Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται στο link.
https://www.holycouncil.org/rest-of-christian-world_el
-----------------------------------------------------------------------------------------
1. Η Ουσία του Κειμένου: Οικουμενισμός
με Ορθόδοξη Μάσκα
Το κείμενο αυτό, προερχόμενο από την Αγία και Μεγάλη
Σύνοδο της Κρήτης (2016), αποτελεί το πλέον επικίνδυνο έγγραφο της σύγχρονης
Ορθοδοξίας διότι παρουσιάζει τον οικουμενισμό ως «ορθόδοξη παράδοση», ενώ
στην πραγματικότητα συνιστά πλήρη αποστασία από την αποστολική και πατερική
διδασκαλία.
2. Η Θεμελιώδης Αίρεση: Η «Εκκλησία» ως
Αόριστο Σύνολο
Η Προδοσία του «Μία, Αγία, Καθολική και
Αποστολική»
Το κείμενο δηλώνει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», αλλά αμέσως μετά
ανοίγει την πόρτα στην αίρεση:
«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία... συμμετοχή εἰς τήν κίνησιν πρός ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος μετά τῶν ἄλλων Χριστιανῶν ἐν τῇ Μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ»
Η σκληρή αλήθεια:
Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πράγματι η Μία Εκκλησία, τότε οι «άλλοι
Χριστιανοί» δεν είναι εντός της. Η ένωση με αιρετικούς δεν είναι «αποκατάσταση
ενότητας» αλλά μολυσμός της Εκκλησίας. Το κείμενο χρησιμοποιεί τον όρο «ἄλλοι Χριστιανοί» για αιρετικούς —
αυτό είναι λεκτικός εξωραϊσμός της αίρεσης.
3. Η Παραχάραξη της Εκκλησιολογίας
Το Δόγμα της ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ » με
Ορθόδοξη Επικάλυψη
Το κείμενο αποδέχεται:
«τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»
Καταδίκη:
Η αποδοχή της «ιστορικής ονομασίας» αιρετικών ομάδων ως «Εκκλησιών» είναι πλήρης
προδοσία του 15ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου. Οι Πατέρες δεν αποδέχονταν τους
αιρετικούς ως «Εκκλησίες» ούτε καν με «ιστορική ονομασία». Ο Μέγας Αθανάσιος, ο
Άγιος Κυπριανός, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος — όλοι τους αποκαλούσαν τους
αιρετικούς «ἀλλοτρίους»,
«ξένους», «ἐχθρούς
της Εκκλησίας».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει «σχέσεις» με
αιρετικούς. Έχει μόνο καταδίκη της πλάνης τους και κλήση σε μετάνοια.
4. Η Βλασφημία της «Μυστηριακής
Κοινωνίας»
Το Πνεύμα του Αντίχριστου
«ἐκφράζουν τήν ὁμόθυμον ἀπόφασιν... ἵνα μή παρακωλύηται ἡ ὁμόφωνος μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας»
Η αποκάλυψη:
Το κείμενο ομιλεί για «θεολογικούς διαλόγους» με αιρετικούς ως κανονική
πρακτική. Αλλά οι Άγιοι Πατέρες δεν «διάλεγαν» με τους αιρετικούς — τους
καταδίκαζαν. Η Σύνοδος της Νικαίας δεν «διάλεξε» με τον Άρειο. Τον
καταδίκασε. Η Σύνοδος της Εφέσου δεν «διάλεξε» με τον Νεστόριο. Τον καθαίρεσε.
Η ιδέα ότι η Ορθοδοξία πρέπει να «συνεχίζει τον
διάλογο» ακόμα και όταν τοπικές Εκκλησίες αποχωρούν λόγω «σοβαρών
εκκλησιολογικών λόγων» είναι εμπαιγμός της συνοδικής παραδόσεως. Αν μία
τοπική Εκκλησία αποχωρεί λόγω αιρέσεως, η «συνέχιση του διαλόγου» σημαίνει ότι
η αίρεση θεωρείται διαπραγματεύσιμη.
5. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών:
Υπερ-Εκκλησία του Αντίχριστου
Η Σιωπηλή Αποδοχή της Πανθρησκείας
«Τό Π.Σ.Ε. εἶναι ἕν συγκεκροτημένον
διαχριστιανικόν σῶμα»
Η σκληρή κρίση:
Το ΠΣΕ είναι οργάνωση που ισοπεδώνει την αλήθεια με το ψεύδος.
Συμπεριλαμβάνει προτεστάντες που αρνούνται τα Μυστήρια, παπικούς που έχουν
προσθέσει το «Filioque» και αυτοανακηρύσσονται «αναμάρτητοι», αγγλικανούς που
ευλογούν την αμαρτία της ομοφυλοφιλίας.
Το κείμενο λέει ότι το ΠΣΕ «δέν συμπεριλαμβάνει ἁπάσας τάς ἑτεροδόξους Χριστιανικάς Ἐκκλησίας» — λες και αυτό είναι
πρόβλημα! Λες και η Ορθοδοξία θα έπρεπε να συμπεριλάβει και περισσότερους
αιρετικούς!
Η αναφορά στη «Δήλωση του Toronto» (1950) ως
«κεφαλαιώδους σημασίας» είναι επίσημη υιοθέτηση της ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ το ΠΣΕ δεν είναι
Εκκλησία, αλλά οι «μέλη» του είναι «Εκκλησίες». Αυτό σημαίνει ότι η αίρεση
είναι «Εκκλησία» — βλασφημία εναντίον του Αγίου Πνεύματος.
6. Η «Ειδική Επιτροπή»: Οργανωμένη
Προδοσία
«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπεδέχθη προθύμως τήν ἀπόφασιν τοῦ Π.Σ.Ε. νά ἀνταποκριθῇ εἰς τό αἴτημά της περί συστάσεως
Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς»
Η ανάλυση:
Η «Ειδική Επιτροπή» δεν είναι προστασία της Ορθοδοξίας. Είναι μηχανισμός
ενσωμάτωσης της Ορθοδοξίας στο οικουμενιστικό σύστημα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία
δεν χρειάζεται «ειδική επιτροπή» για να συμμετάσχει σε οργανισμό αιρετικών.
Χρειάζεται αποχώρηση και καταδίκη.
7. Η Υποκρισία περί «Μυστηρίων»
Το Δίκαιο των Αιρετικών
«ἡ ἑνότης ἡ ὁποία ἀναζητεῖται... δέν δύναται νά εἶναι προϊόν μόνον
θεολογικῶν
συμφωνιῶν,
ἀλλά καί τῆς ἐν τοῖς μυστηρίοις
τηρουμένης... ἑνότητος»
Η αποκάλυψη:
Αυτή η φράση είναι διπλή γλώσσα. Από τη μία «δεν αποδεχόμαστε την
ισότητα των ομολογιών», από την άλλη «αναζητούμε ενότητα». Αλλά η ενότητα χωρίς
«ισότητα ομολογιών» είναι αδύνατη στο ΠΣΕ. Το ΠΣΕ λειτουργεί με την αρχή ότι
όλοι είναι «αδελφοί» — άρα η Ορθοδοξία είτε αποδέχεται την ισότητα είτε είναι
υποκριτική.
Η αναφορά στα «μυστήρια» των αιρετικών ως δυνατού
τόπου ενότητος είναι αιρετική. Οι αιρετικοί δεν έχουν μυστήρια. Ο Άγιος
Νικόλαος Καβάσιλας, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, όλοι οι Πατέρες διδάσκουν
ότι εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν υπάρχει Χάρις, δεν υπάρχει μυστήριο,
δεν υπάρχει σωτηρία.
8. Η Καταδίκη των Αντι-Οικουμενιστών:
Φαρισαϊσμός
Η Προστασία των Προδοτών
«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς ἑνότητος... ὑπό ἀτόμων ἤ ὁμάδων, ἐπί προφάσει τηρήσεως ἤ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας»
Η σκληρή αλήθεια:
Αυτή είναι καταδίκη των Οσίων και Μαρτύρων της Ορθοδοξίας. Οι Άγιοι
Μάρτυρες που αρνήθηκαν την ένωση με αιρετικούς ήταν «ἄτομα καὶ ὁμάδες»
που «διέσπασαν την ενότητα»; Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ήταν «διχαστής»; Οι
Νεομάρτυρες της Οθωμανικής περιόδου που προτιμούσαν το θάνατο από την ένωση με
τους παπικούς ήταν «ἐπί
προφάσει»;
Η φράση «δῆθεν
προασπίσεως» (δήθεν προάσπισης) είναι εμπαιγμός. Υπονοεί ότι όσοι
αντιστέκονται στον οικουμενισμό το κάνουν «υποκριτικά». Αυτή είναι τακτική του
Αντίχριστου: να παρουσιάζει τους φυλάκους της αληθείας ως «φαρισαίους».
9. Το «Συνοδικό Σύστημα» ως Όπλο κατά
της Ορθοδοξίας
«ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως
διασφαλίζεται μόνον διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος»
Η αποκάλυψη:
Αυτό είναι συνοδικός απολυταρχισμός. Το κείμενο λέει ότι μόνο οι Σύνοδοι
μπορούν να κρίνουν — αλλά η ίδια η Σύνοδος της Κρήτης είναι το πρόβλημα.
Αν μια Σύνοδος προδίδει την πίστη, οι πιστοί δεν έχουν δικαίωμα αντίστασης; Ο
Άγιος Μάξιμος Ομολογητής αντιστάθηκε σε όλες τις Συνόδους που υποστήριζαν τον
μονοθελητισμό. Ήταν «διχαστής»;
10. Το Τελικό Ψεύδος: Η «Μία Ποίμνη» ως
Οικουμενιστικό Σύνθημα
«ὁ Κύριος θά ἐκπληρώσῃ τήν ἐλπίδα... «γενήσεται μία
ποίμνη, εἷς
ποιμήν»»
Η καταδίκη:
Η χρήση του Ιωάννου 10:16 για τον οικουμενισμό είναι βλασφημία. Ο
Χριστός είπε «μία ποίμνη, εἷς
ποιμήν» για την Εκκλησία Του — την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η ένωση με αιρετικούς δεν
είναι «μία ποίμνη». Είναι σύγχυση προβάτων με λύκους.
Το Κείμενο ως Αίρεση
Το υπό εξέταση κείμενο δεν δύναται να χαρακτηριστεί
«ορθόδοξο έγγραφο». Αντιθέτως, συνιστά το μανιφέστο μιας προσπάθειας
ενσωμάτωσης της Ορθοδοξίας σε μια παγκόσμια συγκρητιστική θρησκευτική δομή.
Κάθε λέξη του λειτουργεί ως πνευματικό δηλητήριο που αλλοιώνει το δόγμα, ενώ
κάθε πρότασή του αποτελεί ένα βήμα προς την υποχώρηση έναντι του Παπισμού, του
Προτεσταντισμού και, εν τέλει, του θρησκευτικού συγκρητισμού.
Η θεμελιώδης αντίθεση μεταξύ της Πατερικής
διδασκαλίας και του περιεχομένου του κειμένου αποτυπώνεται στον παρακάτω
πίνακα:
|
Η Ορθόδοξη Πίστη |
Το Κείμενο |
|
Μία Εκκλησία (μόνο η Ορθόδοξη) |
«Άλλες Εκκλησίες» υπάρχουν |
|
Οι αιρετικοί είναι εκτός σωτηρίας |
Οι αιρετικοί είναι «Χριστιανοί προς ένωση» |
|
Καταδίκη της πλάνης |
«Θεολογικός διάλογος» με την πλάνη |
|
Τα μυστήρια μόνο στην Ορθοδοξία |
«Μυστηριακή ενότητα» με αιρετικούς |
|
Οι Άγιοι Μάρτυρες αρνήθηκαν την ένωση |
Οι αντι-οικουμενιστές είναι «διχαστές» |
Καταληκτική θέση:
Δεδομένης της απόκλισης από την αποστολική και
πατερική παράδοση, η μόνη ορθή στάση απέναντι στο εν λόγω κείμενο είναι η
πλήρης απόρριψή του, η καταδίκη του ως αιρετικού και η αταλάντευτη προσήλωση
στη διδασκαλία της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
1. Κριτικά και Αντι-οικουμενιστικά Έργα
Τα παρακάτω έργα αποτελούν τη βάση της κριτικής απέναντι στα κείμενα της Συνόδου, εστιάζοντας κυρίως στην «εκκλησιολογική ταυτότητα» και τη «Θεωρία των Κλάδων»:
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης: «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης: Μία πρώτη κριτική προσέγγιση». Αποτελεί το πιο ολοκληρωμένο έργο κριτικής, όπου αναλύονται τα επίσημα κείμενα με βάση την Πατερική Παράδοση.
Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: «Η αναγνώριση των "Εκκλησιών" των αιρετικών από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο». Εξειδικευμένη μελέτη πάνω στον όρο «Εκκλησία» όπως χρησιμοποιήθηκε στα κείμενα της Κρήτης.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος (Βλάχος): «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος – Ένας σύντομος σχολιασμός των κειμένων». Παρόλο που το ύφος του είναι διαφορετικό, προσφέρει σημαντικές παρατηρήσεις για τις θεολογικές ασάφειες.
Συλλογικός Τόμος: «Μετά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο – Τι έπεται;». Περιλαμβάνει κείμενα διαφόρων θεολόγων και κληρικών που εκφράζουν προβληματισμούς για τα αποτελέσματα της Συνόδου.
2. Επιστημονικά και Περιοδικά Συγγράμματα (Κριτική Θεώρηση)
Περιοδικό «Θεοδρομία»: Σχεδόν σε όλα τα τεύχη μετά το 2016 υπάρχουν εμπεριστατωμένα άρθρα που εξετάζουν τα κείμενα της Συνόδου («Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») υπό το πρίσμα των Ιερών Κανόνων.
Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος»: Αρχείο αρθρογραφίας (2016-σήμερα), όπου καταγράφεται η αντίδραση αγιορείτικων μονών και κληρικών, καθώς και η κριτική επί της ορολογίας.
3. Πηγές για Αντιπαραβολή (Επίσημα Κείμενα)
Για να τεκμηριώσετε την κριτική σας, είναι απαραίτητο να παραθέτετε τα ίδια τα πρωτογενή έγγραφα της Συνόδου:
«Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»: Το κείμενο-κλειδί. Η κριτική εστιάζει κυρίως στα σημεία 6, 16, 17 και 20, όπου γίνεται αναφορά στον όρο «Εκκλησία» για τις ετερόδοξες ομολογίες.
«Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω»: Κείμενο που επίσης δέχτηκε κριτική για «ανθρωποκεντρική» προσέγγιση σε κοινωνικά θέματα.
4. Αρχείο Παρεμβάσεων
Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους: «Περί της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου». Οι επιστολές και τα υπομνήματα της Ιεράς Κοινότητας προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος αποτελούν επίσημα κείμενα-ντοκουμέντα για την ιστορία της κριτικής της Συνόδου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου