Ιστορία Ελληνισμού της Πόλης (γενική ματιά)

visit counter

Η παρουσία του Ελληνισμού της Πόλης σύμφωνα με έρευνες ανάγεται από τα χρόνια του Βυζαντίου. Τότε ηΚωνσταντινούπολη είχε περίπου 42.000  κατοίκους εκ των οποίων το 80% ήταν ελληνικής καταγωγής χρησιμοποιώντας την Ελληνική ως κύρια και μητρική γλώσσα. Όταν το 1453 Έγινε η Άλωση της Πόλης, πολλοί από τους Έλληνες-Βυζαντινούς εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη για  χώρες της ανατολικής και δυτικής Ευρώπης.

Στην συνέχεια υπήρξε μια ανάκαμψη όταν οι Σουλτάνοι έδωσαν δικαιώματα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο από τότε είχε την Πρωτοκαθεδρία για τους Ανατολικούς Ορθόδοξους παγκοσμίως. Έτσι με πρώτο πατρίαρχη τον Γεννάδιο ο Ελληνισμός της Πόλης άρχισε να παίρνει και πάλι τα πάνω του με αποτέλεσμα να δοθούν προτεραιότητες σχετικά με την παιδία και με τα διάφορα προβλήματα του τόπου. Το 1500 υπολογίζεται πως ζούσαν 30.000 Έλληνες και Ελληνικής καταγωγής κάτοικοι στην Πρώιμα Εξισλαμισμένη Κωνσταντινούπολη που ονομάστηκε Istanbul και έγινε το κέντρο της Τουρκικής-Οθωμανικής Διοίκησης την εποχή εκείνη.

Στην συνέχεια με το πέρασμα των χρόνων Οι Οθωμανοί έδιναν μεγάλα προνόμια στους εκάστοτε Πατριάρχες με σκοπό την συσπείρωση του Αλλόδοξου Ελληνικού στοιχείου της Αυτοκρατορίας και από την άλλη πλευρά την Οικονομική βοήθεια που έδιναν πάντα οι Προύχοντες Έλληνες της Πόλης στο εκάστοτε Οθωμανικό-Τουρκικό καθεστώς της εποχής καθώς δεν υπήρχαν δείγματα μισαλλοδοξίας εκ μέρους της επίσημης διοίκησης τα χρόνια εκείνα.

Το 1821 με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων της  Ηπειρωτικής Ελλάδας άρχισαν τα πρώτα προβλήματα της Ελληνικής κοινότητας στη Toυρκία. Εκείνα τα χρόνια υπολογίζεται πως οι Έλληνες της περιοχής της Ευρύτερης Κωνσταντινούπολης ανερχόταν σε 180.000 καθώς και οι Έλληνες του Πόντου, της Πίκρας Ασίας, Ίμβρου Τενέδου και Ανατολικής Θράκης πάνω από 1.500.000 άνθρωποι.

Μετά το πέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας το 1823 και την επίσημη αρχή του Ελληνικού κράτους με Βασιλικούς θεσμούς το 1830 προερχόμενοι από το εξωτερικό, άρχισαν οι πρώτες ενδείξεις εθνικής συνοχής των Μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ηπειρωτική Μικρά Ασία και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Θράκης και Κωνσταντινούπολης. Το 1897 με τον Τούρκο-Ελληνικό πόλεμο αρκετοί από τους Έλληνες της Τουρκίας πήγαν να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Φυσικά η ήττα της Ελλάδας ήταν κάτι λογικό καθώς δεν υπήρξε ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή ανάμεσα στα 2 κράτη.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι το 1912 βρίσκουν τον Ελληνισμό της Τουρκίας στην καλύτερη δυνατή φάση του: 15.000 Έλληνες στη Ίμβρο και Τένεδο, 1.500.000 Έλληνες στην Σμύρνη και στον Πόντο, 512.000 Έλληνες στην Ανατολική Θράκη καθώς και 275.000 Έλληνες στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης και τα Πριγκηπονήσια. Το σύνολο του κόσμου αυτού είχε μια άριστη οικονομική κατάσταση στις εστίες του, και ήταν το πρώτο κομμάτι από πλευράς είσπραξης φόρων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία- που σημειωτέων πολλές θέσης είχαν αποδοθεί και σε Έλληνες της Τουρκίας…

Με τον ΤουρκοΕυρωπαϊκό πόλεμο του 1919-1922 για την πλευρά των Τούρκων άρχισε η σημασία καθολικής αποδοχής για ανεξαρτησία από τους Σουλτάνους που είχαν επιβάλλει απολυταρχικό καθεστώς ειδικά μετά το 1800. Το κίνημα των Νεότουρκων με ηγέτη τον Μουσταφά Κεμάλ (που αργότερα ονομάστηκε Ατατούρκ -Atat?rk=πατέρας των Τούρκων-) άρχισε να καταστρώνει σχέδια για την ενδυνάμωση του =ς Τουρκικού στοιχείου της Μικράς Ασίας. Στον πόλεμο αυτό αρκετοί Έλληνες της Τουρκίας βοήθησαν τον Κεμάλ για την σύσταση ομάδων και Τσετών.

Τα σχέδια της Ελλάδας με αποστολή 200.000 ένοπλων στρατιωτών στην Μικρά Ασία με σκοπό την -κατάληψη της ΄Αγκυρας (!) είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας αφού 500.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 1.100.000 τράπηκαν σε άτακτη φυγή και μετανάστευσαν υποχρεωτικά στην Ηπειρωτική Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου που γειτνιάζουν με την Μικρά Ασία. Με την πυρπόληση της Σμύρνης (Άγνωστο από πιο προκαλέστηκε, άλλοι μιλάνε για Ελληνική ενέργεια με σκοπό εκδίκηση κατά των Τούρκων) τελειώνει η ύπαρξη του Ελληνισμού της Πίκρας Ασίας που έζησε εκεί 3.100 χρόνια.Η Ανατολική Θράκη είχε την ίδια τύχη: 450.000 Έλληνες από εκεί αναγκάζονται σε μετανάστευση και υποχρεωτική μετακίνηση.

Η συνθήκη της Λοζάνης ήρθε σαν βάλσαμο για την Ελλάδα και την Τουρκία: Οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία -αλλά και οι Τούρκοι της Ηπειρωτικής Ελλάδας που ανέρχονταν σε 680.000 ανθρώπους, ήλπιζαν για επιστροφή. Όμως για χάρη της εθνικής ομοιογένειας που ήθελαν και τα 2 κράτη η Τουρκία θα δεχόταν 680.000 τουρκικής καταγωγής και Τούρκους από την Ελλάδα, και από πλευράς της η Ελλάδα θα δεχόταν 1.600.000 Έλληνες της Πίκρας Ασίας, Πόντου, και Ανατολικής Θράκης. Οι περιουσίες παρότι ήσαν δυσανάλογες συμψηφίστηκαν και έτσι το ζήτημα αυτό έκλεισε παρόλες τις αντιδράσεις που είχαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Το 1923 στην Δυτική Θράκη που παραχωρήθηκε στην Ελλάδα ζούσαν 115.000 Μουσουλμάνοι και Τουρκικές Ομάδες, όλοι απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή. Εθνολογικά αυτός ο πληθυσμός περιλαμβάνει τους Ροδοπαίους -Πομάκοι- που είναι Σλαυοι εξισλαμισμένοι, και μιλάνε Πομάκικα -παραλλαγή της Βουλγαρικής Γλώσσας, καθώς επίσης αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμμία σχέση με την Τουρκία ούτε με το Τουρκικό έθνος.

Στην Κωνσταντινούπολη έπειτα από τις αναγκαστικές αναχωρήσεις ανθρώπων λόγω του Πολέμου, έμειναν 120.000 Έλληνες -και εθνολογικά αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως Ελληνική Μειονότητα της Τουρκίας. Η συνθήκη της Λοζάνης ξεκαθαρίζει την Διασφάλιση των Συνόρων -Θαλασσίων και Χέρσων- μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με μόνη εξαίρεση την ύπαρξη 2 μειονοτήτων : Στην Δυτική Θράκη την Μουσουλμανική Μειονότητα -γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρξαν πειστικές ενδείξεις για χαρακτηρισμό της ως Τουρκική, καθώς και την διατήρηση της Ελληνικής -Εθνολογικά και Θρησκευτικά- Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης και των νήσων γύρω από αυτήν (Πριγκηπονήσια) καθώς και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου.

Μέχρι το 1928 η μειονότητα ανέπαφη άρχισε να δραστηριοποιεί το δυναμικό της διοργανώνοντας καρναβάλια, χώρους, καθώς και εσπερίδες και άρχισε να συστήνει την άρχουσα τάξη της η οποία έμελλε να παίξει κυρίαρχο ρόλο μέσα στην Νεοσύστατη Τουρκία όπου σημειωτέων οι Έλληνες της Πόλης προσδοκούσαν να βοηθήσουν το νεοσύστατο κράτος να πάει μπροστά.

Το 1928 έπειτα από μια πολύ καλά συντονισμένη επιχείρηση φανατικοί Τούρκοι καίνε το μεγαλύτερο μέρος της Συνοικίας εκτοπίζοντας ένα σωρό Έλληνες. Το αίτημα ήταν η μοναδική ως τότε περιοχή της Κωνσταντινούπολης που κατοικούσαν Έλληνες αποκλειστικά να γεμίσει με Μουσουλμάνους. Πράγμα που έγινε…

Στη συνέχεια η οικονομική ανάκαμψη της Τουρκίας βοήθησε και την Ελληνική Κοινότητα που μεταξύ 1929-1942 είχε αναπτύξει στα μέγιστα τα οικονομικά της μεγέθη και φυσικά δεν υπήρχε λόγος καν για την οικονομική της Ευμάρεια.
Με την άνοδο του Ναζισμού η Τουρκία ανήθικε πεισματικά να συμπράξει με τους Ευρωπαίους συμμάχους και έτσι εσωτερικά παρότι κρατήθηκε τυπικά μια ουδετερότητα το μέτωπο ήταν έτοιμο για επιχειρήσεις εθνικών εκκαθαρίσεων που στόχο είχαν την ανάδειξη του Μουσουλμανικού στοιχείου ως μοναδικού κυρίαρχου στην Νεότερη Τουρκική Κοινωνία.

Varlik Vergisi

Το 1942 Η Τουρκική Κυβέρνηση με κρυφό -μυστικό στην αρχή- διάταγμα έβγαλε το περιβόητο Varlik Vergisi – Τον περιβόητο φόρο περιουσίας που υποχρέωνε όλες τις μειονότητες της χώρας -Τους Αρμενίους, Τους Εβραίους αλλά κυρίως τους Έλληνες να δώσουν μεγαλύτερη υπέρμετρα φορολογία στο Κράτος με το αιτιολογικό των χαμηλών εισοδημάτων από το σύνολο των 21.000.000 κατοίκων της χώρας τότε λόγω του πολέμου που μαίνονταν έξω από τα σύνορα της Τουρκίας σε όλο το κόσμο….Οι μειονότητες όπως ήταν φυσικό μην έχοντας άλλες επιλογές πλήρωσαν βαρύ το τίμημα το να ζουν στην Τουρκία…Παρόλα αυτά καινούργιες μέρες πρόβαλαν έστω και έπειτα από τις πρώτες μεταναστεύσεις Ομογενών που δεν είχαν τι άλλο να κάνουν στην Πόλη…

Μετά το 1942 μέχρι το 1954 άρχισαν να ανακάμπτουν οι δείκτες. Οι Έλληνες της Πόλης είχαν πάντα 2-5 βουλευτές στο Τουρκικό Κοινοβούλιο και φυσικά η παντοδυναμία της Μειονότητας σε συνδυασμό με το δεινές κύρος που άρχισε να αποκτά το Οικουμενικό Πατριαρχείο έκαναν διάφορους κύκλους να νομίσουν πως η καινούργια εθνική απειλή της χώρας πλέον ήταν οι ίδιοι οι Ρωμιοί… Ενδεικτικά από την περίοδο 1942-1955 μπορούμε να συλλέξουμε καταρρίπτει στοιχεία της υπεροχής των Ελλήνων… το 15% κάθε χρόνο της φορολογίας του Τουρκικού Κράτους προερχόταν από τους Έλληνες.. το 25% των Επιχειρήσεων και μαγαζιών στην Πόλη με συνολική δύναμη το 45% της Εγχώριας Τουρκικής αγοράς φάνηκε στην Ελληνική Μειονότητα… Τα σχολεία της Πόλης – τα 34 Δημοτικά και Νηπιαγωγεία και τα 5 Γυμνάσια λύκεια(Ιωακέιμιο, Κεντρικό, Ζωγραφειο, Γένους Σχολή, Ζάππειο) είχαν πάντα πάνω από 5.000 μαθητές…

http://constantinoupoli.com/

Η μονή της χώρας κωνσταντινούπολη

visit counter

Έκκληση στήριξης του έργου της Χαράς Νικοπούλου

visit counter

ΕΚΚΛΗΣΗ του ΒΛΑΣΗ ΓΩΓΟΥΣΗ

Άκουσα φίλοι αναγνώστες μου πριν λίγο στο ραδιόφωνο την ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ , την γνωστή και ως « ΗΡΩΪΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΈΒΡΟΥ».

Για όσους δεν την ξέρουν πρόκειται για έναν Άγγελο που έστειλε ο Θεός στην Ελλάδα .

Η ΧΑΡΑ ( θυγατέρα του τότε Προέδρου του Αρείου Πάγου ΒΑΣΙΛΗ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ) όταν την ρώτησαν σε ποιο σχολείο της Εκάλης ή του Κολωνακίου θέλει να διορισθεί διάλεξε και πήγε να διδάξει σ`ένα ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙ της ….ΘΡΑΚΗΣ , γιατί φρονεί ότι είναι περισσότερο χρήσιμη στα παιδιά του Μεγάλου Δερείου της Θράκης απ`όποιο δήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας..

Η Νικοπούλου, η οποία παρά το γεγονός ότι έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού, από φανατικούς τουρκόφωνους μουσουλμάνους και διώχθηκε από το σπίτι που της είχε παραχωρηθεί από το ελληνικό δημόσιο όχι μόνο παρέμεινε και δίνει την δική της μάχη αλλά μαζί με τον σύζυγό της έγιναν δημότες του χωριού , μεταφέροντας εκεί και τα εκλογικά τους δικαιώματα , προκειμένου να εγκλιματιστούν πλήρως και να γίνουν «κομμάτι» του πληθυσμού.

Ένα άλλο συγκλονιστικό γεγονός που βάζει την σφραγίδα του σ`αυτή την χαρισματική Ελληνίδα , ήταν όταν αρνήθηκε να λάβει την τιμητική πλακέτα από τα χέρια του βουλευτή της Ν.Δ. Φλώρινας, Στάθη Κωνσταντινίδη, λέγοντας:

«Δεν μπορώ να πάρω την πλακέτα από έναν βουλευτή που έχει υπογράψει το ΦΕΚ 240 που παραχωρεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας στους ξένους» (δείτε το βίντεοεδώ).Η ΧΑΡΑ απεδέχθη βέβαια το βραβείο που της απένειμε η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ . για το μοναδικό εθνικό της έργο

Και τώρα στο «δια ταύτα».

Άκουσα την ΧΑΡΑ όπως σας είπα λίγο πριν να κάνει έκκληση σε μας , τους στρογγυλο καθισμένους στους πολυτελείς μας καναπέδες να λέει :

«Βάλτε έστω ¨ΕΝΑ ΕΥΡΩ στην τράπεζα ΠΕΙΡΑΙΩΣ ( λογ. 6670- 109859 – 581 ) ή τηλεφωνείστε στο 6948/781892, για να μπορεί να λειτουργήσει ένα ίδρυμα που φτιάξαμε ώστε να παραμείνει η Θράκη Ελληνική « .

Όσοι θέλουν να βοηθήσουν οικονομικά το νέο εγχείρημα της «Κιβωτού» μπορούν να καταθέτουν την προσφορά τους στον τραπεζικό λογαριασμό 6670-109859-581 - ΙΒΑΝ:GR5001716700006670109859581 στην Τράπεζα Πειραιώς. 

Πληροφορίες στα τηλέφωνα :2531084228 – 6948781892

Εγώ θα κατεβώ Δευτέρα πρωί, φίλοι μου αναγνώστες , να καταθέσω κάτι τις από την πενιχρή μου σύνταξη στην Τράπεζα Πειραιώς.

Κάν τε και σεις το ίδιο, σας παρακαλώ.

Δρ Βλάσης Γωγούσης

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ !

Διαβάστε επίσης όσοι άπληστοι κι` αχόρταγοι πασάρατε «νομίμως» τα εκατομμύρια σας στην αλλοδαπή και αν δεν βάλετε βαθιά στην τσέπη σας το χέρι για να καταθέσετε κι` εσείς ένα ποσόν, τότε σβύστε αυτό που γράφει στην ταυτότητα δίπλα στη λέξη « υπηκοότης» και γράψ`τε με μεγάλα γράμματα : "το ΧΡΗΜΑ , ο ΘΕΟΣ μου "!

Πηγή

Η φωτιά του Οικουμενισμού κατακαίει τα πάντα. Οι πρόσφατες ενέργειες αποδόμησης της Εκκλησίας του Χριστού.

visit counter

Ὅσο ἐπιταχύνονται καὶ ἐντείνονται οἱ ρυθμοὶ ἐμπεδώσεως τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ λοιμοῦ, τόσο οἱ Ἐπίσκοποι βυθίζονται στὸ τέλμα τῆς ἀπραξίας, τῆς δειλίας, τῆς ὀλιγωρίας. Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ ἐπίσκοποι ἀποδομοῦν συστηματικὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν προδίδουν, οἱ δὲ λοιποὶ ποιμένες καθεύδουν! Ἔχουν ἀφήσει τὴν φωτιὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνεξέλεγκτη νὰ κατακαίει τὰ πάντα.

Ρώμη, 21/4/2014, Προσευχή γιὰ τὴν Εἰρήνη!

 Τὰ πρόσφατα βλάσφημα κατορθώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀποδεικνύουν καὶ πιστοποιοῦν τὴν ἀδράνεια τῶν ποιμένων, ἀλλὰ καὶ τοῦ λαοῦ, ποὺ κατάφεραν μὲ ὅπλο τῆς ὑπακοῆς στοὺς Ἐπισκόπους νὰ τὸν εὐνουχήσουν. Ἔτσι ἀποδέχεται ἀπαθὴς καταστάσεις, ποὺ ἄλλοτε θὰ προκαλοῦσαν κύματα ὀργῆς καὶ σεισμὸ ἀντιδράσεων Ποιμένων καὶ πιστῶν.

Ρώμη, Προσευχή γιὰ τὴν Εἰρήνη

Πρωτοστατοῦν δὲ στὴν ἐμπέδωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὰἱστολόγια ποὺ (καὶ τὶς τελευταῖες μέρες) δημοσιεύουν αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ἀθλιότητες, ἀφοῦ, παρουσιάζοντας τὶςφωτογραφίες τῶν συμπροσευχῶν, συντελοῦν στὸν ἐθισμὸ κλήρου καὶ λαοῦ στὰ γεγονότα αὐτά, χαρακτηρίζοντας μάλιστα δόλια καὶ παραπλανητικὰ τὴν αἱρετικὴ γραμμὴ τῶν συμπροσευχῶν ὡς «ἀσχήμιες»!

    Ὁ ἐθισμὸς θὰ ἀποφευγόταν, μόνο ἂν ὑπῆρχε ἡ –ἐξ ἱερᾶς ἀγανακτήσεως– ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικὰ ἀσχημονοῦντας, ὅπως ἔκαναν πάντα οἱ Ἅγιοι Πατέρες σὲ παρόμοιες περιπτώσεις, κάτι ποὺ τώρα δὲν γίνεται. Ἀντίθετα τὰ καταγγέλλοντα ἱστολόγια καὶ οἱ ὄπισθεν αὐτῶν ποιμένες, ἐνῶ τοὺς καταγγέλλουν, ταυτόχρονα παραμένουν στὴν ἀγκαλιὰτῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ  (ἐφαρμόζοντας μια σχιζοφρενικὴ τακτική) τοὺς μνημονεύουν καὶ «κοινωνοῦν» μὲ αὐτούς, ποὺ κατὰ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς «ποδηγετοῦνται ἀπὸ τὸ διάβολο»!

Γράφει συγκεκριμένα ὁ κ. Σεραφεὶμ τὸ 2011: «Πῶς εἶναι δυνατόν νὰ ἀποδέχονται χριστιανοὶ ἐπίσκοποι συμπροσευχὰς» μὲ τοὺς μύστες τῆς «δαιμονικῆς παναιρέσεως» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «μὲ τοὺς δαιμονιῶντας ὀπαδοὺς τῶν ἀνθρωποκατασκευασμένων ψευδοθρησκειῶν τῶν ὁποίων  μέντωρ, ἐμπνευστὴς καὶ ποδηγέτης εἶναι ὁ διάβολος; ...Ἡ ἀπροκάλυπτος ...καταπάτησις τῶν Θείων καὶ Ἱ. Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ διά τούς ἀνωτέρω ὄνειδος καί πτῶσιν» (Βέβαια, ὁ κ. Σεραφεὶμ διαζωγραφίζει διὰ τῶν ἀνωτέρω τὴν δική του καὶ τῶν ὁμοίων του πτώση, ἀφοῦ, παρότι ἔχει διαπιστώσει τὴν πτώση του, δὲν παραλείπει νὰ ὑποδέχεται καὶ νὰ μνημονεύει τὸν πεπτωκότα Πατριάρχη, τόν ἄξιο «ὀνειδισμῶν», τὸν συμπροσευχόμενο μὲ τοὺς «ποδηγετούμενους ὑπὸ τοῦ Διαβόλου»!).

Ἂς θυμηθοῦν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποιμένες, ποὺ πολλάκις ἀναφέρονται στὸν ἀγωνιστὴ Καντιώτη, τὸν θεωροῦν δάσκαλό τους καὶ καπηλεύονται τὸ ὄνομά του, τί ἔκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος γιὰ θέματα πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς τάξεως πολὺ μικρότερης σημασίας. Σήμερατὰ πάντα προδίδονται καθημερινῶς καὶ ἡ ἀντίδραση τῶν ποιμένων εἶναι μηδενική. Οὔτε τὸ ἓν δέκατο, ὅσων ἔκανε ὁ Καντιώτης κάνουν, ἐναντίον τῆς ἐσχάτης στὴν ἱστορία παναιρέσεως, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἄλλα τὸν ἐξυμνοῦν!

Ἀπὸ τὸ 2009, μετὰ τὴν ἐλπιδοφόρα «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔπαθαν καθίζηση. Προανήγγειλαν τὴν ἐκτύπωση τῶν «Λεχθέντων καὶ Πραχθέντων», διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀποδεικνυόταν μὲ λόγο καὶ εἰκόνα «τὸ βδέλυγμα» τῆς προδοσίας τῆς περὶ τὸ Φανάρι συμμορίας τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἀλλὰ εἶναι τόσος ὁ ζῆλος τους καὶ τὸ θάρρος τους, ὥστε μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια νὰ μὴ ἔχουν καταφέρει ἀκόμα, ὄχι μόνο νὰ τὰ κυκλοφορήσουν, ἀλλ’ οὔτε κἂν νὰ τὰ συντάξουν! Ποιός τοὺς σταμάτησε, ἂν ὄχι ὁ φόβος ἀπὸ τὰ ἐναντίον τους μέτρα τῶν ἡγετῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Καὶ κατόπιν ὁμιλοῦν περὶ δυνητικῆς διακοπῆς μνημοσύνου!

Ἂς δοῦμε ὅμως τὰ νέα Οἰκουμενιστικὰ κατορθώματα καὶ τὶςνίκες, τὶς ὁποῖες ἐπιτυγχάνουν οἱ Οἰκουμενιστές, ἀγωνιζόμενοι οὐσιαστικὰ χωρὶς ἀντίπαλο. Καὶ βέβαια «ὁ κατοικῶν ἐν οὐρανοῖς ἐκγελάσεται αὐτοὺς καὶ ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς», ἀλλὰ φοβούμαστε μήπως, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς συμβιβασμένους οἰκτρά πλέον κληρικούς,  μαζί τους «ἐκγελάσεται» καὶ τὸν ἄσφαιρο ἀγῶνα τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν.

1. Βοστώνη, 19 και 20 Απριλίου 2014. – Συνηθισμένα νοσηρά οικουμενιστικά φαινόμενα στη Μητρόπολη Βοστώνης. Φέτος στον Ορθόδοξο Καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τελέσθηκε από τον Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο οικουμενι(στι)κή Αναστάσιμη Λειτουργία παρουσία του Καρδινάλιου Seán P. O'Malley. (Σ.σ.: Προσέξτε, οἱ "Ἀκτίνες" συμβάλλουν στὸν Οἰκουμενιστικὸ Μιθριδατισμό, βαπτίζοντας "συνηθισμένα" τὰ φαινόμενα τῶν συμπροσευχῶν!) http://aktines.blogspot.gr/2012/04/blog-post_7566.html

(Στὴ Βοστώνη) διάβασε ο Καρδινάλιος το Ευαγγέλιο, σαν να ήταν αληθινός Κληρικός της Εκκλησίας, έδωσαν κατόπιν καιΛειτουργικό ασπασμό αγάπης, σαν να είναι πνευματικοί αδελφοί, που μάλλον έτσι νοιώθουν ο ένας για τον άλλο.

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

Μετέδωσαν οἱ μὲν στοὺς δὲ τὸ φῶς (ἢ τὸ σκότος;) τῆς Ἀναστάσεως, μοίρασαν καὶ τσούγκρισαν αὐγὰ ὡς ἀδελφοὶ ἐν Χριστῶ ὀρθόσοξοι καὶ αἱρετικοί!

 2. Ρώμη- Τρίτη 15/04/2014. Στις 15 Απριλίου στη Βασιλική της Santa Maria in Trastevere τελέσθηκε Εσπερινός στημνήμη των μαρτύρων που θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό σε όλο τον κόσμο τον τελευταίο αιώνα.

(σ.σ. Ἄρα ἀποδίδουμε ἴση τιμὴ στοὺς μάρτυρες, αἱρετικοὺς καὶ Ὀρθόδοξους! Καὶ ἐφευρίσκουν συνεχῶς νέες ἑορτές!).  Η συμπροσευχή  οργανώνεται κάθε χρόνο την Μεγάλη Εβδομάδα από την Παπική  Κοινότητα  του Αγίου Αιγιδίου.

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_4567.html

3. Μητρόπολη Ἀθηνῶν, 20/04/2014. Μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, υπήρχαν και δυο Αρμένιοι κληρικοί και όλοι μαζί έψαλλαν το "Χριστός Ανέστη".

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

4. Ρώμη, 21 Απριλίου 2014, Οἰκουμενιστικὴ συμπροσευχὴ γιὰ τὴνΕἰρήνη.

Η Παπική οικουμενιστική Κοινότητα Αγίου Αιγιδίου, μαζί με Ορθόδοξους και Προτεστάντες, εκπροσώπους των χριστιανικών κοινοτήτων που υπάρχουν στη Ρώμη συγκεντρώθηκαν στη βασιλική της Santa Maria in Trastevere, με την ευκαιρία του κοινού Πάσχα, για να συμπροσευχηθούν για την ειρήνη.

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8659.html

5. Μετά την «μεταπατερική» έρχεται και η «μετακανονική» θεολογία!

 Ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος ποὺ «γέννησε» καὶ ἀνέθρεψε τὴν «μεταπατερικὴ θεολογία» ἐγκυμονεῖ καὶ ἑτοιμάζεται νὰ κυοφορήσει τὴν «μετακανονικὴ θεολογία».

http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3526.html

6. Στὴν Κύπρο, στὸν ἅγιο Γεώργιο Ἀμμοχώστου, στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, δίπλα στὸν Κωνσταντίας Βασίλειο ἦταν ὁ Μουσουλμάνος Μουφτής (ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴ θρησκεία του δὲν πιστεύει, ὅτι ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἀλλὰ ὅτι κάποιον ἄλλον ἔβαλαν στὴ θέση του...)!

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

7. «Ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος τέλεσε την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Βελιγραδίου.  Στη Θεία Λειτουργία παρέστησαν ο Επίσκοπος Ρεμεζιάνας Ανδρέας και Παπική αντιπροσωπεία  με επικεφαλής τον Αποστολικό Νούντσιο Orlando Antonini. Μετά τη λειτουργική σύναξη ο Πατριάρχης παρέθεσε δεξίωση και αντάλλαξε ευχές στο κτίριο του Πατριαρχείου».

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6112.html

Γιὰ νὰ μὴ ἔχει λοιπόν, καμία ἀμφιβολία καὶ ὁ πλέον καχύποπτος ἢ ἀδαὴς πιστός, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι προδότες τῆς Πίστεως καὶ προχωροῦν κατόπιν συγκεκριμένου σχεδίου καὶ χρονοδιαγραμμάτων (ἐλαστικῶν καὶ προσαρμοζομένων ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων), παραθέτουμε ἄλλη μιὰ φορά δύο, ξεχασμένα ἀπὸ πολλούς, πειστήρια τοῦ ἐγκλήματος:

Ὁ μητροπολίτης Ἀχαΐας Ἀθανάσιος, ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίαςτῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση –ἀπολογούμενος μάλιστα στὸ Βατικανό, ἐπειδή καθυστεροῦμε νὰ δηλώσουμε ὑποταγή(!)– εἶπε τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικά:

«Στην Ελλάδα βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ λεπτή κατάσταση, γιατί, ενώ ο αρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) και οιμητροπολίτες επιθυμούν να έχουν μια σημαντική συνεργασία με την ΚαθολικήΕκκλησία, (σ.σ. ουδεμία αναφορά για επιστροφής τους στην Ευαγγελική Αλήθεια και αποκήρυξη την αιρέσεων) αυτοί έχουν και ευθύνες προς τον κόσμο, τους πιστούς, πολλοί από τους οποίους δεν είναι προετοιμασμένοι στην προοπτική του διαλόγου, ενώ άλλοι έχουν μιαάποψη πιο φονταμενταλιστική για την Εκκλησία. Αυτό για μας είναι ημεγάλη πρόκληση να προετοιμάσουμε τον κόσμο, να τον διαπαιδαγωγήσουμε, για να μη αντιδράσει επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις και πληροφορίες, που δεν ανταποκρίνονται στα γεγονότα... Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι έχουμε ανάγκηχρόνου, ελπίζω όχι υπερβολικού,  για να  σχηματίσουμε τη συνείδηση  του  κόσμου»!!!  («Ὀρθόδοξος Τύπος», 1444, 1/2/2002).

Αυτές οι δηλώσεις του Αχαΐας Αθανασίου έχουν ιστορία, και η πρόσφατη αφετηρία τους βρίσκεται στις αποφάσεις της Β΄ Συνόδου του Βατικανού(!!!), οι οποίες έγιναν αποδεκτές από τον οικουμενιστή πατριάρχη Αθηναγόρα και όσους τον ακολουθούν. Την αποκάλυψη, όσων προαποφασίστηκαν από τα οικουμενιστικά κέντρα και προοδευτικά πραγματοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ λαοῦ καὶ μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν «ὀρθοδοξούντων» ἐπισκόπων, μᾶς δίνει ἤδη ἀπὸ τὸ 1967 ὁ τότε ἀρχιμανδρίτης καὶ κατόπιν Μητροπολίτης Τυρολόης Παντελεήμων Ροδόπουλος, παρατηρητὴς τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Έγραφε: «Διετυπώθη ὑπό τινων ΡΚαθολικῶν συνέδρων μία παράδοξος θεωρία περὶ ἐπιτεύξεως τῆς ἑνώσεως μεταξὺ τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου». Ἡ Ἕνωση θὰ«ἐπιτευχθῆ σταδιακῶς καὶ οὐχὶ διὰ διαπραγματεύσεων ἐκκλησιαστικο-θεολογικῶν» σὲ  τρία στάδια:

«α) Φιλία καὶ ψυχολογικὴ προπαρασκευή,

  β) μερικὴ  μυστηριακὴ  κοινωνία καὶ

  γ) πλήρης μυστηριακὴ κοινωνία».

(Μπιλάλη Σπυρ., ἀρχιμ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τ. Β΄, σ. 413).

Π.Σ.

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση

«Εγώ πάω στον Παράδεισο. Εσύ μείνε εδώ με τον μπαμπά». Μια Ιταλίδα θυσιάζει την ζωή της για να σώσει το αγέννητο παιδί της

visit counter

25 Ιουνίου 2012 (LifeSiteNews.com) – Όταν η Chiara Corbella έμαθε ότι ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί, ήταν μια μεγάλη χαρά που κατέληξε όμως σε μια γλυκόπικρη τραγωδία για τη νεαρή Ιταλίδα μητέρα, που πέθανε αυτό το μήνα, αφού ανέβαλε τη θεραπεία του καρκίνου της για να σώσει το αγαπημένο της μωρό.

Σε μια ιστορία που στους Ρωμαιοκαθολικούς θυμίζει εκείνη της σύγχρονης καθολικής αγίας Gianna Molla, η Κιάρα και ο σύζυγός της Enrico Petrillo ξεκίνησαν μια αξιοθαύμαστη πορεία πίστης το 2010, όταν έμαθαν ότι ήταν έγκυος στον Francisco – και ότι η Κιάρα είχε μια επιθετική μορφή καρκίνου, όπως αναφέρει το Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων (CNA).

Η είδηση ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή για το ζευγάρι, καθώς τα δύο αδέλφια του Φρανσίσκο, η Μαρία και ο Δαβίδ, είχαν πεθάνει λίγο μετά τη γέννησή τους. Στην πραγματικότητα, η Κιάρα και ο Ενρίκο είχαν γίνει δημοφιλείς ομιλητές υπέρ της ζωής και κατά των εκτρώσεων, μιλώντας για τις λίγες πολύτιμες στιγμές τους με κάθε ένα από τα δύο πρώτα παιδιά τους πριν η σύντομη ζωή τους τελειώσει.

Αυτή τη φορά, οι γιατροί, είπαν ότι ο Φρανσίσκο ήταν υγιής και αναπτυσσόταν κανονικά. Έτσι, όταν συμβούλευσαν την Chiara να αρχίσει αμέσως θεραπεία για τον καρκίνο της, εκείνη αρνήθηκε, περιμένοντας να γεννηθεί ο Φρανσίσκο το Μάιο του περασμένου έτους. Ο καρκίνος προχώρησε, στερώντας από την Chiara την όραση στο ένα μάτι προτού τελικά υποκύψει στις 13 Ιουνίου 2012.

«Πάω στον Παράδεισο για φροντίσω τη Μαρία και τον Δαβίδ, εσύ μείνε εδώ με τον μπαμπά. Θα προσεύχομαι για σένα», έγραψε η Chiara στο μωρό της Φρανσίσκο σε μια επιστολή, μια εβδομάδα πριν το θάνατό της.

Η κηδεία της Chiara τελέστηκε από τον γενικό Βικάριο της Ρώμης, καρδινάλιο Agostino Vallini, ο οποίος αποκάλεσε την Chiara “δεύτερηGianna Beretta.”

Η καθολική αγία Gianna Molla ήταν Ιταλίδα παιδίατρος η οποία πέθανε το 1962 από επιπλοκές που προκλήθηκαν από ένα ινομύωμα στην μήτρα της, αφού αρνήθηκε τόσο την έκτρωση όσο και την υστερεκτομή, επειδή ήταν έγκυος στο τέταρτο παιδί της.

Αν και η ιστορία είναι μια τραγωδία για τους εξωτερικούς παρατηρητές – και βεβαίως και για τον Enrico, με τον οποίον ήταν παντρεμένη η Κιάρα – οι τελευταίες συνομιλίες του ζευγαριού αποκαλύπτουν, σύμφωνα με τα λόγια του νεαρού άντρα, «μια ιστορία αγάπης πάνω στο σταυρό» που έμοιαζε ότι θα νικήσει ακόμη και το θάνατο.

«Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο σταυρός – αν το αγκαλιάσεις με τον Χριστό – παύει να είναι τόσο άσχημος όσο φαίνεται. Εάν έχεις εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του, θα ανακαλύψεις ότι αυτή η πυρκαγιά, αυτός ο σταυρός, δεν καίγεται, και ότι η ειρήνη μπορεί να βρεθεί μέσα στον πόνο και η χαρά μέσα στο θάνατο», είπε ο Enrico, στο CNA. «Πέρασα πολύ χρόνο φέτος σκεπτόμενος αυτή τη φράση από το Ευαγγέλιο που λέει ότι ο Κύριος δίνει ένα σταυρό που είναι γλυκύς και ένα φορτίο που είναι φως.

“Όταν κοίταξα στην Chiara όταν ήταν έτοιμη να πεθάνει, προφανώς ήμουν πολύ αναστατωμένος. Αλλά βρήκα το θάρρος και λίγες ώρες πριν – ήταν περίπου οκτώ το πρωί, η Κιάρα πέθανε το μεσημέρι – την ρώτησα.

“Είπα: «Αλλά Chiara, αγάπη μου, είναι αυτός ο σταυρός πολύ γλυκός, όπως λέει ο Κύριος; Με κοίταξε και χαμογέλασε, και με απαλή φωνή είπε, «Ναι, Enrico, είναι πολύ γλυκός».

“Έτσι, ολόκληρη η οικογένεια δεν είδε την Chiara να πεθαίνει ειρηνικά, αλλά ευτυχισμένα, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό.”

Ο Enrico είπε ότι θα πει στον γιο του Φρανσίσκο, όταν μεγαλώσει, ότι «το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή» είναι το «άφησε τον εαυτό σου να αγαπηθεί για να αγαπήσεις και να πεθάνεις ευτυχισμένος», και ότι «αυτό είναι που η μητέρα του, η Chiara, έκανε».

“Επέτρεψε στον εαυτό της να αγαπηθεί, και κατά κάποιο τρόπο, νομίζω ότι αγάπησε τον καθένα με αυτόν τον τρόπο», είπε. «Την αισθάνομαι πιο ζωντανή από ποτέ. Το  να είμαι σε θέση να την δω να πεθαίνει ευτυχισμένη ήταν για μένα μια πρόκληση στο θάνατο».

πηγή

Άγιον Όρος και Ευρωπαϊκά κονδύλια..

visit counter

Του Αγιορείτου Μοναχού Βλασίου(«Ορθόδοξος Τύπος» 28-2-2014)

--------------------
ΠΟΛΛΟΙ, τόσον Μοναχοί όσον και Λαϊκοί, φρονούν, πιστεύουν και λέγουν ότι τα Ευρωπαϊκά χρήματα που πήρε το Άγιον Όρος για την αναστήλωση των Ι. Μονών του από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ακάθαρτα, καταραμένα, μολυσμένα και βέβηλα, επειδή προέρχονται από Σιωνιστές Ευρωπαίους, αιρετικούς, μασόνους, άθεους και άπιστους, ως έτι το πλείστον ανθρώπους, που θεσμοθετούν και νομιμοποιούν ανερυθριάστως την ανομία και την ασέβεια˙ και όχι από αδελφούς Ορθοδόξους Χριστιανούς• και δεν έπρεπε να τα είχε πάρει.
Άλλοι πάλιν φρονούν το αντίθετον• ότι τα χρήματα αυτά είναι... ευλογία και δώρον της Παναγίας για την αναστήλωση των Ι. Μονών της!
Άλλοι πάλιν λέγουν ότι μας ανήκουν. Δικά μας είναι και μας τα παίρνουν με τους φόρους και μας τα δίνουν πίσω ως «συναιτερικόν δώρον».

Εμείς όμως, για να δούμε ποιοι φρονούν ορθά και ποιο είναι το σωστό, πρέπει να ψάξουμε τις Θείες Γραφές και τους Αγίους Πατέρας, για να ιδούμε πώς ενεργούσαν και έπρατταν οι ευσεβείς άνθρωποι σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Ο Μέγας Αντώνιος λέγει, κάθε τι που θέλει να μάθει ο άνθρωπος αν είναι ορθό, πρέπει να έχει την μαρτυρία των Θείων Γραφών. Ωσαύτως και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λέγει ότι κάθε τι που θέλει ο άνθρωπος να μάθει αν είναι γνήσιο και όχι κάλπικο, να το δοκιμάζει στην «Λυδίαν Λίθον», που είναι οι Θείες Γραφές. Παρόμοιον παράδειγμα μπορούμε να φέρουμε και το μηχάνημα που έχουν οι Τραπεζίτες, με το οποίον τσεκάρουν τα χαρτονομίσματα, αν είναι γνήσια ή κάλπικα.
Οι Θείες Γραφές λοιπόν είναι ο καθρέπτης, που δείχνει και ξεχωρίζει την αλήθειαν από το ψεύδος. 

Βρίσκουμε λοιπόν, στην Παλαιά Διαθήκη (Βασιλειών Γ', Ε' 15-32), ότι ο βασιλιάς του Ισραήλ Σολομών έκτισε Ναό στον αληθινό Θεό τον ποιητή ουρανού και γης. Και αποτάθηκε στο βασιλιά τής Τύρου Χιράμ και έκαμε συμφωνία μαζί του να αποστείλει ο Χιράμ τούς δούλους του στο Όρος του Λιβάνου να κόψουν κέδρινα και πεύκινα ξύλα για την ανοικοδόμηση του Ναού, όπως και έγινε. Με αντάλλαγμα κατ' έτος ο βασιλιάς Σολομών να στέλνει στον Χιράμ 20 χιλιάδες σίκλων σιταριού και 20 χιλιάδες σίκλων λαδιού.
Όμως, ως αναφέρει η Γραφή, «ο Χιράμ αγαπούσε τον Δαυίδ, τον πατέρα Σολομώντος πάσας τας ημέρας». Ήταν δηλαδή προσφιλής τόσον στον βασιλιά Δαυίδ όσο και στον περιούσιο Λαό του Θεού και σεβόταν τον αληθινό Θεό του Ισραήλ.
Βρίσκουμε επίσης και στο κατά Λουκάν Ιερόν Εύαγγέλιον (Ζ', 1-10), ότι ένος εκατοντάρχου εθνικού (Ρωμαίου) ο δούλος ήταν πολύ άρρωστος και κόντευε να αποθάνει. Και άκουσας τα κατορθώματα του Χριστού έστειλε Ιουδαίους πρεσβυτέρους να τον καλέσουν να πάει στο σπίτι του να θεραπεύσει τον δούλο του. Όταν συνάντησαν τον Χριστό τού ανήγγειλαν περί του ασθενούντος δούλου του εκατοντάρχου και του είπαν επίσης ότι ο εκατόνταρχος αυτός αγαπά το έθνος των Ιουδαίων και την συναγωγή τους αυτός τους την έκτισε.
Βλέπουμε εδώ ότι ο εθνικός αυτός και τον περιούσιο Λαό τού Θεού αγαπούσε και τον Θεό σεβόταν των Ιουδαίων παρόλο που δεν ανήκε σ’ αυτόν. Ο Θεός δέχεται τις εισφορές και ευεργεσίες των αγαθοπροαιρέτων εθνικών.
Βρίσκουμε επίσης στους Ψαλμούς του Δαυίδ το έξης: «Παιδεύσει με δίκαιος εν ελέει και ελέγξει με, έλαιον δε αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου» (ΡΜ' 5). Δηλαδή θα δεχθώ την παιδεία και τον έλεγχο που προέρχεται με αγάπη από τον δίκαιο, δεν θα δεχθώ όμως την βοήθεια και ελεημοσύνη του αμαρτωλού και άσεβους.

Οι Αποστολικές διατάξεις ορίζουν να μη δέχεται ο πρεσβύτερος τα δώρα των πορνών που προσφέρονται στον Οίκο του Θεού, ούτε από οποιονδήποτε άλλο αμαρτωλό αμετανόητο. «Όθεν προσεκτέον εστί μη λαμβάνειν τον ιερέα προσφοράν, μηδέ προσφέρει υπέρ των τοιούτων οι την αμαρτίαν αναίδην διενεργούσι μήποτε και αυτός συγκατακριθή»(Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης).

Επίσης: «Οι εν αμαρτίαις γενόμενοι και μη μεταγνόντες, ου μόνον ουκ εισακουσθήσονται προσευχόμενοι αλλά και τον Θεόν παροξύνουσιν, υπομιμνήσκοντες αυτόν της εαυτών μοχθηρίας˙ περιΐστασθε ουν τας τοιαύτας διακονίας ως άλλαγμα κυνός και μίσθωμα πόρνης˙ εκάτερα γαρ τους νόμους απηγορεύεται• ούτε γαρ Ελισσαίος τα παρά του Αζαήλ κομισθέντα εδέξατο» (κεφ. Ζ, βιβ. Δ΄ Αποστολικών Διατάξεων).

Βρίσκουμε και στο βίο του Αγίου Οσιομάρτυρος Στεφάνου του Νέου (28 Νοέμβριου), ότι ως ηγούμενος που ήταν, όχι μόνο δεν υπέγραψε τα Πρακτικά της εικονομαχικής Συνόδου της Ιερείας όταν οι απεσταλμένοι τού τα έφεραν στη Μονή, αλλά και τους εξεδίωξε ως αιρετικούς, μη δεχθείς ούτε τα προσφερόμενα από τον αυτοκράτορα προς αυτόν δώρα και τρόφιμα. Ανέφερε μάλιστα ότι δεν ήτο δυνατόν να γευθεί από αυτά τα όποια του προσέφεραν οι αιρετικοί.
Από όλες αυτές τις μαρτυρίες βγαίνει το συμπέρασμα: Ότι ο Θεός δέχεται τις εισφορές, βοήθειες και ευεργεσίες ανθρώπων με αγαθή προαίρεση, αυτών που σέβονται την αρετή, την αλήθεια και την ευσέβεια. Δέχεται την ευεργεσία στην Εκκλησία του και στον πιστό Λαό Του, όταν αυτή προέρχεται από αγαθοκίνητα χέρια. Όταν όμως αυτή προέρχεται από πονηρούς ανθρώπους, που εργάζονται ασυστόλως την αμαρτία και είναι ασεβείς, υποκριτές και εχθροί τής αληθείας, της ευσεβείας και της αρετής, που όχι μόνο πράττουν την ασέβεια φανερώς, αλλά και την νομιμοποιούν και θεσπίζουν νόμους που αρέσουν στον Διάβολο και στους οπαδούς του και υποχρεώνουν τους συνεταίρους να συμβαδίζουν στο ίδιο αντίθεο πνεύμα και δόγμα, όχι μόνον δεν την δέχεται ο Θεός αλλά και τιμωρεί αυτήν και τους εργάτας αυτής.

Το είπαν οι Ευρωπαίοι αρκετές φορές: Όποιος δεχθεί τα ευρωπαϊκά χρήματα (δωρεές), πρέπει να δεχθεί και το πνεύμα και το δόγμα τής Ευρώπης.

Καλύτερα ήταν να μη έπαιρνε το Άγιον Όρος τα ευρωπαϊκά κονδύλια, (παρόλα τα τεράστια ποσά που εχρειάζοντο να αναστηλωθούν), αλλά να άνοιγε ένα «έρανο για αναστήλωση των Ιερών Μονών του Άθω» και στο εσωτερικό τής χώρας, αλλά και στον απόδημο Ελληνισμό, και ο Θεός θα βοηθούσε να εμαζεύοντο τα απαιτούμενα ποσά και θα εμνημονεύοντο ως δωρητές κι ευεργέτες, αδελφοί εν Χριστώ Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Τον καιρό την Τουρκοκρατίας κατέφευγαν προς βοήθεια Αγιορείτες Μοναχοί για τις καυθείσες ή ερημοθείσες Μονές τους, μόνον σε Ορθόδοξους λαούς, όπως Ρουμάνους, Ρώσους και άλλους.
Οι 18 Αγιορείτικες Μονές έπρεπε να μιμηθούν το καλό παράδειγμα των Ι. Μονών Κωνσταμονίτου και Εσφιγμένου που δεν υπέπεσαν στον πειρασμό των Ευρωπαϊκών πακέτων.

Πάντως το μεγαλύτερο σημείο ότι δεν ευηρεστήθη η Παναγία για τη λήψη των Ευρωπαϊκών πακέτων, για την αναστήλωση των Μονών της, στο Περιβόλι Της, είναι ότι ήρθε στις Μονές του Άθω η δυσάρεστη είδηση, η απαίτηση από τις Ιερές Μονές φορολογίας 23%, από τους Πολιτικούς τής Χώρας επ' ευκαιρία της οικονομικής κρίσεως, κατά καθοδήγηση προφανώς από τους Ευρωπαίους Εταίρους.
Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα το Άγιον Όρος ήτο απηλλαγμένο φορολογίας τόσον στην Βυζαντινοκρατία, όσο και στην Τουρκοκρατία. Πολλοί είπαν ακόμη ότι ίσως με την λήψη των Ευρωπαϊκών κονδυλίων, αργότερα τεθεί θέμα καταργήσεως του αβάτου του Αγίου Όρους, με νέους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάποτε κάποιος ρώτησε: Τι είναι Ευρωπαϊκή Ένωσης; Και κάποιος άλλος απάντησε: «Ευρωπαϊκή Ένωσις είναι Συνωμοσία ομάδος κρατών κατά του θελήματος και των εντολών του Θεού».