Σχολιασμός στόν "Χαιρετισμό" τοῦ Καθηγητοῦ κ. Γεωργίου Μαρτζέλου εἰς τό Οἰκουμενιστικόν Συμπόσιον

visit counter

06. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ "ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ" ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΤΖΕΛΟΥ

Σχολιασμός στόν "Χαιρετισμό" τοῦ Καθηγητοῦ κ. Γεωργίου Μαρτζέλου

Ἀρχίζει νά ἀποκτά ἀρκετά μεγάλο θεολογικόν ἐνδιαφέρον τό ἐν ἐξελίξει ζήτημα, τής μέλλουσας "Πανορθόδοξης" Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων, ἡ ὁποῖα, ξεκίνησε  νά προετοιμάζεται ἤδη ἀπό τό παρελθόν ὡς μία Νέα καί  ἡ Ι΄ (10η) Οἰκουμενική Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων· ἀλλά λόγῳ τῆς σταδιακῆς μεγίστου διαστροφῆς καί τῆς ἀναντίρρητου σύγχρονης ἀλλοίωσις, τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, ἐλέω τῆς  Οἰκουμενι(στι)κῆς Διαβολο-κίνησις τῶν ψευδο-Διαχριστιανικῶν καί ψευδο-Διαθρησκειακῶν σχέσεων, στήν σύγχρονη Ἐκκλησιστιακή ἱστορία, ἡ Προσυνοδικά προετοιμασθῆσα, ὥς ἡ Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας, κατέλληξεν νά εὐνουχίζεται καί νά ὑποτιμάται ἡ μέλλουσα Σύνοδος, ἐλέω τῶν Φαναριώτικων ψευδοδοξιῶν ὑπό τοῦ Εokumenikou Vicarius Papa, τό altrer ego τοῦ πάπα τῆς Ρώμης, δηλαδή τοῦ νύν  Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς Νέας Ρώμης καί "Πάπα τῶν Ὀρθοδόξων" κ. Βαρθολομαίου· καί ἀπό  μίαν περίοπτην, περιπόθητη καί ἄκρως πολυαναμενούμενη Νέαν καί Δέκατην (10ην) Ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδο, τήν περιορίζουν, τήν κουτσουρεύουν καί τήν προπαγανδίζουν ἀνόνητα οἱ τραγελαφικοί καί θλιβεροί Λατινόφρωνες "ὀρθόδοξοι" Οἰκουμενιστές, ὥς μίαν "Μεγάλην", δῆθεν "Ἁγία" καί Πανορθόδοξον Σύνοδο! [1]

Βασικός Πατριαρχικό-ἀκαδημαϊκός συνεργάτης καί φανατικός Οἰκουμενιστής, καθῶς καί ὁ σφοδρώτατος προπαγανδιστής καί ὑπέρμαχος τοῦ αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ τῶν Ἀντιχαλκηδώνιων, ὥς τῶν δῆθεν "Ἀρχαίων Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν" (λές καί ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία, ὅλως ξαφνικά, εἰς τήν σύγχρονη  πραγματικότητα τοῦ ἑκατοντάχρονου σχεδόν Οἰκουμενισμοῦ, "γονιμοποίησεν" καί "ἐγέννησεν" ἐξωσωματικῶς: τέκνα, θυγατέρες, ἀδελφές, ξαδέλφες, μητέρες, πεθερές, νύμφες, ἐγγόνια κ.ο.κ., ἐξάπαντος ἄλλες τάχα μου ἰσότιμες καί ὁμότιμες "Ἐκκλησίες";!) εἶναι ὁ γνωστός λόγιος Καθηγητής μας καί ὁ Διευθυντής τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἰδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν κύριος Γεώργιος Μαρτζέλος. Τοῦ ὁποῖου τόν "Χαιρετισμό" εἰς τό Οἰκουμενιστικόν Συμπόσιον, ἐκ καθηκόντως, ὀφείλομεν υἱκῶς, νά κρίνομεν τό κατά δύναμιν, μιᾶς καί δέν χαιρώμαστε καθόλου μέ τήν  ὅλη Συγκρητιστική καί Μεταπατερική δραστηριότητά του. [2]

 Ἐπί τῆς Α΄ παραγράφου, ἔχομεν νά σημειώσομεν τά ἑξῆς:

1. Εἶναι ἆραγέ, ἡ Ἐκκλησιολογική ἀρμοδιότητα, τῆς "Πατριαρχικῆς" Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθῶς καί τῆς Πατριαρχικῆς ἱερᾶς Μονῆς Βλατάδων τῆς Θεσ/νίκης, γιά νά πληροφορήσουν δῆθεν "ὑπεύθυνα", τό οἰκουμενικόν Ὀρθόδοξο πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, περί τῆς μελλοῦσης Πανορθόδοξου-καί (προ)λεγομένης-ὡς δῆθεν "Ἁγίας" καί "Μεγάλης" Συνόδου;

2. Ὑπεύθυνη καί Ἐκκλησιολογική ἐνημέρωση, δέν ἐδύναντο νά πράξουσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πρός στούς Ἐπισκόπους των, καί οἱ τίμιοι ἐπίσκοποι μέ τήν σειρᾶ των νά τά μεταβιβάσουσιν καλῶς στίς ἱερατικές συνάξεις των, καί κατά ἐκκλησιο-λογικήν συνέπειαν, οἱ σεβαστοί Κληρικοί,  νά ἐνημερώσουν  τήν ἐνοριακή πιστεύουσαν Κοινότητα;

3. Καί ἡ κατ΄ ἐξοχήν  Ἐκκλησιολογική καί Κανονική, ἐξάπαντος  ἀρμοδιότητα τῶν  ἱερῶν Τοπικῶν Συνόδων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού πῆγε;

4. Γιατί κ. καθηγητά, βραχυκλώνετε καί εὐνουχίζετε, θεωρητικῶς ἀλλά καί πρακτικῶς, τήν Ὀρθοδοξη Πατερική Ἐκκλησιολογία καί τήν Συνοδική ἱεροκανονικότητα μέ τέτοιες ἀνευθυνοϋπεύθυνες ἀντιεκκλησιολογικές καί ἀντικανονικές "πρωτοβουλίες";

5. Καί διά τίνα ὑπέρτατου Θεολογικοῦ καί Ἐκκλησιολογικοῦ λόγου καί ὑπό τίνων ἀπαρασάλευτων Πατερικῶν καί ἀπλανῶν ἐπιχειρημάτων, παρακάπτονται καί ὑποσκάπτονται, οἱ Τοπικές Συνόδοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν;

6. Μήπως δέν γίνεται  "ὑπεύθυνη ἐνημέρωσις" τοῦ πληρώματος (ἐπισκόπων-πρεσβυτέρων-διακόνων και λαοῦ) τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, ὑπό τῶν Τοπικῶν Συνόδων τους καί ἀναλαμβάνεται τέτοιου εἶδους Οἰκουμενιστικο-ἀκαδημαϊκά Συμπόσια καί Φαριζαϊκά Συνέδρια;

7. Καί γιατί ἆραγέ, νά ὑφιστάμεθα, τέτοιο Πανορθόδοξο Συνοδικό ἔλλειμα;

8. Ποία ἡ ἀνωτέρα ἀνάγκη τότε, ὑπάρξεως, τῶν ἱερῶν Συνόδων, τῶν ἐπισκόπων/ῶν καθῶς καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ὅταν παίρνονται ἐρήμην αὐτῶν, τέτοιου εἶδους ἀπαράδεκτες, Δεσποτικές καί Φαναριώτικες "πρωτοβουλίες", εἰς βάρος τῆς Κανονικῆς Συνοδικότητας μέ τό ψευδοεπιχείρημα μάλιστα, τῆς πλαστῆς καί ψευδώνυμου (παρα)πληροφωρήσεως τῆς Ἐκκλησίας;

9. Μήπως, γιά νά ἐφευρίσκεται τρόποι καί λόγοι, γιά μία, ἤ καί πολλές  καλές(;) δικαιολογίες, εἰς τούς οἰκουμενιστικούς Πατριαρχικούς κύκλους, ἵνα πληροφοροῦσιν καί διοχετεύουσιν αὐτοί, ὅπως τούς συμφέρουν ἀκριβῶς, τά θεολογικά πράγματα καί γράμματα;

10. Μήπως τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συμπόσιο περί τῆς μέλλουσας Συνόδου, διεξήχθη, γιά τόν ἀκριβῶς  ἀντίθετον λόγο, ἀντί τῆς ἀντικειμενικῆς καί ἀληθοῦς Θεολογικῆς πληροφόρησις, ἐκείνον τῆς κακόδοξου παραπληροφόρησις;

Σεβαστέ μου Καθηγητή καί δάσκαλε, κύριε Γεώργιε Μαρτζέλο: γιά νά εἶναι  μία Σύνοδος, de facto  Ἁγία, Κανονική, Μεγάλη, Οἰκουμενική, Θεοφόρα, Ὀρθόδοξη, Χαρισματική, Θεόπνευστη, ἀπλανής κ.λπ., δέν θά ἔπρεπε νά ὑφίσταντο, καί οἱ ἀνάλογες Κανονικές, Χαρισματικές καί Δογματολογικές προϋποθέσεις καί τά ἀπλανή κριτήρια;

Ἀπερίφραστα λοιπόν καί ἐρωτοῦμεν: ποία, ἤ μᾶλλον ποιές θά εἶναι, ἐκείνες οἱ Ἁγίες, οἱ Μεγάλες, οἱ Χαρισματικές, οἱ Θεοφόρες, οἱ Καθολικές (διαβιοῦν Θεοπτικά, δηλ. ἐμπειρικά καί καθολοκληρίαν, τήν Θεολογία τῶν Πατέρων) κ.ο.κ.  Προσωπικότητες, πού ἐξ αὐτῶν τῶν Χαρισματούχων, Θεολογικά καί ἀναντίρρητα, πρόκειται ad hoc νά προσλάβει καί νά αὐτοπροσδιοριστεῖ, μέ  τό ἀνάλογο κύρος καί ἡ μέλλουσα  Πανορθόδοξη Σύνοδος;

Τό ἰσχυρόν ἐνδεχόμενο (πού σαφῶς καί ὑποβόσκει "σιωπηλᾶ"), βάση τινῶν ἀμφιλεγόμενων καί  ὑψηλότατων "ὀρθοδόξων" προσωπικοτήτων, νά εἶναι μία σκέτη ἀποτυχία, ἡ ἐν λόγῳ "Πανορθόδοξη" καί Οἱκουμενι(στι)κή Σύνοδος, καί νά ἀποκληθεῖ a posteriori,  ὡς μία ἀκόμη (παν)κακόδοξη, καί ἄρα παν-Ληστρική Σύνοδος, δέν παίζει;

Μά ἀσφαλῶς (!) καί παίζει, ἐτοῦτο τό θλιβερόν ἐνδεχόμενο, διότι πάνω-κάτω, αὐτά δέν εἶναι πού μᾶς διδάσκατε εἰς τά μαθήματα τῆς ἀκαδημαϊκῆς Δογματικῆς σας;

Καί ἐπειδή ἀρκετοί ΚΑΙΡΟΣκόποι "ἀναβαθμιστές θεολόγοι", οἱ ἄριστοι  καί πιστοί διάκονοι τοῦ Σχολαστικοῦ Νεοβαρλααμισμοῦ, δηλ.  τοῦ σύγχρονου "Μεταπατορικοῦ Νεοπατερισμοῦ"  ἤ καί  τοῦ "Μεταπατερικοῦ Νεοπατορισμοῦ"· πού ἔχουν μάλιστα, καλῶς ἤ κακῶς, καί ἰδιαίτερη "εὐαισθησία" μέ τίς πολυποίκιλες βεβαιότητες τῶν πλησίων τους, πρέπει νά ἀντιληφθοῦσιν κάποτε καί κάπως, ὅτι: ἄν δέν συγκληθεῖ, τινά ἱερά καί ἡ Ἁγία  Ι΄ (10η) Οἰκουμενική Σύνοδος, ἵνα ἐπιλυθεῖ, τό Δογματολογικόν καί Ἐκκλησιολογικόν ζήτημα, τῶν παναιρετικῶν "δύο ἄκρων"  τοῦ "Ζηλωτισμοῦ" καί τοῦ "Οἰκουμενισμοῦ", καί δῆ νά καταδικασθεῖ ὁ ἐωσφορικός καί πολυαιρετικός Οἰκουμενισμός, ὅποια Σύνοδος παραταύτα καί νά συγκληθεῖ,  μέ τό ὅποιονδήποτε περιτύλιγμα καί φαίνεσθαι (δηλ. τίτλον καί ὑπότιτλον) παραγκωνίζοντας  ἐτοῦτην τήν μεγίστην Θεο-λογικήν προϋπόθεσην καί προβληματικήν/θεματολογίαν, δηλαδή  ἐξάπαντος "τό" μείζων καί "τό" Οἰκουμενικόν πρόβλημα, τῆς Φίλης Ὀρθόδοξιας, θά εἶναι διά ταύτα  εἰς τίς συνειδήσεις τῶν ἀπανταχοῦ νόρμαλ Ὀρθοδόξων (μέ τήν Ρωμανίδειον θεολογικήν ἔννοια), προδεδικασμένη καί προφανερομένη, ὡς "αὐτοεκπληρούμενη προφητεία" τό ἄδοξον καί τραγελαφικόν τέλος, τέτοιας ἐν λόγῳ Συνόδου.

Καί ὅλα αὐτά, δέν τά σημειώνουμεν τυχαία, ἤ, ἐλέω Προορατικοῦ καί Προφητικοῦ Χαρίσματος, ἀλλά διότι ἐντοπίσαμεν ἕνα σημαίνων στοιχεῖον, ἕνα ἀδιαμφησβήτον Ἐκκλησιολογικόν γεγονός μάλιστα, τό ὁποῖον, δυστυχῶς, ἐμεῖς δέν προσέξαμεν καλῶς (πολύ πιθανόν καί σωρηδόν ἄλλων), καθότι φαίνεται ὅτι θά καθορίσει σημαντικά, ἤ μᾶλλον θά χαλάσει γιά τά καλά, τήν Οἰκουμενιστική "σουπίτσα" τῆς  Πανορθοδόξου "Μεγάλης" Συνόδου. Πρόκειται μᾶλλον, διά τινά ἀναμενόμενην στρατηγική κίνησιν ἐκ τῆς Ρωσσικῆς ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας, ἀλλά δέν παύει νά εἶναι, ἕνας ἀκόμη "ἐκρηκτικός μηχανισμός", στά θεμέλια, τῆς μέλλουσας Συνόδου! Πρόκειται διά τινά σημαντικόν Προσυνοδικόν γεγονός ἐν τῷ Σαμπεζῇ, πού ἡ ὅντος Μεγάλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν ἀδελφῶν μας Ρώσσων καθῶς καί τῶν ἑτέρων ἀδελφῶν μας Γεωργιανῶν, πού δέν ὑπέγραψαν ἕναν σοβαρόν θεολογικόν κείμενον τῆς Πανορθόδοξου Διασκέψεως: περί τῆς  ἀποστολῆς  τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ! [3]

Προφανῶς, καί πολύ πιθανόν, τά Σλάβικα Πατριαρχεία, νά ἔχουσιν σοβαρές  Ἐκκλησιολογικές καί Δογματολογικές ἐνστάσις, ἐπί τοῦ θεολογικοῦ κειμένου, πέραν καί μακράν τῶν ἐθνοφυλετικῶν τάσεων, πού πολύ συχνά-πυκνά, οἱ Φαναριώτες, τούς κατηγοροῦσιν. Ἔχει λάβει κανείς σας, (ἐννοῶ τούς ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξους τῆς Οἰκουμένης, πού τυχόν διαβάζουν ἐτοῦτες τίς σκέψεις μας) τινά σοβαρήν καί ὑπέυθυνον ἐνημέρωση ἐκ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί ἐνορίας του, ὠς πρός τό ποίες εἶναι, οἱ συγκεκριμένες θεολογικές ἐνστάσεις τῶν Ρώσσων καί τῶν Γεωργιανῶν, καί δέν ὁμοφωνοῦν οἱ ἀδελφοί μας, μέ τίς δῆθεν "ὁμόφωνες" ἀποφάσεις, τῶν Οἰκουμενιστῶν Νεογραικῶν; Δέν ἔχω ἀκόμη καταλάβει ὅμως, γιατί ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες "μή ἐθνοφυλετιστές" (sic), συμπεριφερόμαστε ἀδιάλειπτα, ἕναντι τῶν Σλάβων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, ὥς ἀνόητοι Γραικύλοι κάθε εἶδους, ἀντί ὡς βέροι Ρωμηοί;!

Ἔχομεν, ἤ ὄχι, ὅπως τότε μέ τό Ρωμαίϊκον imperium, τήν οἰκουμενικήν  ὑπεροπλίαν; Τότε, γιατί  μερικοί "ἕλληνες" Προκαθήμενοι, ὁμιλοῦσιν "ἐκ καθέδρας" κατά τῶν Σλάβων,  ὑπεροπτικά καί ὑποτιμητικά;

Ἔχομεν καί λέμεν, (θαυμάστε τό σημερινόν καί ἀνόητον κατάντημα τῶν Οἰκουμενιστῶν), ἐκ Φαναριώτικης τώρα ἀπόψεως, ὁ Οἰκουμενιστής πατριάρχης τοῦ Γένους τῶν Ρωμηῶν κ. Βαρθολομαῖος καί ἡ ἀκαδημαϊκή Νεοβαρλααμίζουσα κομπανία του: α΄) ἔχουσιν ἐπιτακτικήν ἀνάγκη, τόν Αἱρεσιάρχην καί Ἀρχιιησουΐτην τῆς CIA, πάπα τῆς Ρώμης· β΄) ἔχουν ἄμεσον ἀνάγκη, τόν ψευδο-Ἀρχιεπίσκοπον τῶν Ἀγγλικανῶν, γεννητόρων τοῦ Μασσωνικοῦ κράτους τῆς Ἀμερικῆς· γ΄) Ἔχουσιν μανιῶδη ἀνάγκη, τά διεθνή φόρα τῶν Ταλμουδιστῶν, δηλ. τά Ἰσραηλίτικα (Σιωνιστικά) Συμβούλια ἐκ τῆς Ἀμερικῆς καί ἀλλοῦ· δ΄) ἔχουν "ἱεροκορανική" ἀνάγκη, τούς "μονοθεϊστές ἀδελφούς των", δηλ. Ἀμερικανόφιλους Χότζες καί Ἰμάμηδες τοῦ Ἰσλάμ· ε΄) ἔχουν ὡστόσον, βαθυτέραν ἀνάγκη, τίς "Ἀρχαίες Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες" δηλ. Συροϊακωβίτες, τούς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου, Ἀρμενίους κ.ο.κ. αἱρετικούς Μονοφυσίτες· στ΄) ἔχουν ἀνάγκη τόν Ἀμερικανόδουλο Δαλάϊ Λάμα· ζ΄) ἔχουν ἀνάγκη τόν διεθνή, Γερμανικόν καί Ἀμερικάνικον Προτεσταντισμό τοῦ ΠΣΕ· η΄) ἔχουσιν ἀνάγκη τούς Μακντοναλντο-ποιημένους Μασσώνους· ἐνῶ ἄκρως μεροληπτικά, καί γιατί ἆραγέ, δέν ἔχουσιν καμία ἀνάγκη τό Πατριαρχεῖον τῶν Ρώσσων καί δῆ τούς κατακρίνουν ὁλημερίς ὡς ἐθνοφυλετιστές καί ἐθνικιστές; (!!!) Γιατί ἆραγε; Ποίοι νομίζουν ὅτι εἶναι, "οἱ αἰχμάλωτοι" τοῦ Θεοσκότεινου Φαναρίου;  Μήπως, τά "Ἡνωμένα Πατριαρχία Ἀμερικῆς;" Τότε, διά ποῖον λόγο, διεκδικοῦμεν ὡς  Ἕλληνες, ἐθνικιστικῶς(;), τά τέσσερα Πρεσβυγενή Πατριαρχία τῆς Ρωμηοσύνης (μιᾶς καί ἡ Ρωμηοσύνη, δέν ταυτίζεται ἀπόλυτα, καί μάλιστα ὑπερύπταται κοσμοπολίτικα καί ἀρχοντικά, ἐκ  τῆς ἀγκυλωμένης Ἐλλαδικῆς ἐθνικότητας), ἐνῶ τό πέμπτον Πατριαρχεῖον τῶν Ὀρθοδόξων Λατίνων, ἐκείνον τῆς παλαιᾶς Ρώμης, τό χαρίσαμεν ἀμαχητί, στούς Βάρβαρους καί σατανοκίνητους Φραγκολατίνους; Ἔχομεν μήπως, ἀπελευθερώσει, ἐκ τῆς μάχαιρας τοῦ Ἰσλάμ,  τά τέσσερα Πρεσβυγενή Πατριαρχία μας; Ὑπόδουλοι δέν εἶμεθα; Ἥ μᾶλλον, εἶμεθα βολευμένοι; Ὑπό ἀλλόθρησκων κατακτητῶν, δέν εἶμεθα ἀκόμη, ραγιάδες; Ντρεπόμεθα νά τό ὡμολογήσουμεν στούς ἑαυτούς μας; Καί γιατί; Αὐτά μάς διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη καί βέρα Ρωμηοσύνη μας; Ἔχομεν ἀπελευθερώσει τήν αἰματοβαμένην, τήν κουτσουρεμένην Αὐτοκέφαλην καί ἀρχαίαν Ἀρχιεπισκοπήν, τῆς νῆσου Κύπρου; Μᾶς ἔλυσεν τό Κυπριακόν πρόβλημα, ὁ "ἕν Χριστῷ ἀδελφός μας" πάπας; Μᾶς τό ἔλυσεν μήπως ὁ Πράσινο-μισοφέγγαρος Πατριάρχης τοῦ Γένους μας; Οἱ Ρωμηοί τῆς τότε ἐλευθέρας καί Βασιλεύουσας, ἄν θυμάμαι καλῶς, ἀνέβαζαν καί ἑτέρας φυλῆς (ἐκτός τῶν Ἑλλήνων) αὐτοκράτορες ἀλλά καί πατριάρχες Ρωμηοῦς. Ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες-Ρωμηοί, τήν σήμερον, δέν μᾶς φτάνει πού ἔχομεν διεθνῶς τά χάλια μας, πού διαβιοῦμεν κυρίως, ἐντός τινῶν κατεχομένων καί λεηλατημένων  κρατιδίων, διεκδικοῦμεν ἐτσιθελικά καί ἐθνοφυλετικά, τήν Ἑλλαδικότητα τῶν Πατριαρχίων; Αὐτό μᾶς μάρανεν λοιπόν;! Αὐτή εἶναι ἡ μετάνοια μας; Ποία Ἑλλᾶς ὑφίστατο, καί τί εἶδους Ἕλληνες ὑπήρχασιν, πρό τῆς ὑποδουλώσεως καί κατακτήσεως, καί τῶν πέντε (!) Πρεσβυγενῶν Πατριαρχίων; Δυνάμεθα ἆραγέ, νά διακρίνομεν καλῶς, τόν Οἰκουμενικόν Ἑλληνισμόν, δηλ. τήν πολυδύναμην καί φερέλπιδα Ρωμηοσύνην τῶν Ὀρθοδόξων μέ τήν ἐκχριστιανισμένη ἑλληνικήν παιδεία της, ἐκ τοῦ Νεο-ἑλλαδικοῦ, ἥ καί τινός Νεογραικυλίστικου  νοσηροῦ ἐθνικισμοῦ, ἐξάπαντος ἐθνοφυλετισμοῦ; Μᾶλλον ὄχι, ἔτσι; Καί γιά νά μήν παρεξηγηθῶ ἀπό κακοπροαίρετους, δέν ὑπονοῶ διόλου, νά ἐνεργήσομεν ἀδιάκριτα καί ὑπέρ πάντων τῶν Ρωσσικῶν ἰδεοληψιῶν καί ἐθνοφυλετικῶν των συμφερόντων, ὑπέρ τινοῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ τῆς δῆθεν Τρίτης Ρώμης· διότι ὑφίστατο ἀκόμη ἐν ἀδικίᾳ ἡ Νέα Ρώμη ἐν τῇ Πόλῃ, κι ἄν δέν γίνει ἡ ἄρση τῶν Θεομίσητων ἀμαρτιῶν καί πολυχρόνιων δεσμῶν της, δέν θά ἠσυχάσομεν. Μέ μίαν ὅμως Γραικυλίστικην καί Λατινόφρωνα διπλωματία καί συμπεριφορά, ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Φαναρίου, χάσαμεν πάλιν καί πολλάκις, καί ὑποδουλώθησαν στόν ζυγόν τῶν "μετριοπαθῶν ἀποκεφαλιστῶν" ἄπαντα τά Πατριαρχία καί οἱ Ἀρχιεπισκόπες μας. Ἀλλά τουλάχιστον, ἄς προσπαθήσουμεν, νά συγκλίνουσιν κάπως, τουλάχιστον τά πολυποίκιλα συμφέροντα, ὁλονῶν μας, πρός τήν Οἰκουμενικήν ἀπελευθέρωση ἁπάντων τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν τῆς Ρωμηοσύνης μας μέ τήν βοήθειαν τῆς παντοδύναμου Μόσχας κ.ἄλλων δυνάμεων, πρῶτα ὁ Θεός. Πίστευε κανείς μας, ὅτι θά λάβει τέτοιαν ρωμαλέα (ὑπο)στήριξην, τό καθεστώς τοῦ Ἄσσαντ; Θά πείραζε πολύ, ἐμᾶς τούς Νεοέλληνες ἤ καί Πολίτες τοῦ Φαναρίου,  νά εἴχαμεν δηλαδή ἐπιτροπικά καί τινά Σλάβον γιά Οἰκουμενικόν Πατριάρχην εἰς τήν Νέα Ρώμη τῆς Κων]πόλεως; Μέ τήν ἀδήριτον προϋπόθεσιν, τῆς σταδιακῆς καί συντεταγμένης ἀπελευθέρωσις, πάντων τῶν κατεχομένων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχίων καί Ἀρχιεπισκοπῶν μας; Ἆραγέ, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ὡς ἡττημένον καί κατεχόμενον ὑπό τῶν Ὀθωμανῶν Κεμαλιστῶν, μᾶς θέλει ἐσσαεῖ ὑπόδουλους Ραγιάδες τῆς ἰσλαμικῆς μάχαιρας;

Τότε γιατί ἐπαναλαμβάνει, τά Διεθνολογικά καί Προπατορικά Ἀμαρτήματα, τῶν προηγούμενων Προκατόχων του, τῶν Πατριαρχῶν καί τῶν Αὐτοκρατόρων; Γιατί σέρνεται παπόδουλα καί προτεσταντόπληκτα, σέ διπλωματικά καί διαβολόπνευστα παίγνεια; Δέν ἔχει ἀπόλυτον Πίστην καί ἐμπιστοσύνην, στόν Τριαδικόν Θεό καί στήν Ὑπερμάχον Στρατηγόν, τήν Κυρία Θεοτόκον;

Ποία ἡ ἀνάγκη τότε, νά συγκληθεῖ, μία Πανορθόδοξη Σύνοδος, σύνοδος φιάσκο, ἡ ὁποῖα δέν θά τολμήσει νά ἐπιλύσει τό ζήτημα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Γιά νά συγκαταριθμηθεῖ ἀνάμεσα στίς ἄλλες δόλιες, Ληστρικές καί ἀποτυχημένες Συνόδους;

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ:

[1] Πρωτ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ; http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post_51.html

[2] Οἰκουμενιστικά Δρώμενα: "Ο χαιρετισμός του Διευθυντή του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και Ομότιμου Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ Γεωργίου Μαρτζέλου στο συνέδριο με θέμα: «Προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο»". http://blogs.auth.gr/moschosg/2015/12/04/%CE%BF-%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9/

[3] ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ Ε΄, Προσυνιδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως ἐν Σαμπεζύ Γενεύης, http://www.romfea.gr/images/article-images/2015/10/romfea2/ANAKOINOTHEN.pdf

Ἡ ἀπεικόνισις τῆς " Ἁγίας οἰκογένειας" εἶναι ἀπόβλητη καί κακόδοξη· ἄς τό χωνέψουμεν ἐπί τέλους!

visit counter

 05.  Η ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ "ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ" ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΒΛΗΤΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΗ. ΑΣ ΤΟ ΧΟΝΕΨΟΥΜΕΝ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ!

Ἡ ἀπεικόνισις τῆς " Ἁγίας οἰκογένειας" εἶναι ἀπόβλητη καί κακόδοξη· ἄς τό χωνέψουμεν ἐπί τέλους!

Ἐξ Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί Ἐκκλησίας: Εἶναι ὄντως ἕναν ἀκαλαίσθητον, ψευδόδοξον, κακόβουλον καί αἱρετικόν θέαμα, καί φυσικά, ἐξαρτάται, ἀπό τήν ὑποκειμενική "αἰσθητική ὀπτική" ἑνός ἑκάστου τῶν Χριστιανῶν. Ἡ παραδοσιακή Ἁγιογράφιση, τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅμως, δέν εἶναι μία κοσμική ζωγραφική καί αἰσθητική τεχνοτροποία πού ὑπηρετεῖ ἀδιάκριτα, τίς πολυποίκιλες εἰκαστικές τέχνες καί τάσεις ὅπως ἐκείνες τῶν Δυτικῶν Χριστιανῶν... ἀλλά εἶναι βαθιά Χαρισματική-ὀντολογική-Μυστηριολογία! [1]

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἁγιογραφία, ἐξάπαντος ἔχει τήν ὑποχρέωση νά διακονεῖ πιστά τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία, δηλ. τά ὅρια, τά Σύμβολα καί τίς προϋποθέσεις, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅταν ἡ Ἁγιογραφία δέν ὑπηρετεῖ τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἐξυπηρετεῖ, ἄλλου εἶδους τεχνοτροποίες, θεολογίες καί σκοπιμότητες... τότε ἀποκλίνει, καί εἶναι ἀπόβλητη, ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητας.

Ἡ ἐν λόγῳ ζωγραφική παράστασις, τῆς δῆθεν "Ἁγίας Οἰκογένειας", εἶναι τέλεια ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ τῆς ἑτερόδοξης θεολογίας καί τῶν ἑτερόδοξων προϋποθέσεων, ἐκείνης τῶν Παπικῶν καί τῶν Προτεσταντῶν! [2]

Διδάσκει ὕπουλα, ἀποκρυφιστικά καί κακότροπα, τά αἱρετικά διδάγματα, κυρίως τῶν Μασσώνων καί τῶν Προτεσταντῶν, ὅτι ἡ Παναγία Δέσποινα καί Κυρία Θεοτόκος, δέν εἶναι Ἀειπάρθενος...!!! [3]

Ἄρα λοιπόν, ὅσοι ἀρέσκονται σέ τέτοιαν βλάσφημον καί ἀπόβλητον εἰκονογράφιση, ὅσους τούς ἐκφράζει, συνειδητά ἤ καί ἀσυνείδητα, ἐνῶ τήν ίδια στιγμή θεωροῦν τούς ἑαυτούς των ὡς "ὀρθοδόξους χριστιανούς", εἰδικά τό "ὀρθόδοξος" νά τό ἐπαναξιολογήσουν καί νά προβληματιστοῦν βαθύτερα...

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ Θεολογία της, ἀγαπητέ μας φίλε Ἁγιογράφε, δέν εἶναι μόνον, ἑνάντια, είς τήν πλανεμένη "Δυτική ὁνοματοδωσία" καί τήν παπική ἐορτή ("Holy Family", θεσπισμένη ὑπό τοῦ ψευδοἁγίου τοῦ Παπισμοῦ, Καρδιναλίου François de Laval) περί τῆς ἐν λόγῳ εἰκονολογίας, ἀλλά εἶναι, σφόδρα ἑνάντια, καί εἰς τήν ψευδο-εἰκονική "πραγματικότητα" (τῆς Μαριολογίας καί τῆς Ἰωσηφολογίας τῶν Δυτικῶν) πού προπαγανδίζει καί προσδιορίζει ἐωσφορικά. Ἡ Θεοτοκολογία, συνδέεται Θεολογικά, μόνον, μέ τήν Χριστολογία.  Ὀρθόδοξη "Ἰωσηφολογία" καί τινά παπίζουσα-προτεσταντίζουσα καί μασσωνίζουσα "Μαριολογία" εἶναι ἐξάπαντος ξένη, ἀπόβλητη καί ἐωσφορική, κακομυθία, διά τούς νόρμαλ ὀρθοδόξους Χριστιανούς.   Ὅλα τά ἄλλα εἶναι θρησκευτικά παραμύθια τῶν "ἁγιογράφων" πού ὑπηρετοῦν τά ἰδιοτελή των συμφέροντα, ἀντί τήν Ὀρθόδοξη Πατερική Θεολογία καί ἱερά Εἰκονολογία τῆς Ἐκκλησίας. [4]

Τοῦ Π.Π.Ν.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ:

[1] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ, Η ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΩΣ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. http://www.impantokratoros.gr/Theologia-Eikona.el.aspx

Στά Γερμανικά: DIE TRIADOLOGIE BASILIUS DES GROSSEN ALS FUNDAMENT DER DOGMATISCHEN LEHRE DER KIRCHE ÜΒΕR DIE ΙΚΟΝΕΝ http://www.impantokratoros.gr/DCD38A23.de.aspx

[2] Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση, Ἡχητικόν Ντοκουμέντο: Ἡ αἰρετική ἀπεικόνιση τῆς "Ἁγίας Οἰκογένειας" (Γιατί εἶναι ξένη καί ἀπόβλητη;), https://www.youtube.com/watch?v=EUZJW7btW1A

[3] Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζ., Ἡ αἱρετική ἀπεικόνιση τῆς «ἁγίας οἰκογενείας» (ἀποσπάσματα), http://www.impantokratoros.gr/6634DB70.el.aspx

"Οἱ ἀρχαῖοι γνωστικοὶ μῦθοι, μὲ διαδικασία ποὺ δὲν εἶναι τῆς παρούσης γραφῆς, μεταφέρθηκαν στὶς σύγχρονες μυστικὲς ὁμάδες, τὰ γνωστὰ «ὑπόγεια ρεύματα».

Γράφει ὁ Ἐδουάρδος Συρὲ στὸ βιβλίο του Οἱ Μεγάλοι Μύστες, σημαντικώτατο ἔργο τοῦ σύγχρονου θεοσοφισμοῦ (προλογισμένο δὲ σὲ μιὰ ἑλληνική του ἔκδοση ἀπὸ τὸν πασίγνωστο Μασόνο «θεολόγο» Καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Νικόλαο Λούβαρι): «Φαίνεται ὅτι στὶς πρῶτες χριστιανικὲς κοινότητες ὁ Ἰησοῦς λατρευόταν σὰν γυιὸς τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Ἰωσήφ, ἀφοῦ ὁ Ματθαῖος μᾶς δίνει τὸ γενεαλογικὸ δένδρο τοῦ Ἰωσήφ, γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι κατάγεται ἀπὸ τὸ Δαυΐδ. Στὸ σημεῖο αὐτὸ χωρὶς ἀμφιβολία, ὅπως καὶ σὲ μερικὲς ἄλλες γνωστικὲς αἱρέσεις, θεωροῦσαν τὸν Ἰησοῦ γυιὸ τοῦ Αἰωνίου, ὅπως τὸ Σαμουὴλ ἀργότερα. Ἡ παράδοσι στὴν προσπάθειά της ν’ ἀποδείξη τὴν ὑπερφυσικὴ καταγωγὴ τοῦ Ἰησοῦ ὕφανε τὸν πέπλο της τὸ χρυσὸ καὶ γαλάζιο, τὴν ἱστορία τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τῆς Μαρίας, τὸν Εὐαγγελισμὸ καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν παιδικὴ ἡλικία τῆς Μαρίας στὸ ναό» [100].

Ὁ περίφημος Ἀμερικανὸς Μασόνος Albert Pike (1809-1891), στὸ ἔργο του Ἤθη καὶ Δόγματα τοῦ Ἀρχαίου καὶ Ἀποδεδεγμένου Σκωτικοῦ Τύπου τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ, ἐπαναλαμβάνει – καταφάσκων - τὴν ἀντίληψη, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦταν γυιὸς τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ὅτι ἡ Μαρία ἀντιστοιχεῖ στὴν Ἀφροδίτη! [101] ".

[4] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ι. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ, Η ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

http://www.impantokratoros.gr/ikonologia.el.aspx

Professor DIMITRIOS TSELENGIDIS / THESSALONIKI, DIE GNADENHAFTE GEGENWART DES ORIGINALS IN SEINER IKONE GEMÄSS DER IKONOLOGIE DER KIRCHE, http://www.impantokratoros.gr/Kirche_Ikone.de.aspx

Ἡ πρόφατη Εἰσήγησις τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου περί τῆς μέλλουσας "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" εἶναι ἄκρως προβληματική καί διάτρητη Θεολογικά

visit counter

04. Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ "ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ" ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΩΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ

Ἡ πρόφατη Εἰσήγησις τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου περί τῆς μέλλουσας "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" εἶναι ἄκρως προβληματική καί διάτρητη Θεολογικά

Ἐξ ἀρχῆς, ἐπιθυμῶ νά σχολιάσω "τά ἁπλᾶ", στήν ὅλην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  καί ἀγωνία, περί τῆς μελοῦσης Πανορθοδόξου Συνόδου εἰς τό 2016, διότι, θέλει βαθυτέραν καί προσεκτικήν μελέτη τό εν λόγω Συνοδικόν ζήτημα... καθότι ὑφίσταντο πάμπολλες πληροφορίες ὑπό τινῶν πάμπολλων Προσυνοδικῶν συσκέψεων, ἀποφάσεων, ἀξιώσεων καί λοιπῶν ἄλλων θεολογικῶν ἐγκυκλίων, ἐγγράφων καί διακηρύξεων.

Ἐξ ἀφορμῆς ὅμως, τῆς εἰδικῆς εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου τῆς Μεσσηνίας, καί Καθηγητοῦ τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΕΚΠΑ, κυρίου Χρυσοστόμου Σαββάτου, σέ πρόσφατον οἰκουμενιστικόν συνέδριο στό Πατριαρχικόν κέντρον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βλατάδων Θεσσαλονίκης, με θέμα [1]: "Προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο" προκύπτουσιν μερικοί αὐθόρμητοι προβληματισμοί:

1. Ποῖον τό ἀπαρασάλευτον ἀλλά καί ὀρθόδοξον ἐπιχειρήμα: εἴτε Ἐκκλησιολογικόν, εἴτε Κανονικόν,  εἴτε Δογματολογικόν κ.ο.κ., πού νά προσδιορίζει a priori μία μέλλουσα καί Πανορθόδοξη Σύνοδο, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς "Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδον";

2. Ἀφοῦ γνωρίζομεν-ἄν ὄντως ἔτσι ἔχουν, τά θεολογικά πράγματα-ὡς ἁπλοί πιστοί, ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία καί ἡ ὀρθόδοξη Κανονικότητα, προσδιορίζει, ὀνοματίζει καί ἀποκαλεῖ a posteriori, ὡς Ἁγίες καί Θεοπνεύστους, τίς  ἐκκλησιαστικές Συνόδους,  πολλῶ δέ μᾶλλον ἀμέσως μετά τήν συγκριτική μελέτη καί σπουδῆ, ἐξάπαντος τοῦ Χριστεπώνυμου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί τῶν τελεσίδικων καί ἐπίσημων Συνοδικῶν ἀνακοινωθέντων, ὁρισθέντων, θεσπισθέντων, καί ἀποφασισθέντων. Λαθεύουμεν κάπου Σεβασμιώτατε; Ἄν ἡ ἀπάντηση σας εἶναι καταφατική, ἐπεξηγήστε καί αἰτιολογῆστε μας παρακαλῶ πολύ, διά τίνα λόγον (;!).

3. Ἆραγέ, ποῖον εἶναι τό βαθύτερον νόημα καί ποίος ὁ σημαίνων καί ἀνιδιοτελής σκοπός, τῶν σεπτῶν καί τιμίων Ἱεραρχῶν πού θά συμμετάσχουσιν μᾶλλον σ΄αὐτήν, νά προσδιορίζουν ἐκ τῶν προτέρων μία μέλλουσα Σύνοδόν τους, ὡς Ἁγίαν, μιᾶς καί ἐφόσον, ἀκόμη κἄν νά συγκληθεῖ, πολλῶ δέ μᾶλλον νά ἀποφασίσει, ἐπίσημα καί τελεσίδικα, διά σύγχρονα θεολογικά ζητήματα καί προβλήματα, πού ταλανίζουν τήν οἰκουμενικά Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία;

4. Ποία νά εἶναι ἆραγέ, τά ὀρθόδοξα κριτήρια, καί  ποιές νά εἶναι, οἱ ἀπλανής προϋποθέσεις, γενικά ἀλλά καί εἰδικά, ἵνα ἀποκληθεῖ δικαίως καί εὔλογα, μία Σύνοδος, ὡς "Ὀρθόδοξη", "Μεγάλη", "Ἁγία", "Θεόπνευστη" καί "Οἰκουμενική";

5. Μήπως, μέ ὅλην αὐτήν τήν πολύχρονη καί ἀκατάσχετον Προσυνοδική προεργασίαν ἀλλά καί Ἐκκλησιαστικήν διαφήμισιν, νά ἀποπειράται τεχνηέντως, μία συνειδητή ἤ καί ἀσυνείδητη, πιθανόν καί μία de facto προαποφασισμένη προ-ἐτικεττοποίησις καί αὐτο-προσδιορισμός, τῆς μέλλουσας Συνόδου, ὡς δῆθεν "Ἁγίας", δῆθεν "Μεγάλης", καί δῆθεν "Οἰκουμενικῆς", ἵνα προκαταληφθεῖ τό εὐγενές καί θρησκευτικόν συναίσθημα τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα φιμωθοῦν καί περιθωριοποιηθοῦν, τινές σοβαρές ἐνστάσεις καί διαμαρτυρίες, ἐπί τινῶν ἀντι-ὀρθόδοξων καί κακόδοξων μελλοντικῶν ἀποφάσεων;

6. Ἡ συγκεκριμένη "προ-δεδικασμένη" καί "προτετελεσμένη" ὀνομοταδοσία καί "βάφτησις", διακήρυξις, θέσις καί ἐνθουσιαστική τάσις, καί πάλιν περί τῆς μέλλουσας Συνόδου· ὡς δῆθεν Μεγάλης καί τάχα μου Ἁγίας, δέν ἀντιβάνει παρά ταῦτα, καί τήν λογική ἀρχή: τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου;

7.Φαίνεται, ὅτι σέ Πανορθόδοξα ἀποφασισθέντα, ὅπως π.χ. στίς λεγόμενες ἀξιώσεις (Desiderata) τῆς Σόφιας κ.ἄ., καθῶς σημειώνει ὁ Σεβ. Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος εἰς τήν εἰσήγησίν του, ὅτι: "Ἐτονίσθη ἡ ἀνάγκη ἀποφυγῆς κάθε μορφῆς συμπροσευχῆς"·  αὐτή ἡ Πανορθόδοξη ἀπόφασις εἰδικά,  ἐξ ὅσων παρατηρεῖται τά τελευταία χρόνια στήν Οἰκουμενική Κίνησι τῶν πολυποίκιλων συγκρητιστικῶν θεολογικῶν Διαλόγων, ὑποσκάπτεται σωρηδόν· ἔτσι λοιπόν, δέν  βρῆκεν οὐσιαστικήν καί πραγματικήν ἐφαρμογή μία σημαίνουσα Ἱεροκανονική καί Πανορθόδοξη ἀπόφασις τῶν Ὀρθοδόξων, πολλῶ δέ μᾶλλον ἀναπτύχθηκε, μία σφόδρα Φαναριώτικη πολεμική-προπαγάνδα ἑνάντια τῆς ἐν λόγου Πανορθόδοξου ἀπόφασις επί τῶν Συμπροσευχῶν, καθῶς καί μία παράδοξη καινοφανής Πατριαρχική ρητορική καί σοφιστεία, ὑπέρ τῶν Συμπροσευχῶν μέ τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους, ἡ ὁποία κακόδοξη καί ἀνορθόδοξη πρακτική, κατέστει μία πάγια τακτική τῶν ἀντισυμβαλλομένων στούς Διαλόγους, μέ πρωταγωνιστήν μάλιστα, μέχρι καί τόν ἴδιο τόν Σεβασμιώτατον Μεσσηνείας, εἰς τήν π.χ. τότε  Διαχριστιανική Μεικτήν Ἐπιτροπήν τῆς Κύπρου τό 2009.  Τό ἐρώτημα πού προκύπτει εἶναι σαφῶς: Πῶς δύναται ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, νά ἐμπιστευθεῖ τούς ὅποιους Ἱεράρχες, πού συμμετέχουσιν ἐνεργᾶ στούς Διαλόγους, ὅταν ἀπαξιώνονται προκλητικῶς καί σκοπίμως, Πανορθόδοξες Κανονικές ἀποφάσεις; Γιατί νά τούς ἐμπιστευθεῖ μάλιστα, ὅταν παραμένουν ἀμετανόητοι;

8. Ἕνα ἄλλο σημαντικόν σημεῖο, τό ὁποῖον προ(σ)δίδει ἀλλά καί (προ)καθορίζει, σαφῶς ἐξ ὀρθοδόξου Πατερικῆς Παραδόσεως, τήν ἄτοπον ἰδεολογικοποίησιν καί μαγικοποίησιν, τῶν ἀδιάλειπτων διαθρησκειακῶν και διαχριστιανικῶν συναντήσεων, καθότι γίνεται ἀναφορά ὅπως: "Ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας ὑπερβάσεως συγκεκριμένης τινός θεολογικῆς διαφορᾶς ὁ Θεολογικός Διάλογος συνεχίζεται"...! Ποῖον τό οὐσιαστικόν καί ἀληθές νόημα, τῆς συνέχειας, τέτοιου εἶδους ἀτελέσφορων καί ἄκαρπων  "θεολογικῶν διαλόγων", ὅταν ὑφίστανται, παρατηρούνται καί καταγράφονται de facto, τέτοια ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια καί "ἀδυναμίες"; Εἶναι ἆραγέ, Πατερικά ἀποδεδειγμένο, Ἱεροκανονικά ἐπικυρωμένον καθῶς καί Βιβλικά κατοχυρωμένον, ὅτι οἱ συγκεκριμένοι διάλογοι μετά τῶν ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων, ὀφειλουν νά εἶναι: ἀτέλευτοι καί ἀδιάλειπτοι διάλογοι; Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθόδοξη ἀτζέντα, καθῶς καί οἱ Εὐαγγελικές προϋποθέσεις τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν καί προσεγγίζειν τούς ἑτεροδόξους; Πῶς προστατεύεται, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων, μέ τέτοιου εἶδους ἀπροϋποθετων-Ἁγιοπνευματικά/Χαρισματικά-καί ἀνοχύρωτων διαλόγων;

9. Γιατί ἆραγέ, ἐπιδιώκεται μία ἀνεξήγητη καί ἐμμονική-κατά ἄνθρωπον (=ἀνθρωποκεντρική)-ἐπίλυσις, τῶν πολυποίκιλων θεολογικῶν διαφορῶν, ἡ ὁποία, ἀποφατικῶς, εἶναι ἄκρως ἀσυντόνιστη καί ἀσχέτως τῆς  Ὀρθόδοξης Πατερικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας;

10. Ὡστόσον, καταγράφεται ἀνάμεσα στά τόσα πολλά,  καί τό ἐξῆς ἐκπληκτικόν: "Εἶναι εὐνόητον λοιπόν ὅτι κατά τήν διεξαγωγήν τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, κοινός πάντων σκοπός εἶναι ἡ τελική ἀποκατάστασις τῆς ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καί τῇ ἀγάπῃ ἑνότητος." Εἶναι ἀπείρως δυσνόητον (συγκριτικά μέ τόν  προαναφερόμενον καί 8ον προβληματισμό μας), πολλῶ δέ μᾶλλον να γίνει οἰκουμενικά πιστευτόν, ὅτι ὄντως, εἶναι κοινός καί ἀμφοτερος (ὀρθοδόξων/κακοδόξων) ὁ σκοπός, καί δή ἅγιος (sic) σκοπός ἐν τῇ ἐν Χριστῷ ἑνότητᾳ καί τῇ ἀγάπῃ Αὐτοῦ, ὅταν ὁμολογεῖται ἀπερίφραστα τινά "ἀδυναμία ὑπερβάσεως" τινᾶς θεολογικῆς διαφορᾶς, σαφῶς ὑπό τῶν κακοδόξων συν-διαλεγομένων, καθότι ἀπαρέγκλιτως προϋπόθεσις δια τήν τελική ἀποκατάστασι είς τήν ὀρθήν δοξασία καί τήν ὀρθή Πίστην ἐπί τῶν ὀρθῶν Θεολογικῶν πραγμάτων, εἶναι πρώτιστα: ἡ ἀποβολή τοῦ θεολογικοῦ σφάλματος, δηλ. ἡ ἀπάρνησις  τῆς νοθεῖας καί τῆς ὅποιας κακοδοξίας, καί ταυτόχρονα ὁ Χαρισματικός καί Μυστηριακός, Θεανθρώπινος ἐγκεντρισμός, ἐν τῇ ὀρθῇ Πίστει τῶν ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων μας. Σύμφωνα ὅμως εἰς τήν θεωρία ἀλλά καί τήν πράξι, τῶν "ἀδιάλειπτων διαλόγων", εἶναι πλέον, ὑπό τοῦ σύμπαντος κόσμου φανερόν, ὅτι δέν εἶναι κοινός καί ὑπό πάντων, ὁ σκοπός τῆς ἐν Χριστῷ ἐνότητας· διότι ἀπουσιάζει παντελῶς, τό Εὐαγγελικόν καί Χαρισματικόν κριτήριον τῆς "ἀληθεύουσας ἀγάπης". Διότι ἄν ὑφίστατο ἡ Εὐαγγελική καί ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἐν τῇ ἀληθείᾳ: θά ἔπρεπεν, ἐξ ὀρθοδόξου πάντοτε ἀπόψεως, εἰς τινά ἐμμονή τῶν κακοδόξων εἰς τίς λογῆς-λογῆς πλάνες καί ψευδοδοξίες των, νά διακόπτεται ὑπό τῶν ὀρθοδόξων ἐπιτροπῶν, ἄμεσα, ἅπαξ καί διαπαντῶς, ὁ ἐν λόγω Διμερῆς Διάλογος, ἵνα τῶν ἀσκηθεῖ τινά βαθυτάτη κρίσις συνειδήσεως, ψυχολογική πίεσις καί ὀντολογικός προβληματισμός, καί ὄχι ἀσφαλῶς, νά συντάσσονται, ἀ-νόητα κοινά ἀνακοινωθέντα, πού νά διατυπώνουν βλακωδῶς, ἐξάπαντος ἀντιευαγγελικά κείμενα, ὅτι "συμφωνοῦμεν διαφωνόντας" στήν οὐσία, ἤ καί ὅτι, "διαφωνοῦμεν συμφωνόντας" ἀνούσια, εἰς πείσμαν ἐπί τό φαντασιολόγημαν  τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας "παρά τάς σημαντικάς θεολογικάς συγκλίσεις"... διότι μέ τούς de facto ἀμετανόητους κακοδόξους-ἑτεροδόξους, δέν ὑφίσταται, πραγματικά ἀληθινή, θεολογική σύγκλισις, πολλῶ δέ μᾶλλον λογική σύγκλισις, μιᾶς καί ἡ κακοδοξία εἶναι: ὑψιλή ἄ-νοησία καί ἄ-Θ[θ]εο  ἄ-Λ[λ]ογία...!

11. Στήν ἴδια εἰσήγησι τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας, τῆς Γ΄ θεματολογίας τῆς β΄ παραγράφου, ἐντοπίζουμεν ἕνα ἀκόμη παραδοξολόγημα πού τείνει "νά θεσπισθεῖ" ἀντικανονικά καί ἀντιδογματολογικά ὑπό τῆς "ὀρθοδόξου" ἀντιπροσωπείας μας, στούς Διαχριστιανικούς Διαλόγους, τό ὁποῖον κοντολογίς διακηρύττει μίαν βασική Συγκρητιστική Ἀρχή τοῦ πολυαιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐκείνην: τῆς "Βαπτισματικῆς θεολογίας". Παραθέτω ἐπί λέξει ἐκ τῆς Ἐπισκοπικῆς εἰσηγήσεώς, τά ἑξῆς ἐκπληκτικά: "Ἐτέθησαν τά κανονικά κριτήρια ὡς πρός τήν προοπτική τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν. Καί "κατ΄ οἰκονομίαν" ἀνεγνωρίσθη, τό συμφώνως πρός τήν κανονικήν παράδοσιν, ὑποστατόν καί ἔγκυρον τοῦ βαπτίσματος."  Ἐτέθησαν, λέγει ἡ Οἰκουμενιστική τοῦτη ἄποψις, τά Κανονικά κριτήρια, τῆς ἀναγνωρίσεως, ἑνός ἀκόμη βαπτίσματος, ἐκείνου, τῶν ἑτεροδόξων (!) καί αἱρετικῶν, μέ τήν δῆθεν σύμφωνη καί Κανονική  ἄποψι τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως!!!  Ὅλα αὐτά βεβαίως, διακηρύτονται ἄτοπα καί εἰς βάρος τῆς Κανονικῆς ἀκρίβειας· ἐξάπαντος εἰς βάρος τῆς Δογματολογικῆς, τῆς Ἐκκλησιολογικῆς καί τῆς Μυστηριολογικῆς ἀκρίβειας τῶν Ὀρθοδόξων· πολλῶ δέ μᾶλλον εἰς βάρος, τῆς Συμφωνίας τῶν Θεοφόρων Πατέρων, οἱ ὁποίοι εἶναι, τό ἀναντίλεκτον καί βασικώτατον κριτήριον, τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν.

Τό ἀθεολόγητον σκηνικόν, πού στήνεται, στό παρόν σημεῖον, εἶναι: Ἄν πράγματι ἡ Ὀρθόδοξη ἀντιπροσωπεία στούς διαλόγους, ἀναγνωρίζουν τό βάπτισμα τῶν ἑτεροδόξων, αὐτό συνεπάγεται λογικῶς, ὅτι ἀναγνωρίζουν αὐτομάτως, καί τόν ἱερουργόν τοῦ ψευδόδοξου βαπτίσματος, ἄρα "ἱεροκρυφίως" καί πάλιν λογικῶς, ἀναγνωρίζεται "σιωπηλῶς", καί ἡ ἱερωσύνη(;) τῶν αἱρετικῶν, καθῶς καί ἅπαντα τά σωρηδόν "Μυστήρια" των που ἱερουργοῦσιν· κατά "ἐκκλησιο-λογικήν" συνέπεια λοιπόν, ἀναγνωρίζεται ἀθεολόγητα, τόσον θεωρητικά ὅσον καί πρακτικά, ἕνας ἀκόμη φορέας καί παροχέας Μυστηρίων, δηλ. τῶν ἑτερόδοξων μυστηρίων· κοντολογίς, διακηρύτετται ἐκ τῶν "ὀρθοδόξων" Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν, μία ἀκόμη "Ἐκκλησία"  ἀπολύτως σύμφωνη κατά τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία καί κατά τήν Συγκρητιστική Δογματική.

12. Ὅμως ὁ ἔγκριτος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ Δογματολόγος κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, πάνω στά προαναφερθέντα μας ζητήματα, μᾶς προβληματίζει θεολογικά καί προβληματίζεται συνάμα σοβαρά καθῶς καί ἐπιστημονικά [2]:

"Ποῦ βρῆκε τήν ἱερωσύνη ὁ (ἑτερόδοξος)  ἱερουργός; Ποιός τοῦ ἔδωσε τήν ἱερωσύνη, ἀφοῦ αὐτήν τήν παρέχει μόνον ἡ Ἐκκλησία; Καί ποῦ βρέθηκε ἡ Ἐκκλησία στούς ἑτεροδόξους ("Ρωμαιοκαθολικούς" ἤ Προτεστάντες), ἀφοῦ αὐτοί, λογῳ ἐσφαλμένης δογματικῆς πίστεώς τους, ξέπεσαν ἀπό τήν Ἐκκλησία; (...) Κατά συνέπεια, λόγος γιά Ἀποστολική Διαδοχή (π.χ. ἱεροσύνη κ.ο.κ.) ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι λόγος ἀτεκμηρίωτος ἐπιστημονικά, εἶναι, δηλαδή, λόγος ἀθεολόγητος."

Εἶναι πραγματικά, ἄξιον ἀπορίας καθῶς καί βαθύτερου προβληματισμοῦ, πού δύο σημαντικοί Καθηγητές τῆς Δογματικῆς Ἐπιστήμης τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, φέρουν νά διατυπώνουν, διαμετρικά ἀντίθετες θεολογικά, ἀπόψεις! Γιατί ἆραγέ; Τό συγκριτικόν ἐρώτημα πού πρέπει νά τεθεῖ, ἀδυσώπητα, εἶναι: ποίος ἆραγε, Δογματολόγος ἐξ αὐτῶν, θεολογεῖ, μέ ὀρθόδοξες προϋποθέσεις καί ἀπλανή κριτήρια, καί ἄρα κατά θε-λογικήν συνέπεια, ἐκφράζει, ἀναντίρρητα, τήν  Θεολογία τῶν Πατέρων;

13. Ἐπίσης, στά περί τῆς διατήρησις καί  τῆς διασφάλισις τῆς Πίστης τῶν Πατέρων μας, θεωροῦμεν ὅτι: οὐδένα ἐκκλησιοποιημένον "ἄτομον" καί οὐδεμία ἐκκλησιαστική "ὁμάδα", ἐπιθυμεῖ ἀναίτια, νά δια-ἀμφισβητεῖ, ἐξάπαντος ὅτι ἡ ἀρμοδιότητα τῶν θεολογικῶν θεμάτων, βαραίνει τό Συνοδικόν Σύστημα τῆς Ἐκκλησίας· ἀλλ΄ ὅμως τό σημαίνων ζήτημα πού πρέπει νά τείθεται ἐδῶ, εἶναι: ὄχι βεβαίως οἱ ὅποιες δικαιολογημένες ἀντιδράσεις ὑπό τινῶν ἐκκλησιαστικῶν καί ἐξωεκκλησιαστικῶν κύκλων, ἀτόμων καί ὁμάδων, ἀλλά καταφανῶς, πῶς ἐρμηνεύεται Ἐκκλησιολογικά καί ποία ἡ ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς Συνοδικότητας εἰς τήν Ἐκκλησία; Εἶναι ἆραγέ, ἕνας νοσηρός Δεσποτισμός καί λατινόφρων "ἐπισκοποκεντρισμός"; Ἕνας ἀνόνητος Κληρικαλιστικός "Μονοφυσιτισμός" ὑπό τῆς ἀνάλογης Διοικοῦσης Ἐκκλησίας; Ἤ, μήπως, μία νόρμαλ καί ὀρθοδοξοῦσα Συνοδικότητα, πού περιλαμβάνει Θεανθρωποκεντρικά, τό ἅπαν Χριστεπώνυμο πλήρωμα (Κλήρον καί Λαόν) τοῦ Σώματος;

14. Στά ἀντι-Ἐκκλησιολογικά, τά ἀντι-Δογματολογικά καί ἀντί-Κανονικά, ἐξάπαντος κακόδοξα, ἀθεολόγητα καί προβληματικά κείμενα: Κείμενο Μονάχου, Κείμενο  Νέου Μπαλάμου καί Κείμενο τῆς Ραβέννας, ὑφίσταντο, ἔντονες καί ὀξείες κριτικές κατά τῶν ἐν λόγῳ κειμένων, ὑπό τινῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐνῶ "δέν τοποθετήτηθησαν, ἐπισήμως" (!!!) [3] ὅλες οἱ Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Πολλῶ δέ μᾶλλον "δέν ἐλήφθησαν" ἐπ΄ αὐτῶν τῶν ἀπαράδεκτων κειμένων, Συνοδικές ἀποφάσεις, τῶν κατά τόπους ἱερῶν Συνόδων καί ἄρα δέν πρέπει διόλου, νά προβάλλονται, ὑπό τῶν ὀρθοδόξων Ἰεραρχῶν, ὡσᾶν νά εἶναι ἀναγνωρισμένα, ἐπικυρωμένα, ἀποδεκτά καί ἐγκεντρισμένα κείμενα, μέ τήν Πίστη τῆς ἀδιαιρέτου Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

15. Ἡ θλιβερά υἱοθέτησις ὑπό "ὀρθοδόξων" ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν: "τῆς εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας" , συνιστά μία σύγχρονον καί Θεομίσητον αἵρεσιν καί ἀπύθμενον ἀπόκλισιν ἐκ τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, πράγμα πού τό ἀποδεικνύει [4] ἐπιστημο-Θεολογικά, ὁ σύγχρονος Μέγας Δογματολόγος καί Νέος Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Γέρων Ἰωάννης Ρωμανίδης. Ἡ οἰκουμενιστική Δογματική Ἀρχή τῆς "Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας", πρόκειται, κατά τόν μακαριστό παπα-Γιάννη Ρωμανίδη, γιά μία συγκρητιστική "Εὐχαριστιακή καί Ἐκκλησιολογική εἰδωλολατρία"!

Ἐν κατακλείδι καί σύμφωνα μέ ὅλα τά προβληματικά  προαναφερθέντα δεκαπέντα (15) "ἁπλᾶ" σημεῖα, καθῶς καί τούς θεολογικούς προβληματισμούς μας, "καλούμεθα" ὅπως: ἐπί τέλους νά συνειδητοποίησομεν, λείαν καλῶς, ὅτι ἡ "μελλοντική συνέχισις" τῶν πολυμερῶν Θρησκειολογικῶν καί Θεολογικῶν Διαλόγων με τά τινῶν κακοπροαίρετων, ἀμετανόητων καί ἄκαμπτων ἑτεροθρήσκων καί ἑτεροδόξων, ἐξάπαντος εἶναι χάσιμον πολύτιμου Ποιμαντικοῦ χρόνου, καθότι ὁ ἐν λόγῳ Διάλογος τῆς δῆθεν Οἰκουμενικῆς Κίνησις, δηλ. τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν πληρεῖ, τίς Ἐυαγγελικές, δηλ. τίς  Ἀποστολικές καί Πατερικές προϋποθέσεις καθῶς καί τά ὀρθόδοξα κριτήρια τοῦ διαλέγεσθαι ἐν Χριστῷ με τά τῶν αἱρετικῶν καί ἀλλοθρήσκων, καί ὡς ἐκ τούτου, ἐπιβαρύνονται  εἰς χειρωτέραν κατάστασι καί τινά αἰῶνιον προοπτικήν, διότι  ἐδραιώνονται μέ ἀναίδεια εἰς τίς σωρηδόν πλάνες καί κακοδοξίες των, πολλῶ δέ μᾶλλον ἐπηρεάζονται ἀποφατικῶς σέ μέγιστο-καί ἀνεπαίσθητον-βαθμόν ἡ  ἀντιπροσωπεία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας! Ὅταν ἐννοήσομεν καλῶς καί καταφατικῶς, τήν πιό πάνω ἄποψι, καί ἐξέλθωμεν  ἄμεσα καί ταχέως, ἐκ τῶν Παμπροτεσταντικῶν ψευδο-Ἐκκλησιῶν ( τοῦ ΠΣΕ)  καί ὑπό ἄλλων Θρησκειολογικῶν καί Διμερῶν Συμβουλίων, διασώζοντας ἔτσι, τήν αὐτό-ἰδιαιτερότητα,  τήν αὐτό-ἰδιοπροσωπεία καί τήν αὐτο-συνειδησία τῆς Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου, σίγουρα καί μόνον τότε, τοῦτη ἡ ἁγία Ἔξοδος καί ἡ ἱερά Κίνησις ὑπό τῆς Φίλοκαλλικῆς Ὀρθοδοξίας, νά εἶναι μία ἐξαιρετική καί θετική ἐξέλιξις, πού θά συμφέρει τήν σύμπασα ἀνθρωπότητα, Χαρισματικῶς καί Μυστηριακῶς, καθότι θά δώσει μίαν κατά Θεάνθρωπον "νότα", στόν σύγχρονον οἰκουμενικόν διάλογον. Ἡ σήμερον "Ὀρθόδοξη" μαρτυρία, δέν διακηρύτεται ἁγίως ἀλλ΄ οὔτε δίδεται καλῶς, ἐπί τῆς συντάξεως κοινῶν, ψευδόδοξων καί διφορούμενων "θεολογικῶν" κειμένων· τά ὁποῖα ἀπό τήν μία  (κατα)σκανδαλίζουν καί προσβάλουν το Θεοτοκόφιλον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη, ἐδραιώνουν τούς ἑτεροδόξους, στήν μυθομανία των! Τό καλόν, ἵνα εἶναι γνήσιον, καί κατά Θεόν καλόν· ὡφείλει ἤ ὄχι, νά ἐνεργεῖται καί μέ κατά Χριστόν τρόπῷ;

Ἆραγε, μήπως ἤγγικεν ἡ ἱερά στιγμή τοῦ Εὐαγγελικοῦ:  "Εἶπεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς τοῖς δώδεκα· μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;" (Κατά Ἰωάννην, Στ΄, 67).

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Οἰκουμενιστικόν ἱστολόγιον: "ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ", Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΛΟΙΠΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ,

http://blogs.auth.gr/moschosg/2015/12/08/%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-2/

[2] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ι. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ), ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2013, σελ. 170-171.

[3] Δ. Τσελεγγίδη, ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ, Ὀρθόδοξοι προβληματισμοί μέ ἀφορμή τό Κείμενο τῆς Ραβέννας, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 229-250.

[4] Πρωτοπρεβύτερου Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδη, ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΕΡΙ ΟΥΝΙΑΣ (Ἡ Εὐχαριστιακή καί Ἐκκλησιολογική εἰδωλολατρία), Μπαλαμάντ, Λίβανος, Ιούλιος 1993.

http://www.romanity.org/htm/rom.e.14.orthodoxi_kai_vatikania_sumfonia_peri_ounias.01.htm