και στην προετοιμασία τους για τη Βασιλεία των Ουρανών— με καλεί ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός διά του στόματος του Επισκόπου και πνευματικού μου πατέρα, του αγωνιστή για την Αλήθεια του Χριστού και ομολογητή της Αγίας Ορθόδοξης Πίστεως, του Βλαντίκα Αρτεμίου. Με καλεί σε μια εποχή ανήκουστη στην ιστορία του σταυρoαναστάσιμου λαού μας. Με καλεί σε μια εποχή κατά την οποία πολλοί απομακρύνονται από τον σωτήριο δρόμο του Κυρίου Ιησού Χριστού· τόσο από τις τάξεις των ηγετών του λαού όσο και, δυστυχώς, από τις τάξεις των ποιμένων της Εκκλησίας του Θεού, τους οποίους το χέρι του Κυρίου έθεσε ως «φύλακες του οίκου του Ισραήλ» (Πρβλ. Ιεζ. 3, 17).

Μόνον ελάχιστοι ζηλεύουν τη σωτηρία και δεν παρασύρονται από τα πρόσκαιρα κάλλη αυτού του κόσμου. Παντού γύρω μας αντηχούν οι τρομακτικοί ήχοι από τα κύματα της Νεκράς Θάλασσας του οικουμενισμού και του παγκοσμιοποίησης  να χτυπούν τα ήδη σοβαρότατα ραγισμένα  τείχη της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα. Ακούγοντας όλους αυτούς τους αποκαλυπτικούς ήχους και προσευχόμενοι με αγωνία στον Θεό με τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ: «Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ» —τους νέους Επισκόπους—, τότε θα ευδοκιμήσεις θυσίες δικαιοσύνης, μετάνοια του σερβικού λαού, τότε θα αναφέρουν επί το θυσιαστήριό Σου μοσχάρια αληθινής λατρείας (Πσ. 50, 20–21). Και άκουσε ο Κύριος την προσευχή μας, και προπάντων την προσευχή των Σέρβων αγίων στον ουρανό· ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή μας (Πσ. 6, 10) και μας ανέδειξε έναν ακόμη Επίσκοπο —την ταπεινότητά μου— και, πιστεύω, θα δώσει ο Θεός και άλλους, ώστε όλοι μαζί να «σαλπίσουμε δυνατά σε συναγερμό», για να σωθούν όσες περισσότερες ψυχές εντός των τειχών του πολλαπλώς διατρημένου Σερβικού Σιών, της Αγιοσαββατικής  Εκκλησίας.

Η έως τώρα πολυετής διακονία μου ως ηγουμένου μονής και ποιμένα του Χριστού ενείχε τεράστια ευθύνη και απατούσε τεράστια θυσία αγάπης, μακροθυμίας και συγκατάβασης στις ανθρώπινες αδυναμίες· τι να πει κανείς τώρα για την αρχιποιμαντική διακονία; Η επισκοπική διακονία είναι η συνέχιση της αποστολικής διακονίας, εκείνης της ταπεινής πορείας κατόπιν του Χριστού, φέροντας τον σταυρό μέχρι τον Γολγοθά όπου μας περιμένει η σταύρωση. Αυτό το γνωρίζει βαθύτατα η ψυχή μου. Αισθάνομαι στο έπακρο την αδυναμία και την αναξιότητά μου, ωστόσο υποτάσσομαι στην ευλογία του πνευματικού μου πατέρα — στην ευλογία του Θεού. Η Αγία Υπακοή είναι υπεράνω όλων, ασχέτως του πόσο πικρό είναι το ποτήρι που πρέπει να εκπιεστεί. Μόνον χάρη στην Αγία Υπακοή, ξανά και ξανά, Σεβασμιώτατε Δέσποτα, με την καρδιά και τα χείλη ομολογώ: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο».

Αποδέχομαι τη νέα μου διακονία με αγάπη, γνωρίζοντας ότι «τὰ πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4, 13) και εξέρχομαι χαρμόσυνα , με τον Σταυρό στην καρδιά και στα χέρια, στον αμπελώνα του Κυρίου, αναφωνώντας μαζί με τον προφήτη Δαβίδ: «Βοηθός μου καὶ ὑπερασπιστής μου ἐγένετο εἰς σωτηρίαν» (Πσ. 117, 14). Ολόκληρο τον εαυτό μου τον προσφέρω με αγάπη θυσία στον Θεό και στο γένος, έχοντας διαρκώς στον νου μου τα λόγια του Κυρίου: «Οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμε» (Λκ. 17, 10).

Ως μέλος της στρατευομένης Εκκλησίας του Θεού, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, το πρόγραμμα της επισκοπικής μου δράσης είναι προπάντων το πρόγραμμα της υπεράσπισης της Αγίας Ορθόδοξης Πίστεως από την παναίρεση του οικουμενισμού. Ο Επίσκοπος —ο διάδοχος των Αποστόλων στην Εκκλησία του Χριστού— τοποθετείται ακριβώς στον «τόπο του Θεού», για να φυλάσσει την Αληθινή Πίστη και την Εκκλησία, με την οποίαν αποκλειστικά και μόνον μπορεί να σωθεί ο λαός του Θεού και να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Αγωνιζόμενοι για την καθαρότητα της πίστεως, αγωνιζόμαστε για τη δική μας σωτηρία. Σε αυτόν τον αγώνα είναι απαραίτητο όλοι εμείς, και πρωτίστως οι Επίσκοποι, να ενδυθούμε «τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ», ώστε να μπορέσουμε να αντισταθούμε στην πονηρή ημέρα του οικουμενισμού και, αφού τα καταπολεμήσουμε όλα, να σταθούμε όρθιοι. Να περιζώσουμε τις οσφύες μας με την αλήθεια, να ενδυθούμε τον θώρακα της δικαιοσύνης και να υποδυθούμε τα πόδια μας με την ετοιμότητα του Ευαγγελίου της ειρήνης. Πάνω από όλα, είναι απαραίτητο να λάβουμε την ασπίδα της πίστεως, με την οποία θα μπορέσουμε να κατασβέσουμε όλα  πύρινα ם  βέλη του πονηρού, τα οποία αφθονούν στην εποχή μας. Να λάβουμε και την μάχαιραν του Πνεύματος, το οποίο είναι ο λόγος του Θεού, και με κάθε προσευχή και δέηση να προσευχόμαστε σε κάθε καιρό (Εφ. 6, 12-18).

Είναι χρέος μας να πράξουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, ώστε ενόσω διαρκεί η πάλη να μην είμαστε παθητικοί, να μη σιωπούμε, διότι δια της σιωπής προδίδεται ο Θεός. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στον Θεό, γνωρίζοντας ότι «τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί» (Α' Κορ. 1, 25). Το καλό παράδειγμα του αγώνα για την πίστη και της ευαγγελικής ζωής ενός Επισκόπου επιδρά πολύ βαθύτερα στην ανθρώπινη καρδιά παρά χίλια λόγια. Είμαι πλήρως συνειδητός αυτής της αλήθειας και, με τη βοήθεια του Θεού, θα προσπαθήσω να τη μετουσιώσω σε πράξη.

Είναι απολύτως αντιευαγγελικό και ψυχοφθόρο να δικαιολογούμαστε στην εποχή μας με συναισθηματικές και κενές φράσεις περί «πνεύματος της εποχής» ή «διαλόγου της αγάπης» έναντι των δήθεν «αιώνων μίσους». Κατά τους αγίους πατέρες, η αμέλεια, η οκνηρία και γενικότερα κάθε αμαρτία, ιδιαίτερα δε όσον αφορά την πίστη, έστω κι αν έχει πλήθος συνεργών, δεν παύει να είναι μικρότερο σφάλμα. Η αδιαφορία και η ραθυμία, η άγνοια ή η προδοσία των άλλων —όπως διακηρύττει ο Όσιος Ιουστίνος ο Τσέλιτσκι— δεν μπορεί ποτέ να αποτελέσει δικαιολογία για κανέναν, ιδίως δε για έναν Επίσκοπο της Εκκλησίας του Θεού.

Στα προαναφερθέντα λόγια εμπεριέχεται και το πρόγραμμα της επισκοπικής μου διακονίας — το πρόγραμμα το σταυροαναστάσιμο. Ικετεύω τον Κύριο Θεό να μου γίνει βοηθός, να μου χαρίσει δύναμη και ουράνια σοφία ώστε να αγωνιστώ για την Αλήθεσή Του μέχρι θανάτου. Εναποθέτω την ελπίδα μου στις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού — προστάτη μου—, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Επισκόπου Νικολάου (Βελιμίροβιτς), του Οσίου Ιουστίνου του Τσέλιε του Οσίου Πέτρου της Κόρισκα, του Οσιομάρτυρος Χαρίτωνος και των λοιπών αγίων του γένους μας. Ελπίζω στις προσευχές του πνευματικού μου πατέρα —του Βλαντίκα Αρτεμίου— και στη δική σας προσευχητική βοήθεια, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά. Είθε να δώσει ο Θεός η ποιμαντική μου διακονία να είναι ευάρεστη σε Αυτόν, εις δόξαν Θεού και σε εσάς και το σερβικό μας γένος προς σωτηρία.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η ψυχή μου τρέμει προσευχητικά σήμερα είναι η ανεξιχνίαστη σοφία του Θεού, η οποία «τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξέλεξο, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά» (Α' Κορ. 1, 27). Αντικρίζοντας το πλήθος των εχθρών που επιτίθενται στην Αγία μας Εκκλησία, αισθάνομαι σαν τον Δαβίδ μπροστά στον Γολιάθ, αδύναμος και απόλυτα συνειδητός ότι όλη μου την ελπίδα οφείλω να την εναποθέσω στον Κύριο. Με χαροποιεί το γεγονός ότι σε αυτήν την πάλη δεν είμαι μόνος, διότι γύρω μου βρίσκεται το μοναστικό πλήθος από την Τσρνα Ρέκα, τη Γρατσάνιτσα, τα Σοπότσανη, τους Αγίους Αρχαγγέλους, την Μπάνσκα και από τα άλλα μοναστήρια μας της περιοχής της Ράσκας και του σταυρωμένου Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων· τα πνευματικά παιδιά του Βλαντίκα Αρτεμίου και τα πνευματικά εγγόνια του Οσίου Ιουστίνου του Τσέλιε, τους οποίους παρακαλώ όλους να μου σταθούν αδιάψευστοι βοηθοί σε αυτόν τον σπουδαιότερο αγώνα του κόσμου, τον αγώνα για τη διαφύλαξη της καθαρότητας της πίστεως.

Παράλληλα, προσκαλώ όλους εκείνους που αγωνίζονται για την καθαρότητα της πίστεως και τη σωτηρία τους, «τούς ἑπτακισχιλίους ἄνδρας οἳ οὐκ ἔκαμψαν γόνυ τῷ Βάαλ», να μας ενωθούν ώστε εν αγάπῃ, με την οποία μας αγάπησε ο Χριστός, να πορευθούμε από κοινού προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Τα πρόβατα του Χριστού νίκησαν εκατομμύρια αιμοβόρους ειδωλολάτρες λύκους.

Ο τρίτος λόγος του ιερού μου τρόμου είναι η χαρά που πηγάζει από την ελευθερία. Αυτή είναι η ελευθερία με την οποία ο Χριστός απελευθέρωσε το ανθρώπινο γένος από τη δουλεία της ειδωλολατρείας. Σε ευχαριστούμε, Κύριε, γι' αυτήν την ελευθερία! Το σύγχρονο όνομα της ειδωλολατρείας είναι η κοσμικότητα  και ο οικουμενισμός. Το είδωλο της κοσμικότητας και του οικουμενισμού είναι ο ανθρωποθεός, ενώ το δικό μας πρότυπο είναι ο Χριστός ο Θεάνθρωπος, Ο οποίος είναι η μόνη Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Σε αυτόν τον δρόμο συγκεντρωθήκαμε κι εμείς, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, και έτσι γεννήθηκε η Επισκοπή Ράσκα-Πριζρέν εν Εξορία, φέρνοντας πλούσιους καρπούς, εκ των οποίων ένας είναι και αυτή η αγία μονή στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Πράγματι, μόνο η θεία σοφία μπορούσε να κατευθύνει αυτή την πορεία των γεγονότων —που όλοι μας γνωρίζουμε καλά—, η οποία λαμβάνει το στεφάνι της στη σημερινή χειροτονία. Αυτή μας μαρτυρεί ολοκάθαρα: Ζωντανή είναι η Σερβική Αγιοσαββατική Εκκλησία! Δόξα στη Σοφία Σου, Κύριε!

Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστώ θερμά για την έως τώρα πατρική σας μέριμνα και αγάπη, για την υπομονετική καλλιέργεια της ψυχής μου από τα ζιζάνια των παθών και των αμαρτωλών επιθυμιών. Εσείς με «ἐγεννήσατε διὰ τοῦ εὐαγγελίου» (Α' Κορ. 4, 15) και με οδηγήσατε μέσα από όλους τους βαθμούς της ιεραρχικής διακονίας στην Αγία μας Εκκλησία. Σήμερα μου αποδεικνύετε τεράστια εμπιστοσύνη και τιμή δια της απονομής του επισκοπικού βαθμού, τηρώντας επακριβώς τους Ιερούς Κανόνες της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και ικετεύω τις άγιες προσευχές Σας για την επιτυχή εκπλήρωση αυτού του πράγματος βαρύτατου διακονήματος.

Ο Κύριος ας δώσει και σε Εσάς δύναμη και ουράνια σοφία ώστε τον αγώνα που ξεκινήσατε προ πολλού στο μοναστήρι της Τσρνα Ρέκα να τον στεφθείτε με επιτυχή έκβαση, ώστε η Αγιοσαββατική Εκκλησία να κερδίσει μια ακόμη νίκη, και να μπορέσετε κι Εσείς μαζί με τον Απόστολο Παύλο να πείτε: «Τὸν καλὸν ἀγῶνα ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής» (Β' Τιμ. 4, 7-8).

Εις Αυτόν, τον Αναστάντα Σωτήρα μας, τον Νικητή της αμαρτίας, του θανάτου και του διάβολου, ας αναπέμπεται και από εμάς κάθε δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Χριστὸς Ἀνέστη!

ΠΗΓΗ.https://eparhija-prizren.org/