Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων
αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η
αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο
κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια.
Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους
πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το
θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι
θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ
δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική,
γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας,
από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.
Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα,
αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει:
«Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις
αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους
οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ
ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν
καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25,
PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε
ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε
κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. Υποστηρίζοντας την
ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι
της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις
αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και
πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του
Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997D].
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
«Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε
αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και
τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις. Επειδή
δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει
την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου,
ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων,
οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί
1, 30, PG 99, 1005D].
«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμο μοιχείας.
Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάτισαν αυτό παραβίαση των νόμων
και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας»
[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί
1, 34, PG 99, 1024A].«Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και
δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την
αλλοίωση της αληθείας, ονομάζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την
επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς
και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου
κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε
‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου»
[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί
1, 34, PG 99, 1025BC]. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του
Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι
όμοιοί του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους
τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνοντάς τους κατά
τις ανάγκες» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί
1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την
καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν
είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν
οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η
Εκκλησία βρίσκεται ἐν
τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο
κήρυγμά της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτείται
ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο
Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε
πάντοτε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και ποτέ και για κανέναν λόγο
δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου
πατρὸς ἡμῶν καὶ
Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν
Στουδίων ἡγουμένου,
PG 99, 157C]. «Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριον Ιησού Χριστό, ποτέ δεν
υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το
παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής
απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοήσεις για
την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον
εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να
διαταράξεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν
ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ
στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π.,
PG 99, 173D· 176A· 181D]
ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της
Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της
(Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ
ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ.
1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών
μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι
η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη.
Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι
αίρεση.
Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος ο
Στουδίτης, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία
και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού και εκείνοι συμφώνως με τους
Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγομε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους
παρασυρομένους από αυτούς αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία
στεκόμαστε «καὶ
καυχώμεθα ἐπ’
ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[
Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε
να καταστούμε «τέλειοι καὶ
ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ
εἰρήνη τοῦ Θεοῦ
ἡ ὑπερέχουσα
πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν
καὶ τὰ
νοήματα ὑμῶν
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου
Στουδίτου, Μικρὴ
Κατήχησις 97, Ἔργα
τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].
«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν
όχι και σε λόγο, να αναθεματίζει τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο
ναός που βεβηλώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα
κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ
άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που
τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].
«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους,
τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να
φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν μας
επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ
αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του
θυσία,λέγοντας:«Πάτερ, ἄφες
αὐτοῖς·
οὐ γὰρ
οἴδασι τί ποιοῦσι”»[Λουκ.23,34]»[Θεοδώρου
Στουδίτου, Ἐπιστολαί
2, 155 (Θεοφίλῳ
τῆς Ἐφέσου),
PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς
Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. «Ναι, δεν
ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και
φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με
μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή
94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae,
τ. 2, ἐκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ.
215].
«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού»
[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί
2, 197 (Δωροθέῳ
τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους
χριστιανούς είναι απαραίτητο να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο με αγάπη,
ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο
με το ξίφος της αιρέσεως»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή
338 (Κωνσταντίνῳ),
στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2,
εκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 479].
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΗ: Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς),
Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση
3η, 2022, σελίδες 674-678.-ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου